--Khezef--

Na een enorm hard geluid, en geschuif was het stil. Compleet stil. Nog steeds zat ik vast. Ik bedacht mij net pas dat deze wezens mogelijk nog nooit een wezen zoals mij hadden gezien. Wilde ze misschien iets van mij weten? Ik wil het ze met plezier vertellen, maar mogelijk zouden ze mij niet kunnen verstaan. Eigenlijk best jammer, ik had het namelijk echt gewild.
De kleine wezentjes spraken tegen elkaar, en keken mij aandachtig aan. Hadden ze het mogelijk ergens over? Kort erna liepen ze weg, en was het opnieuw stil. Al die stilte, dat was maar moeilijk aan te wennen.
“Je moet toch wel begrijpen dat je als draak zijnde niet veilig bent in deze wereld, toch?” Een lage stem vulde de ruimte, het kwam mogelijk uit één van die kleine kubussen aan het plafond.
“Hallo? Ik denk dat ik hier niet wil zijn?” Wauw, serieus Khezef, was dat het eerst wat je kan zeggen?
Ik wist dat ik niet in een gunstige positie zat, ik was alleen, kende niemand en ik was uitgeput.
“Jij bent het begin van de evolutie, de evolutie des levends, je zou wel graag willen weten wat dat is hè? Of niet?” Ik raakte lichtelijk geïrriteerd aan de stem, de stem klonk alsof ik een klein kind was, en dat zijn nou net één van de dingen waar ik niet tegen kan.
“Doe toch normaal, en zeg gewoon waar het op staat, ik ben niets van plan te doen, laat mij gewoon gaan ofzo,” Ik klonk nog vrij rustig. Misschien omdat ik geen nut zag in mij druk te maken om niets.
“Och, arm draakje van me, wees blij dat je niet meer in gevaar loopt. Oh wacht, ik heb het mis. Wees zwaar ongelukkig!” What in the hell ging dat over.
“Uhm, uitleg graag? Het gaat mij een beetje te ver dit, opgesloten worden door wezens die ik nog nooit had gezien, en dan een stem die ik nog nooit had gehoord. Ik word niet graag opgesloten weet je, ik wil gewoon de vrijheid terug. Is dat zoveel gevraagd?” Eerst was het stil, en ik hoopte dat de stem aan het denken was, of diegene mij dan vrij kon gaan laten.
“Jij zal van je last af zijn,” Dat was het enige wat ik hoorde. Een zin wat iets goeds kon betekenen of iets heel erg slechts. Ik had ieder geval er geen zin in als het iets slechts was.
Het was nu al veel te lang stil geweest, tot de stem weer terug keerde.
“Ik heb mijn keuze gemaakt, we laten jouw in leven, maar op één voorwaarde. En dat zal jij niet fijn vinden.” De stem klonk eentonig, waardoor ik geen enkele emotie ervan af kon horen.
“Ik wil alleen mijn vrijheid, ik heb niks misdaan, en dat was ik ook niet van plan.” Nog steeds bleef ik verrassend rustig,
Na een onbegrijpelijke lag hoorde ik iets bewegen, een rood scherp licht begon door de gehele ruimte te schijnen, in de tussen tijd werd ik gegrepen door iets hards. Waardoor ik mij niet meer kon bewegen. Toen het licht eindelijk stopte zag ik dat ik niet in een prettige houding zat, wat waren ze van plan?
“Zeg maar dag, dag,” Opnieuw kwam die afgrijselijke lach. En wat er daarna gebeurde, gebeurde eigenlijk in een fractie van een seconde, maar het beeld werd zo traag, omdat ik niet kon begrijpen wat er gebeurde. Een rood licht raakte mij. Aan het begin van mijn vleugels, daarna, enorm veel pijn. Het enige wat ik kon was brullen van de pijn. Ik ging echt als een dolle heen weer slaan, ik wilde alles verwoesten wat op mijn pad kwam, het enige wat ik hoorde was dat afgrijselijke lach, en de pijn. Zoveel pijn… Ik voelde mijn vleugels niet meer, ze waren weg!
Opnieuw werd ik vast gegrepen, want blijkbaar was ik losgekomen, ditmaal zat ik strakker vast. Als ik kon huilen, had ik dat gedaan. Huilen van verdriet en pijn.
“Waarom! Vertel mij waarom…” Van mijn woorden kreeg ik alleen gelach terug. Ik haatte die lach zo, die haat wat constant groeide. Wederom was er dus een nieuwe Psychopaat opgestaan,
“Mijn vleugels…” Ik kon niet helder meer denken, opnieuw voelde het alsof alles van mij was afgenomen. Ditmaal, was dat ook zo. Een draak zonder vleugels is geen draak meer… Compleet geen waarden, compleet geen leven. Alleen maar een vleugelloze draak. Beter gezegd, een enorm grote hagedis. Zo kon je dat wel noemen. Ik verdiende dit niet…
Opnieuw kwam er een apparaatje uit de muur, dat mijn wonden bijzonder goed verzorgde, wilde ze zo graag een draak hebben, waarbij het lijkt alsof die nooit vleugels heeft gehad? Waarom?
“Waarom…” De pijn was uiteindelijk weer verdwenen, maar het gevoel van iets, wat je net meer kon voelen was zo vreemd. Dat ik er diep van binnen er gestoord van werd, maar dan echt gestoord.
“Een draak in deze maatschappij heeft geen leven, en zonder je vleugels zou je een prima kandidaat zijn voor onze park, waarbij iedereen je kan bezichtigen, je zal zeker niet alleen zijn. Wees daar vooral blij om.”
Mijn leven was compleet ingestort.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen