Foto bij The Future (LS)

Vandaag volgen we wederom de avonturen van de intelligente Lorcan Scamander.

Dus het zit zo: ik zit bij het vorige hoofdstuk zo van, good job Gideon, je hebt een acceptabel einde voor het stukje over Lorcan, doe dan de volgende over Arthur.
Maar iets in mij wilde nog iets over Lorcan schrijven, en toen bedacht ik me dat hetzelfde is gebeurd bij Arthur, er zijn drie hoofdstukken achter elkaar over hem, waarbij de tweede een goed einde had, en ik zat zo van: 'MEER ARTHUR' en ja, dus geen mooie eindes voor deze jonge schrijver :'D

ps: vanaf nu schrijf ik de initialen van het personage in de titel van het hoofdstuk.

Zelf kijkt ze even naar de toverstaf die ik achter mijn oor heb gestopt.
Ineens lacht ze, ik kijk raar op.
'Dat deed ik vroeger ook altijd' zegt ze, en pas nu de glinstering weer in haar ogen verschijnt merk ik dat die even was verdwenen.
Ik voel even aan de toverstaf, alsof ik me nu pas besef dat hij daar zit, en ik begin mee te lachen.
En zo zitten we even later zoals gewoonlijk met een kop koffie aan de eettafel.
Mama krijg je niet klein, niet met herinneringen aan het verleden en niet met zorgen over de toekomst.
En vanaf dan neem ik me iets voor, evenals mama de dood van haar moeder achter zich kan laten, zal ik me niet bezighouden met hoe ik was vroeger.
Zweinstein is een nieuw leven, een leven waar ik me niet verstop achter anderen, en een leven waar ik niet twijfel over mezelf.
Vanaf nu ga ik een leven tegemoet waar ik zal bewijzen, dat Ik: Lorcan Newt Garrick Scamander, evenveel waard ben als ieder ander.


Vol goede moed voor de dag erna slapen werkt niet.
Nu ik mezelf heb voorgenomen om een nieuw leven te beginnen op Zweinstein, kan ik er haast niet op wachten.
Dus met lange uren waarin ik verder toch niet kan slapen heb ik genoeg tijd om na te denken.
De toekomst is een vrij bizar iets, en dat besef je je pas al hij naderbij komt.
Als zij naderbij komt verbeter ik mezelf.
Op dit moment voelt de toekomst als een vrouwelijk iets, in plaats van de toekomst achterna te lopen zoals ik tot nu toe heb gedaan, heb ik het gevoel dat ze nu op me wacht, en over niet al te lang zal ze mij met open armen ontvangen.
Mijn onderbewustzijn heeft me naar mijn bureau gedreven, waar mijn schetspotlood over het papier glijd, en ik zie voor mijn ogen het gezicht van een vrouw verschijnen.
Zoals ik eerder al heb gezegd ben ik een rationeel denker, en dat is precies wat ik nodig heb bij het tekenen, meestal -zoals nu dus ook- komt het creatieve gedeelte er van niet bewust tot stand, ik zie wel wat er verschijnt, en vanaf daar gaat mijn brein op automatische piloot.
het gezicht moet ronder.
Nee die ogen moeten smaller!
lacht ze of lacht ze niet?
nee, een uitnodigend gebaar, minder afstandelijk!

Ik merk hoe ik begin in te dommelen, en voordat ik het doorheb sluiten mijn ogen zich en lig ik met mijn hoofd op de ineens zo zacht lijkende tekening.
Ik droom over dat ik op Zweinstein zit, maar op de een of andere manier lijkt iedereen het gezicht te hebben van een lachende vrouw, een vrouw die me een welkom gevoel geeft.
Pas als het licht van de ochtend mijn oogleden streelt merk ik dat ik niet meer op het bureau lig, maar op mijn bed, met de deken netjes over me heen.
Mama heeft me denk ik in bed gelegd, en ik weet pas weer wat die mensen in mijn droom waren als ik mijn tekening op mijn bureau zie liggen.
maar aan de andere kant van mijn bureau.
Oh nee mama zal toch niet...
Ik was nog niet klaar, ik haat het als mensen mijn tekeningen zien, en al helemaal als ze nog niet af zijn.
Ik storm naar beneden, en ik zie mama van haar koffie slurpen.
Zonder dat er zelfs nog maar een woord gesproken was zet ze me een flinke dampende mok koffie voor en een roerei.
Ik had zin in roerei, hoe wist ze dat?
Mama ziet mijn vragende blik.
'elke keer als je zin hebt in ei trek je met je neus naar linksonder, en krab je vervolgens aan je rechterwenkbrauw' zijn de eerste woorden die gesproken worden.
'en daar kom je nu mee?' zeg ik overdonderd, blijkbaar heeft mama me altijd lopen stalken, alhoewel, dat is wat moeders sowieso doen.
Mama's blik word iets verdrietiger.
'Ik besef me het nu pas, ik denk dat je de subtiele dingen pas opmerkt als je je beseft dat je ze binnenkort moet missen' zegt ze treurig, ik merk hetzelfde, want ik denk dat het andere compleet ontgaan zou zijn dat het triestig was, zij merkten niet hoe ze in het midden van de zin even hoger ging met haar stem om aan het einde even omlaag te gaan, meestal eindigend met een koppige omhoogkrulling van de lippen, die hun weg naar boven moesten vechten langs de enigszins uitdoffende ogen, in een wanhopige poging om altijd vrolijk te blijven.
Soms zijn woorden niet nodig, niet tussen moeder en zoon tenminste.
Dus ik omhels haar stevig, ik ben nog maar een kop kleiner dan mama, maar dat is net genoeg om mijn hoofd steunend, ondertussen steun krijgend, onder haar kin te leggen.
Ik sluit mijn ogen, en ik voel enkel nog het veilige gevoel van omsloten worden door mama's zachte armen.
Ik voel hoe ze langzaam een zucht enigszins trillend laat ontsnappen aan haar lippen.
Langzaam beginnen we allebei rustig te ademen, in hetzelfde tempo.
De toekomst mag dan een nieuwe start zijn, sommige dingen mag je niet kwijt raken of vergeten.

Dit is een zin waar ik niet echt tevreden over ben maar ik weet niet hoe ik hem kan veranderen:

PAS als het licht van de ochtend mijn oogleden streelt merk ik dat ik niet meer op het bureau lig, maar op mijn bed, met de deken netjes over me heen.
Mama heeft me denk ik in bed gelegd, en ik weet PAS weer wat die mensen in mijn droom waren als ik mijn tekening op mijn bureau zie liggen.

Ik ben niet tevreden met de herhaling van het woord "pas", maar ik weet geen synoniem D:
can somebody help me?

Reacties (2)

  • GoCrazy

    Ik zou gewoon de eerste pas weglaten:

    als het licht van de ochtend mijn oogleden streelt merk ik dat ik niet meer op het bureau lig, maar op mijn bed, met de deken netjes over me heen.

    Of "op het moment dat"

    Op het moment dat het licht van de ochtend mijn oogleden streelt merk ik dat ik niet meer op het bureau lig, maar op mijn bed, met de deken netjes over me heen.

    Meer weet ik ook nietxD

    3 jaar geleden
  • Samanthablaze

    dus geen mooie eindes voor deze jonge schrijver

    Story of my lifexD

    Ik ben niet tevreden met de herhaling van het woord "pas", maar ik weet geen synoniem D:
    can somebody help me?

    Hm... Ik zou het zo niet weten... maar ik stoor me er niet aan...

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen