Foto bij He Doesn't Love Me....

Sorry dat het wal langer duurde voor een nieuw hoofdstuk! Maar hier is ie!

POV Melody

Eindelijk kan ik weer bij hem zijn. Het ging echt niet goed met Dylan, maar gelukkig hebben we tot hem door kunnen dringen. Ik maak me nog steeds een beetje zorgen over zijn gezondheid, maar zolang ik hier ben zorg ik er voor dat hij niks geks meer kan doen. We zijn nu onderweg naar de stad voor een drankje. Ondertussen heb ik Louise een appje gestuurd dat ik ben aangekomen en dat het al beter gaat met Dylan. Ze stuurt snel een papje terug dat ze blij is dat het goed gaat. Dylan loopt een paar meter voor me. Ik kijk naar zijn gezicht die verschijnt als we onder een lantaarnpaal door lopen en verdwijnt als we weer ik de duisternis stappen. Waar zij hij nu aan denken. Zou het aan mij denken? Aan wat ik zojuist tegen hem heb gezegd? Of over iets anders? Hij draait zijn hooft en onze ogen ontmoeten elkaar. Ik kijk snel weg en voel mijn wangen rood worden. Kom op Melody.. Je kent Dylan al veel te lang om nog verlegen te worden als hij je aan kijkt. Ik kijk weer richting Dylan en zie dat hij al weer voor zich uit kijkt.
"Zullen we in deze café een drankje doen? Dit is een leuk café. Ik wilde je hier nog een keer naar meenemen" Zegt Dylan tegen mij.
"Leuk!" Antwoord ik.
We gaan aan een tafel zitten en bestellen wat te drinken. Ik kijk rond. Het ziet er leuk uit. Het oogt als een blokhut. De muren bestaan uit horizontale houten planken, die ze waarschijnlijk over de bakstenen hebben bevestigd en er hangen hier en daar wat koppen van dieren aan de muur. Daar ben ik alleen niet zo blij me. Het is alsof ze je aanstaren en meeluisteren. Ik kijk weer naar Dylan. Hij geniet van zijn drankje en praat gezellig met Tyler. Het lijkt alsof hij is vergeten wat ik tegen hem heb gezegd..... Dat ik van hem houd. Het doet me pijn....
"Ik zou je nog een keer de stad laten zien Melody. Zin om morgen de stad in te gaan?"
"Ja hoor, leuk"
"Fijn" Dylan lacht naar me. Ik lach afwezig terug. Misschien heeft Dylan wel niet gehoord dat ik tegen hem zei dat ik van hem houd. Door alle heisa is dat wel te begrijpen. Of hij wil er niks van weten. Ik ga me nu nog ellendiger voelen. Mijn maag begint te knorren.
"Jongens, ik heb nog helemaal niks gegeten sinds een vies broodje in het vliegtuig" Bij de gedachte aan eten begint mijn maag te knorren.
"Ik kan trouwens ook wel een goede maaltijd gebruiken. De laatste keer dat ik fatsoenlijk heb gegeten was ook al weer een tijdje terug"
Ik kijk Dylan aan. Hij ziet er inderdaad wat magerder uit. Hoe kon hij dat nou zichzelf aan doen. En dan begint er wat woede op te borrelen.
"Jij bent niet goed wijs hè Dylan. Jij gaat nu eten en veel eten! Waarom heb je niet goed voor jezelf gezorgd?! Wat zou er zijn gebeurd als het langer duurde voordat we je het huis uit sleepte?" Ik mijn ooghoek zie ik Tyler's bezorgde gezicht en dat weerhoudt mij van het verder afbluffen van Dylan.
"Excuseer mij" Zeg ik terwijl ik opsta en naar het toilet loop. Eenmaal aangekomen probeer ik mezelf af te koelen door wat water in mijn gezicht te spetteren. Nog geen minuut later stapt Tyler het toilet binnen.
"Je bent je er van bewust dat dit een vrouwen toilet is hè?" Vraag ik verbaasd.
"Ja, dat weet ik en dat maakt me nu even niet uit. Melody wat is er? Ben je niet blij dat Dylan weer, een soort van, zichzelf is?"
"Tuurlijk wel, maar ik ben denk ik gewoon moe. Jetlag ofzo"
"Melody... Je kunt mij niets wijsmaken. Ik ken je inmiddels wel en ik weet dat je niet zo doet omdat je een jetlag hebt..." Ik kijk Tyler aan via de spiegel.
"Oké, zo moe ben ik nou ook weer niet. Het is gewoon.... Dylan heeft helemaal niets gezegd over mijn liefdesverklaring en ik zit daar mee. Ik kan er niet tegen. Net alsof het nooit is gebeurd!"
"MIsschien wilt hij wel wachten tot jullie alleen zijn. Ik snap best dat hij mij er niet bij wilt hebben. Wacht nou maar rustig af en geniet van de maaltijd. Het komt wel goed. Hij houdt van je, dat weet ik zeker"
"Oké, ik zal proberen me niet zo veel zorgen meer te maken" Lieg ik. Ik kan me niet geen zorgen maken. Zo zit ik namelijk niet in elkaar. Ik kan niet tegen onzekerheid. Ik wil gewoon weten of hij ook van mij houdt. We lopen samen terug naar de tafel. Dylan zit al zijn hamburger te eten. Hij kijkt op als we aan komen lopen.
"Sorry Dylan dat ik zo uitviel. Ik ben gewoon een beetje moe. Jetlag"
"Ja snap ik. Maakt niet uit. Er is natuurlijk veel gebeurd vandaag. Zullen we na het eten anders gelijk naar huis gaan?" Stelt hij voor.
"Ja is goed. Waar heb je eigenlijk mijn koffers gelaten Posey?"
"Die staan bij Dylan. We zijn gelijk door gegaan natuurlijk" Ik kijk vluchtig van Dylan weer naar Tyler.
"Oh, oké"
"Je mag wel bij mij logeren" Zegt Dylan. Stiekem wil ik graag bij hem logeren.... In zijn bed... Met hem er naast natuulijk... Maar dat lijkt me op dit moment niks. Ik wil hem het lieftallige vermijden.
"Nee ik vind wel een hotel. Ik wil je niet tot last zijn"
"Neejoh! Ik zou het fijn vinden als iemand bij me blijft"
"Oké. Eén nacht"
Na het eten vertrekken we naar Dylan. Het is ondertussen half 12 en nu lieg ik niet als ik zeg dat ik moe ben. Tyler vertrekt met zijn auto en Dylan en ik zijn alleen.
"Ik heb een logeerkamer met badkamer hier beneden als..." Bij het woord logeerkamer steeg er al weer wat woede in mij op. Ik onderbreek hem: "Oké weltrusten" en loop gelijk naar de kamer met mijn koffers. Ik doe de deur op slot en plof neer op bed. Ik voel gelijk tranen opkomen en schreeuw in mijn kussen. Godverdomme hij vindt me helemaal niet leuk. Hij wilt me niet... Het is voorbij... Morgen ga ik naar huis... Heb er helemaal geen zin meer in... Waarom ben ik hier ooit heen gegaan.... En nog met al mijn kleding aan val ik in slaap...

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen