In my darkest hour
A place where there's no light
I'm trapped here in this nightmare
And there's no end in sight

Het waren niet echt schoenen waar Elles naar keek. Haar ogen waren constant op de ingang van de winkel gericht, en zelfs als Sophie haar aandacht wél even afdwong, slaakte ze een innerlijke gil als het winkelbelletje klonk.
      Sophie zei er niets van.
      Elles kon zich niet voorstellen dat ze haar angst zo goed kon verbloemen, waarschijnlijk wilde haar vriendin haar niet nog meer opgelaten voelen dan ze al deed.
      ‘Nah, ik wil toch nog even verder kijken. Deze dingen zijn best duur.’ Ze deed de sneakers uit, legde ze terug in de doos en gaf deze aan de verkoper.
      Hij keek teleurgesteld, en Elles vermoedde dat ze niet veel anders keek. Ze wilde terug naar huis. Ze kon Sophie echter moeilijk dwingen om schoenen te kopen die ze niet echt wilde.
      Met een onderdrukte zucht liep Elles achter Sophie aan naar buiten. Het was al net zo’n druilerig weer als de vorige avond. Ze zette haar capuchon op zodat haar haren droog bleven en gluurde door de straat.
      Plotseling voelde ze iets langs haar billen strijken. Met een ruk draaide ze zich om. Hij was het. Ze zag het meteen, al had ze hem al jaren niet gezien. Het was alsof die afzichtelijke grijns in zijn gezicht was uitgehouwen. De wind blies zijn sluike haren voor zijn ogen, maar dwars daardoorheen zag ze zijn ogen branden als kooltjes. Hij trok haar met haar rug naar zich toe. Zijn hand omklemde haar keel en zijn stinkende adem blies in haar oor. Haar maag kromp samen.
      ‘Och Elles,’ fluisterde hij. ‘Ik heb je zo gemist.’
      Iets stevigs duwde tegen haar achterwerk aan. In paniek probeerde ze hem van zich af te duwen, maar de greep om haar keel versterkte en ze kon alleen maar om lucht vechten.
      ‘Rustig maar, meisje. Je maakt het weer veel te moeilijk voor jezelf.’
      Zijn vingers sneden in haar huid. Elles probeerde ze weg te trekken, maar haar handen voelden krachteloos. Tussen de zwarte vlekken door zag ze Sophie.
      ‘Help me…’ vormden haar lippen. Elles kon haar eigen stem niet horen.
      ‘Natuurlijk help ik je.’ Sophie beet op haar lip. Tranen schitterden in haar ogen. ‘Je moet dit gewoon één keer ondergaan, El. Dan heeft hij wat hij wil en kunnen we verdergaan met ons leven.’
      Elles bevatte nauwelijks wat ze zei. Lucht, ik moet lucht.
      Alsof Nico de woorden hoorde, haalde hij een vinger van haar luchtpijp. Gierend haalde ze adem. Haar hoofd bonkte alsof er met een moker tegenaan werd geramd.
      ‘Het is echt zo voorbij, El. Dat heeft hij beloofd.’ Sophies stem klonk geruststellend. Ze maakte de knoop van Elles’ broek los en sjorde het kledingstuk naar beneden.
      Elles probeerde te gillen, maar een hernieuwde greep om haar keel voorkwam dat. Ze werd ruw tegen een muur geduwd. Haar slip werd naar beneden gerukt en een warme staaf gleed langs haar billen.
      ‘Het duurt maar even,’ klonk Sophies sussende stem. Ze streelde door Elles’ haren. ‘Dan is het voorbij.’
      Met kracht perste de staaf zich naar binnen. Het voelde alsof haar huid werd weggevreten door een brandend zuur. Ze gilde, snikte en schreeuwde.

Met een ruk kwam Elles overeind. Haar onderlijf brandde, haar buik deed pijn. Snikkend knipte ze het licht aan.
      De kamer was leeg. Ze concentreerde zich op haar ademhaling. Haar keel brandde en ze was misselijk, maar ze durfde niet naar de badkamer toe te gaan. Misschien stond hij wel in de gang. Ze nam haar kussen in haar armen en wiegde die heen en weer. Was Mark hier maar…
      Ze pakte haar telefoon in haar hand en opende haar contactenlijst. Doe niet zo debiel. Het was maar een droom. Daar kun je hem niet voor wakker bellen…
      Maar ze wilde zo graag even zijn stem horen, dat zou haar al zo veel rust geven. Ze legde haar telefoon weer neer. Ze moest zich niet zo aanstellen. Iedereen droomde weleens naar – en zij al helemaal.
      Toch… deze droom had zo levendig gevoeld en ze kon Sophies fluisteringen in haar hoofd horen.
      ‘Sophie is niet zoals Renate,’ mompelde ze tegen zichzelf. Haar stem bibberde. ‘En zelfs die zou zoiets niet gedaan hebben.’
      Ze begon weer te snikken. Ze kon Sophies vingers nog door haar haren voelen glijden en wist niet hoe ze haar vriendin straks onder ogen zou moeten komen.

Reacties (6)

  • Duendes

    Ohgosh... arm kind, dit is echt niet goed... wie is Renate en wat heeft ze gedaan?

    3 jaar geleden
  • Scribe

    Oh god

    3 jaar geleden
  • Zee

    Oh my lord, that's fucked up. Super veel fantasie heb je! Ontzettend knap!

    3 jaar geleden
  • Catan

    Aaah wat heftig, zeg.

    3 jaar geleden
  • Vasya

    Woah. Op zich heeft hij haar leven al gestolen eigenlijk, als alleen de gedachte aan hem haar zo om zeep kan krijgen.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen