Foto bij 081 - Reece Martin

Het is februari voordat ik het ook maar doorheb. De laatste maanden zijn als een waas voorbij gegaan en het lijkt alsof ik eindelijk weer adem kan halen. De hitte van de zomer lijkt langzaam terug te deinzen voor de herfst. Gelukkig, want iedereen leek zich te pletter te zweten in een van de heetste zomers van Sydney, ondanks dat het aan zee ligt.
In de tussentijd ben ik niet ver gestegen in het bedrijfsleven. Toch ben ik overgezet naar een andere functie, die mij net iets meer bevalt. Ik kan nu meer met mijn handen doen zoals mij aangeleerd is op de universiteit bij mijn vak. Nog steeds lijk ik er niet warm van te kunnen worden, maar iedere vooruitgang is er een. Carrie is gestopt met haar vorige baan, niet omdat ze het wou. Maar omdat haar baas het niet kon waarderen dat ze niet meer naar hem wou luisteren, begrijpelijk, ik luister ook niet naar een schreeuwende gek die in mijn persoonlijke bubbel komt. Ondertussen heeft ze aan baan gevonden aan de andere kant van de stad, dus minder zie ik haar nu wel.
Ik zit op de bank met Achilles op mijn schoot. Carrie is in slaap gevallen op een van de fauteuils in mijn appartement. Haar favoriete, en daarmee ook direct de oudste. Toch lijkt ze ervan te genieten, en steekt ze wanneer ze kan één van haar tenen in een van de zovele gaten in de bekleding. Haar borstkas gaat langzaam op en neer, terwijl ik een spinnende Achilles op zijn gemak probeer te stellen.
Verder is de relatie met haar...
Verwarrend om het zo te noemen. Ik geniet van mijn tijd met haar, echt waar. Maar op sommige punten, valt het tegen. Iedere keer als een grens overstap, om ietwat romantischer te gaan, neemt zij twee stappen terug. Soms lijkt het eerder alsof de relatie nergens heen gaat en vraag ik me af of we beter vrienden moeten blijven. In te tussentijd geniet ik nog wel van haar aanwezigheid.
Mijn hoofd ligt op mijn vuist die op de leuning steunt. Goede overwegingen lijk ik niet te kunnen maken, na de weken die voorbij vliegen waarvan ik bijna alles lijk te vergeten.
Achilles geeft een raar hoestje. Snel spring ik te hulp door hem zachtjes op zijn rug te kloppen. 'Vocht achter de longen' had de dierenarts gezegd. Iets wat makkelijk te verhelpen is. Maar waar we nog geen geld voor hebben gehad of dat het constante overgeven goed onderzocht kan worden. Voor nu moet hem pilletjes geven, totdat het vocht echt daadwerkelijk verwijderd kan worden. Daar tegen, iedere pil die ik bij hem binnen krijg, kotst hij binnen de kortste keren weer uit. Het maakt me ongerust.
"Come on buddy, let's get you some of those tasty pills... hmmm?" Als Achilles had begrepen wat ik had gezegd, mijn vroegere dikke kater, zou hij klagelijk hebben gemauwd. Gelukkig reageerde hij niet. "Food?"
Kijk daar reageert hij uiteraard wel op. Hij springt vlug van mijn schoot af en loopt voor me uit naar de keuken.

De wekelijkste correspondentie met Jamie gaat nog steeds door. Het zijn niet altijd brieven meer zoals eerst. Af en toe zitten er ook ansichtkaarten tussen van wanneer ze weer een stukje verder is van huis. Ondertekend met 'JC'. Ik ben blij dat ze zich kan vermaken, het warmt mijn hart dat het goed met haar gaat. En dat ik niet meer het gevoel heb dat ik me zorgen moet maken. Niet dat ik me zorgen móést maken, maar ik deed het gewoon.
Haar laatste ansichtkaart kwam vanuit Point Lonsdale. Niet ver van huis, maar ver genoeg om ervan te genieten.
Over een maand is de bruiloft van Alex en Melissa al. Ik ga er vanuit dat Melissa haar perfecte jurk al heeft gevonden. Met de jongens zijn we al mee geweest om een pak voor Alex uit te zoeken. Dat is geen zware taak, het moeilijkste was om de kleur - die Melissa had gevraagd te vinden - ook daadwerkelijk in stropdas vorm terug te vinden.

Een week voor de bruiloft kom ik terug bij mijn vader. Carrie zal de dag voor de bruiloft ook komen. Maar ik heb de hele week vrij genomen, een catsitter ingehuurd en ben vertrokken terug naar mijn ouderlijk huis. Op de tweede dag dat ik daar ben wordt ik al apart genomen door mijn vader. Niet dat ik apart genomen kan worden als ik de enigste daar ben op hem na, maar...
"Son, sit down for a moment..." Hij kijkt bedenkelijk.
Terwijl ik neerzak op de sofa, laat ik mijn hand even glijden over mijn litteken op mijn hoofdhuid tussen mijn haren. Als hij niks zegt voor een aantal minuten initieer ik het gesprek weer. "Is something wrong dad?"
Zach zucht even luid. "No... I just don't want you to get mad at me."
"Why would I ever be mad at you?" Als het weer stil blijft moet ik even lachen. "What? Did you drive over the neighbour's dog? Because..."
"No no! It's something else." Weer een zucht.
"Then what is it, that is so terrible?"
"I-... I'm dating someone."
Oké... die was inderdaad weg onverwacht. Maar ergens... had ik al een vermoeden. "And that's so bad because?" Nog een stilte. "If this is about mom, dad, she'd want you to be happy!"
Even haalt hij opgelucht adem. "Well that's one thing. I'm glad you think that way." Hij legt zijn armen over elkaar, verdedigingsmechanisme. Van alle jaren als een jongen heb ik wel geleerd wanneer mijn vader zich probeert in te dekken. "She's a wonderful woman, and I really like her, so I'm hoping everything will be alright."
"Of course it will be, why -"
Voordat ik verder kan gaan kapot mijn vader mij af. "It's Ms. Harris." Hij kijkt alsof hij zijn mond voorbij heeft gepraat. Ik moet fronsen bij zijn woorden. Voordat ik mijn mond open kan trekken echter: "Yes, Alex' mom."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen