--Dennis--

Waarom voel ik mij zo leeg?
Waarom voelde het alsof ik alles verloren had?
Waarom voelde ik mij zo eenzaam?
Was er dan iets wat ik zo erg miste, dat ik gewoon het terug moest hebben.
Was er iets?
Was het iemand?


“Mathias!” Ik schrok wakker, van een droom wat mij veel te lang duurde. En terecht. Ik wilde niet meer terug naar die droom.
Het was bijna een jaar geleden toen ik hem voor het laatst zag. Hoe zou het eigenlijk met hem gaan? Ik heb geen idee.
Ik miste hem zo erg, dat ik eigenlijk niet meer weet wat ik moest gaan doen in mijn leven. Ik was niemand zonder hem.
Ik stond uit mijn bed met een gekke smaak in mijn mond. Het smaakte naar ijzer, daarbij was mijn keel erg droog. Ik wandelde naar de wc, toen ik eenmaal onwel werd. Ik gaf over.
Ik had nog niks gegeten, dus er was vrij weinig wat eruit kon komen, alleen wat gal. Ik voelde hoe pijn dat deed aan mijn borst, het was duidelijk geen fijn gevoel.
Ik was de laatste tijd wel vaker niet zo lekker. Maar het leek erger te worden zonder dat ik het wist. Hoe groot is nou de kans dat iemand zo vaak ziek kon worden? Vrijwel miniem, als je het mij vraagt.

De tv stond aan en ik wist niet wat ik zag, ik dacht dat het een gewone film was. Maar dat was het niet. Het nieuws stond aan, een poort werd geopend vlakbij het meer. Het meer van het park. Ik wist waar dat was!
Wat voor poort was het? Kwam er iets uit? Een groot wezen leek erdoor uit te vallen, het viel in het water. Een grote plons, ik had het gevoel dat ik erheen moest gaan, maar waarom? Ik kreeg ineens zoveel interesse.
Iets wandelde uit het water, alsof het niets was. Een groot wezen dat eigenlijk erg vriendelijk leek. Waarom waren die mensen zo bang? Het wezen had niks gedaan.
Waarom vielen ze het wezen aan?
Door wat ik zag begon ik mij zo verdrietig te voelen, alsof iets in mij brak. Maar waarom? Ik kende het wezen niet, maar het leek toch op een soort draak.
Een draak… Hier? Alsof het rechtstreeks uit een fantasie wereld kwam.
Toen stopte de nieuws. Alsof alle elektriciteit uit het huis werd getrokken. Wat was dit?
Het eerste wat ik dacht, was dat ik ernaar toe moest. Ik rende naar de kapstok trok mijn jas aan, schonk koffie in een koffiekan, zodat ik die tijdens het fietsen kon opdrinken. Een draak was het toch? Mathias zei dat hij er één werd! Misschien brengt het mij eens stap dichter bij hem… Mijn vriend!
Ik fietste zo hard ik kon naar het park. Ik zette mijn fiets tegen een heg aan de ingang van het park. En toen ik eenmaal kwam bij het meer leek het alsof er niets was. Geen draak, geen poort, geen mens. Niet eens een spoor van wat ik op het nieuws had gezien.
Ik liet mij op mijn knieën vallen. Ik weende alsof ik alles was kwijt geraakt. Waarom was dit zo belangrijk? Waarom moest ik persé hier zijn?
De wind begon harder te worden. Mijn haren werden heen en weer geblazen, ik was misschien een jongen, mijn haar was lang genoeg dat het flink kon bewegen, in de wind. Het was niet zo erg lang, maar er zaten wel wat lange lokken, voor mijn eigen coupe.
Eerst leek het alsof er onweer vormde boven het meer, maar er was geen wolkje aan de lucht. En toen zag ik het, het vormde tot een poort. Dezelfde poort als dat ik op het nieuws zag. Zal dit het dan zijn?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen