--Khezef--

Ik volgde hem ter voet. Omdat hij zei dat het niet al te ver was, maakte het mij niet uit. Daarbij, ik had erge honger. Vliegen had best veel energie kunnen kosten. Misschien had ik daarna dan niet eens meer genoeg energie om iets te vangen. Dit was dan inderdaad de beste manier.
Het was juist hem te vertrouwen. We kwamen inderdaad op een plek met enorm veel prooidieren. Genoeg om voorlopig vooruit te kunnen, samen vingen wij een paar. En aten die verderop op. Het was echt zalig om weer iets te kunnen doen samen met een… …vriend? Ik keek verdrietig naar beneden, een draak kon geen tranen tonen. Zonder traanbuizen gaat dat ook niet, maar gezichtsuitdrukking zegt alles.
“Eey? Alles goed? Was er dan echt zo iets ergs gebeurd?” Ik keek op en ik zag hem zorgelijk naar mij kijken. Misschien was hij toch een goede vriend.
“Er was gewoon iets ergs gebeurd, ik wil er liever niet over praten.” Hij glimlachte, en begon weer te spreken.
“Ik hoef niet alles van je te weten, als jij er klaar voor bent, ben ik dat ook. Iedereen heeft wel een duistere pagina in hun verleden, niet?” Ik moest erom lachen, en ging comfortabel op de grond liggen. Hij was niet zo erg, eigenlijk was hij best fijn. Ik maakte een bedenkelijk geluidje, en sprak daarna iets.
“Wij hebben elkaar nog niet voorgesteld, ik ben Khezef.”
“Aangenaam, mijn naam is Kevalth,” lachte hij. Ik kon hem inderdaad beschouwen als vriend.
“Weet je Khezef, ik snap wat je bedoelt, toen je zei dat je het hier zat was. Als ik nou zeg dat ik een manier heb, een plek, die jij nog niet kende. Zou jij mij dan geloven?” Hij begon serieus over te komen. Ik wist niet wat ik erover moest zeggen, ik besloot de waarheid te vertellen.
“Ik denk niet dat ik je dan geloofde, ook aangezien wij elkaar nog niet zo lang kennen. Maar het zou wel erg leuk zijn als er een wereld bestond die ik nog niet kende.” Ik loog lichtelijk erover, ik wist af van de mensen wereld.
“Ik kan een poort maken naar die andere wereld, zou je dat willen?” Het klonk zo zelfverzekerd, maar wilde ik dat eigenlijk wel? Mensen waren kleine wezens, maar meer dan dat wist ik niet over ze. Eigenlijk maakte het mij wel nieuwsgierig waar Mathias aka Diablo al die tijd had gezeten.
“Bedoel jij de mensenwereld?” Ik keek hem ditmaal op een serieuze manier aan. Hij lachte, en bevestigde mijn vraag met een simpel knikje. We wisten beide waar wij over praatte.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen