--Khezef--

Ik werd wakker geschud door iets wat ik niet kende,
Het geluid was zo hard dat ik niet onverschrokken stil kon blijven liggen. Ik wilde meteen opstaan, maar omdat mijn ogen nog dicht zaten wist ik niet dat ik mijn kop stoten. Dat gebeurde dus. Ik stootte mijn kop tegen iets hards aan. Ik wist dat er eerst geen laag plafond boven mij zat, was er wat aan de hand?
Ik hoorde een taal wat ik compleet niet kon verstaan, uiteindelijk deed ik mijn ogen open, overal waar ik keek waren dikke ijzeren tralies. Ik voelde mij opgesloten, en wilde eruit. Ik wilde door de tralies heen, maar die waren te sterk.
Even voelde het alsof ik weer in da gesticht zat, dat gesticht waar je expres gek werd gehouden.
Ditmaal, was ik alleen.
Misschien was het niet zo goed idee om hier heen te komen, maar ik had geen lot op de andere wereld. Ik had alles verpest. Wat deze wezens van mij wilde maakte mij niet uit. Wilde ze mij pijnigen? Dat zou mij niet uitmaken.
Het liefst niet, maar wat had ik te verliezen? Ik had niks meer.
Ik had Medreth en Diablo misschien nooit mogen verlaten, maar, ik wilde zo graag weer mijzelf terug vinden. Dat kon ik niet zolang ik bij hen was.
Ik wist dat ik iets miste, en nu moest ik van voren af aan beginnen.
Deze wezens waren ieder geval niet geplandů
Ieder geval, de tralies waren sterk, en wat ik ook deed, het had geen zin. Ik wist één ding, als ik één van hen aanraakte waren ze minder aardig voor mij geweest.
Ze vervoerde mij in een ander soort iets, iets wat ik nog nooit had gezien. Aan de ene kant zag het er zo primitief uit, aan de andere kant ook weer niet. Deels vroeg ik mij af waarom alles zo klein leek. Dat was waarschijnlijk omdat deze wezens ook niet al te groot waren. Voor de rest hield ik mij stil.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen