Foto bij Love 21

x Louis Tomlinson x

Zuchtend trok ik de deur achter me dicht. Ik was dat stiekeme gedoe zo zat. De hele dag had ik niet eens naar haar mogen kijken. Natuurlijk heb ik me daar niet aan gehouden. Daar is ze te mooi voor. Bovendien keek ze zelf ook. Ik merkte dat ook Rose het stiekeme gedoe zat was. Vanmiddag zou ik dan ook voorstellen om het openbaar te maken. Hopende dat er iets ging veranderen.
Ik pakte mijn telefoon en vroeg aan Rose of ze zo langs kon komen.

'Hey, wat is er?' vroeg ze nadat ik de deur voor haar had open gedaan. Ze drukte haar lippen op de mijne. Ik legde mijn handen op haar borst en duwde haar zacht naar achteren om wat afstand te creëren. Een verbaasde blik verscheen op haar gezicht. 'Waarom doe je zo raar?'
'Dit werkt niet. Als jij een relatie wilt, moet je daar ook helemaal voor gaan. En als jij dat niet wilt vind ik dat ook prima, maar dan is dat niet met mij.'
'En Olivia dan?' Ik rolde met mijn ogen.
'Die heeft hier niks mee te maken. Als Olivia echt jouw vriendin is, zou ze niet zo reageren.' zei ik. 'Morgen vertellen we het...'
'Of anders?' vroeg ze met een trilling in haar stem.
'Anders zijn wij klaar.' Ze keek me aan met de grootste ogen die ik ooit had gezien.
'Nee Louis, doe het niet,' stamelde ze. De pijn was in haar ogen af te lezen. Maar als we hier mee door zouden gaan zou het alleen maar lastiger worden. De waarheid komt altijd uit of je het nu wilt of niet.
'Het hoeft ook niet zo te gaan als we het gewoon vertellen.'

En zo gezegd, zo gedaan. Rose en ik zouden er geen geheim meer van maken, maar we zouden onze relatie ook niet meteen op een presenteerblaadje plaatsen. Ik had zin in vandaag, in tegenstelling tot Rose die het er toch nog niet helemaal mee eens was. Nog altijd bang voor Olivia's reactie reageerde ze op mijn knuffel. We stonden achter de school te wachten op de bel. Ik drukte mijn lippen nog snel een keer op die van haar. En precies op dat moment gebeurde het. Olivia kwam aanfietsen en begon hevig te vloeken. Geschokt keken Rose en ik om. Olivia liep nog net niet vloekend langs ons.
'Laat haar maar,' fluisterde ik. Rose keek mij even twijfelend aan, maar liep daarna toch achter haar vriendin aan. Verbijsterd bleef ik achter.

'Ik dacht dat je klaar was met hem,' riep Olivia. 'Vriendinnen laten jongens niet tussen elkaar komen.'
'Als jij een goede vriendin bent zou je blij moeten zijn voor mij,' riep Rose terug. Woedend stonden ze tegenover elkaar. Hoe verleidelijk het ook was, hield ik me op de achtergrond.
'Die vriend van jou heeft toevallig wel m'n broertje aangere-' Tijd om uit te praten had Olivia niet.
'Heb je bewijs?' 'Je laat me niet eens uitpraten,' ging Olivia verder. 'Ik vroeg of je bewijs had,' snauwde Rose.
'Nee, maar het is overduidelijk dat het die klootzak was.'
'Zolang jij geen bewijs hebt valt er niemand iets te verwijten. Volgens mij is broertje ook gewoon gezond en is er niks aan de hand. Check je feiten eens voor je dingen gaat roepen.' En precies op dat moment ging er een telefoon af. Beide meiden grepen naar hun broekzak en pakten hun telefoon. Het bleek die van Olivia te zijn, nieuwsgierig nam ze op.
Ik maakte gebruik van de korte onderbreking en liep naar hen toe. Met m'n arm om Rose heen geslagen keken we Olivia afwachtend aan. Na een paar minuten hing ze op. Vol spijt keek ze ons aan.
'Louis, mijn oprechte excuses. Ik ben zojuist gebeld door het ziekenhuis. Mike is oké en is nooit geraakt door een auto, hij was onder invloed.' Ze slikte even en keerde zich nu tot Rose.
'Ik had je het nooit mogen verwijten, sorry. Ik wist het gewoon even niet mee-' 'Het is oké.' onderbrak Rose haar. Olivia en ik keken haar verbaasd aan. Ging ze het haar nu serieus zo snel vergeven?
'Wat zit je nu te kijken? Ik had hetzelfde gereageerd als dit bij mij was gebeurd.' Ik dacht even na en kwam tot de conclusie dat ik precies hetzelfde gehandeld zou hebben. Nooit zou ik het mezelf vergeven als er iets met m'n zusjes zou gebeuren.
'Het is goed, maar denk de volgende keer even goed na voordat je mensen iets gaat verwijten.'

Opgelet: Lang levensverhaal met een vertelde tijd van 4 maanden

Halli hallo! Kennen jullie mij nog? Haha nee grapje, ik heb ruim 2 maanden niks meer geactiveerd dus zo gek is het niet. Anyways, ik zit weer helemaal in de schrijf mood. Mijn inspiratie is terug na 4 maanden en dat voelt zo goed. Helaas is in die 4 maanden mijn Nederlands achteruit gegaan, dus ik kan soms rare woorden gebruiken of verkeerde zinsopbouw. Maar mijn positieve omschakeling komt echt precies op het goede moment. VANDAAG ZIT IK EEN JAAR OP QUIZLET. WTF. De tijd is zo snel gegaan, wow. Ik ga nu geen heel lulverhaal schrijven over hoe dankbaar ik ben, want dat is niet interessant.
Maar toch ben ik jullie heel dankbaar! Bedankt voor het lezen van dit verhaal en het behouden van je abo x


Dit verhaal zal in minder dan tien hoofdstukken zijn einde bereiken

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen