--Diablo--

Ik ging naast hem liggen, uit vriendelijkheid.
“Je hoeft dit niet te doen Diablo, ga maar zonder mij ofzo. Je hebt mij niet nodig.”
“Doe niet zo stom… Ik wil niet alleen zijn, jij bent de enige die ik nog heb… Zonder Kayerith, en Khezef. Jij bent de enige die ik nog heb,” zei ik zachtjes. Die zin was net een emotionele bom, dat net opengebarsten was. De dagen gingen allemaal zo langzaam voorbij, hoelang was ik hier nou? Alweer één jaar, dat zou goed kunnen. Na alles wat ik heb meegemaakt. Ooit heette ik Mathias, ooit was ik zwak. Ooit had ik een familie, nu nog maar één. Als ik kon huilen, had ik dat gedaan. Het voelde alsof mijn hart gebroken was.
“Ik wil je niet kwijt Medreth.” Medreth keek mij aan, hij leek ontroert, dacht hij zo ook over mij?
“Sorry… Het was een moeilijke tijd… En Clair… Of Yuta… Het heeft mijn leven verpest, kijk naar mij. We horen een tweeling te zijn, ik lijk niet eens meer op jou. Zwaar beschadigde vleugels, bijna twee keer zo… Dik. Ik ben dik.” Hij schaamde zich, voor mij. Hij schaamde zich voor de wereld. Ik wist niet wat er precies bij Yuta gebeurd was, daarbij zou ik nooit kunnen begrijpen hoe hij zich voelde.
“Dit is een nieuwe begin, voor iedereen. Misschien is deze start niet zo best voor jou, maar we komen er samen uit, want dat is wat broers doen voor elkaar.” Ik zag weer enkele blije twinkeling in zijn ogen, dat was iets, wat mij blij maakte. Misschien na misschien zeventien jaar, kunnen wij goed met elkaar omgaan.
Medreth stond weer op, Het leek wat slomer te gaan dan het normaal zou horen, maar ik gaf hem de tijd. Ik zag Medreth niet als een ander iemand, nu zijn uiterlijk was veranderd. Waarom zou ik? Hij bleef mijn broer, genetische code was iets wat men niet kon veranderen. Eens een broer, altijd een broer.
“We moeten verder,” zei hij ineens lichtelijk opgewonden. Hij begon weer zin te krijgen. En daarom ik ook. Ik stond op, en vrolijk richting Medreth, die stappen rechtdoor maakte. Het voelde goed om goed te zijn, laten we het zo maar noemen.
We liepen verder en kwamen eindelijk wat meren tegen. Het gebied bestaat grotendeels uit zand, met zand. En vergeet vooral het zand niet. We waren blij toen wij eenmaal groen zagen, vooral het water. Zo weinig gedronken de afgelopen tijd. We dronken gulzig van het meer. Eindelijk water. Het water smaakte zo lekker. Dat ik amper ermee kon stoppen. Maar ik moest niet teveel drinken, anders zou ik daar later spijt van krijgen. Ik zat wel even vol, voor nu.
“Dat voelde goed.” Ik knikte met Medreth eens, het voelde inderdaad een stuk beter.
“Gaan we verder?” Ik knikte nogmaals. We liepen samen weer verder, het gebied had verrassend veel meren, maar dat mocht ook wel, na dagen lopen. Eigenlijk wist ik niet hoelang het had geduurd, tijdens het lopen was alles een soort waas. Niet helemaal afwezig. Maar ik had minder door van de omgeving.
“Is dat Khezef?” Ik keek verschrikt naar voren, dat was inderdaad Khezef. Bij een groene draak. Wat deed hij nou daar?

Reacties (1)

  • Promare

    Waren ze geen broers geweest, had ik ze geshipt ofzo XD
    Wat is Khezef nu weer aan het doen? XD

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen