Foto bij Een whisky voor de duivel

Sorry dat het steeds zo lang duurt voordat er een nieuw hoofdstuk komt, maar ik heb het momenteel best druk met school! Ik merk ook vaak dat ik het beste schrijf als ik 'emotieloos' ben. Want als ik heel vrolijk ben kan ik me minder goed inleven in de minder vrolijke stukjes, en als ik me wat minder voel klinkt alles zo depressief. XD
Meestal krijg ik ook de beste ideeën in het weekend als ik mijn huiswerk af heb, omdat ik dan ook niks anders aan mijn hoofd heb.
En ik wil nog even zeggen dat jullie reacties me heel blij maken! Echt een groot dankjewel als je dit leest!

'Is ze al bijgekomen?' Vroeg ik. Ik was al naar beneden gegaan en had thee gezed. Ik had Matsuda niet verteld dat ik wist wie ze was en ging dat al helemaal niet aan haar vertellen. 'Nee, maar ik denk dat het niet lang meer zal duren.' Ik slikte even. 'Ze is toch niet...' Marsuda schudde zijn hoofd en wist wat ik bedoelde. 'Nee, dan zou ze niet meer ademen.' Ondertussen zat haar hele kin onder het bloed. Maar net toen ik bedacht om een doekje te halen bewogen haar oogleden een beetje. Matsuda en ik keken elkaar even aan. Toen opende ze langzaam haar ogen. Ik zag haar schrikken en omhoog vliegen. Slechte keuze, ik zag haar vertrekken van de pijn maar toch bleef ze zitten. 'Hallo.' Zei Matsuda vriendelijk. Het was duidelijk dat het meisje niet wist wat ze moest zeggen. Zomaar in het huis van een vreemdeling. 'Hallo.' Zei ze terug, héél zacht. 'Wil je anders wat te drinken?' Vroeg ik. Ze knikte. 'Thee?' Opnieuw knikte ze. Ik gaf haar een beker. 'Wie zijn jullie?' 'Matsuda.' 'Erza.' Zei den we tegelijkertijd. 'Ik ben Matsuda.' Zei Matsuda opnieuw. 'En ik ben Erza. Wie ben jij?' 'Innara. Dank jullie wel. Voor me niet te laten liggen.' Ze nam een klein slokje van haar thee. 'Wat is er eigenlijk gebeurd?' Vroeg Matsuda. Innara zei niks en keek in haar thee. Daarna verstopte ze haar handen in de mouwen van haar jas die net één maat te groot voor haar was. 'Ze kwamen gewoon op me af en begonnen me te slaan.' Mompelde ze. Ze zei het snel en zacht, alsof ze zich er voor schaamde. 'Wie?' Vroeg ik. Ze haalde haar schouders op. 'Mensen. Mensen die bang voor me zijn en me een freak vinden.' 'Maar waarom dan?' Drong ik aan. Ik wou nu wel eens het echte verhaal weten. 'Ze vinden dat ik me raar gedraag. Dat ik eng ben. Ik ben een heks, en maar weinig mensen weten dat. Eerst woonde ik met mijn vader en moeder die ook heksen waren, we bestudeerde zielen. Maar toen stierven ze, drie jaar geleden. Het enige wat mijn vader me nagelaten had was een prachtige, grote klok die op toverkracht werkt. Die geeft me nog een beetje troost als ik me weer eens alleen voel. Als ik niet boeken over zielen lees, dan kijk ik naar de muur waar die klok hangt. Daarom freak ik ook mensen out, ze weten niet dat doen klok er hangt, en denken dat ik vierentwintig-zeven daar de muur zit te turen.' Ze pauzeerde even en nam een slok thee. Matsuda hoestte en ze ging verder. 'Ik kan zien of mensen toveraars of heken zijn, of in welke staat dan ook zijn om magie te procederen. Maar soms heb ik het mis en hebben mensen geen flauw idee waar ik over praat.' Ik voelde heel veel medelijden voor Innara. Ze keek me aan. 'Jij bent een fee geweest en bezit nog sporen van magie.' Zei ze. Stomverbaasd knikte ik. 'En jij Matsuda, jij hebt heksen ver in je familie.' Hij bloosde en knikte. 'Wauw! Dat is echt gaaf dat je dat kan zien!' Zei ik. Ze glimlachte. Toen haalde ze een zwanenbot uit haar jas en hield die tegen de zijkant van haar bloedneus. Ze probeerde zichzelf te helen, maar dat lukte niet. 'Shit.' Mompelde ze. 'Wat is er?' Vroeg Matsuda. 'Volgens mij is 'ie kapot.' Zei ze, en ze zwiepte er gefrustreerd mee door de lucht. 'Hij kan toch nog wel gemaakt worden?' Ze knikte. 'Ja, ergens is er een winkel die dat doet, maar het is wel duur. Ik denk dat het gebroken is toen ik viel.' Ik stond op om wat spullen te halen, zalf, verband. En ik behandelde haar verwondingen met de hulp van Matsuda. 'Hoe oud ben je eigenlijk?' Vroeg Matsuda terwijl hij mij een doekje voor Innara's bloedneus aangaf. 'Veertien, maar de meeste mensen vinden dat ik jonger lijk.' Toen ik klaar was bedankte ze ons met haar ziel en ik beloofde haar om haar nog eens op te zoeken.
'Wat zijn mensen soms toch harteloos!' Viel Matsuda uit. 'Zomaar iemand in elkaar slaan terwijl je nog niet eens 10% van het verhaal weet!' Ik knikte instemmend. 'Shit.' Zei ik met een blik op de klok. 'Ik moet naar mijn werk! Hoe laat komt Jared thuis?' Matsuda haalde zijn schouders op. 'Hij kan nu elk moment thuis komen.' 'Oké, dan ga ik nu. Zeg tegen Jared dat hij eten moet koken en geef hem anders een schop onder zijn kont. Ik ben pas rond middernacht thuis.' Ik zei dat allemaal heel snel terwijl ik mijn mantel aan trok. Toen ik de deur open wou trekken voelde ik van achteren Matsuda's hand om die van mij heen sluiten. 'Erza?' Ik draaide me om met een kloppend hart. 'Wat is er?' Hij haalde diep adem, maar zuchtte toen terwijl hij mijn hand losliet. 'Zorg dat je jezelf niet bezeert of water over jezelf heen gooit.' 'aye, aye, sir.' en weg was ik.
'Haai, Erza!' Suzy zwaaide naar me en ik zwaaide terug. 'Je bent vroeg, we hebben nog een kwartier voordat we beginnen.' 'Oké, want ik koet je wat vertellen.' Ik greep haar jas en trok haar mee naar het kamertje. 'Ik heb met Innara gesproken.' Suzy keek me verbaasd aan. 'Wat? Hoe?' En toen begon ik te vertellen. Ik vertelde over hoe ik haar gevonden had, en over wat zij ons had verteld. Suzy luisterde aandachtig met haar mond wagenwijd open. Toen ik klaar was klapte ze haar mond dicht en haalde haar hand door haar haar. 'Shit. Nu voel ik me echt heel slecht.' Zei ze met een glimlach. 'Ik zal nu echt nóóít meer over haar denken als een freak, belooft! En ik ga met je mee als je ooit nog een keer naar haar toe gaat, want ik vind het echt zielig.' Ik voelde me goed, hoe ik Suzy op andere gedachten gebracht had. 'Oké, ik ga me verkleden. Jij moet nog even naar meneer Kasai voor je uniform.' Ik keek Suzy geschrokken aan. 'Mijn wát?' Suzy haalde een zwart jurkje met een witte strik rond de middel uit haar tas. 'Dit. Had ik je niet verteld dat het personeel dit droeg? Anders ben je toch niet herkenbaar als serveerster.' 'Wat dragen de mannen dan? Mag ik dat niet aan?!' Vroeg ik wanhopig. 'Regels zijn regels, en anders denk iedereen dat je aan man bent Erza. Serieus, mensen gaan je aan zien voor een manwijf.' Ik zuchtte en even later bekeek ik mezelf in de spiegel. 'Hebben ze niet een maat groter?!' Riep ik naar Suzy. 'Hoezo? Ik heb jou maat gepakt?' Vroeg ze. 'De rok is veel te kort.' Bromde ik. Het hing nog ver boven mijn knieën. 'Dat hoort zo, zeik niet zo. En hoe wou jij anders klanten aantrekken?' Ik vond Suzy heel aardig hoor, maar op dat moment had ik zin om dat mondje van haar even dicht te plakken en haar in de kelder te gooien. Met een gezicht als eer oorwurm kwam ik tevoorschijn. Suzy klapte in haar handen. 'Staat je goed hoor.' Ik lachte, maar besefte toen dat ze geen grapje maakte. 'Vast, maar naast jou val ik weg.' Gaf ik toe. 'We zitten toch niet te slijmen, hé?' Ik lachte. 'Nee ik meen het, jou staat 'ie veel beter.'
Als ik nu maar niet val, dacht ik bij mezelf. Terwijl ik de bestelling van een paar vrouwen afnam zag ik een heel ongewenst iemand door de deur komen: Anne. Ze had twee meisjes en twee jongens bij zich en liep arrogant voorop. Ze gingen aan een tafel zitten vlak bij het podium waar een paar jongens trommelde en ééntje gitaar speelde. Ii zag één van de meisjes naar de gitarist knipogen. Bij de balie kwam ik Suzy tegen en terwijl we een dienblad pakten bromde ze: 'Daar is Anne. Wil jij please hun bestelling opnemen, ik heb een half jaar geleden knallende ruzie met haar gehad en we hebben behoorlijk wat gevochten. Ze heeft het me nog steeds niet vergeven, en ik haar ook niet.' Met tegenzin knikte ik. Ik was dus niet de enige die een hekel aan haar had. Nadat ik het drinken op het dienblad geserveerd had ging ik naar de tafel van Anne. 'Hallo, wat willen jullie drinken?' Vroeg ik beleefd. Anne herkende me meteen en sneerde lachend: 'Mooi pakkie hoor!' Ze lachte hard en ik voelde me rood worden aan schaamte en woede. 'Doe voor iedereen maar een whisky.' Zei één van de andere meisjes. 'Vijf whisky, komt er aan.' Ik struikelde bijna over mijn eigen voeten, maar wist nog net te blijven staan. Waarom was ik tijdens het serveren opeens zo ongandig? Ik kwam weer bij Suzy staan die een glas water dronk. Ze snoof. 'Kijk ze nou, elke keer dat ik die aanstellerige smoel zie heb ik weer zin om mijn vuist in dat gezichtje te planten.' Ik lachte even. 'Zo erg is ze toch niet?' Suzy lachte hard en honend. 'Nou echt wel! Zodra ze iemand ontmoet die haar niet aan staat doet ze niks liever dan diegene het leven zuur maken. Vorig jaar ging ze liefdesbrieven namens mij schrijven aan een jongen, Rick, aan wie ze wist dat ik een hekel had. En, dat mens is echt sneu, aan een meisje van wie ze wist dat ze mij leuk vond. Serieus, volgens mij was haar hart breken en uitleggen dat de brief van Anne kwam één van de moeilijkste dingen die ik ooit in mijn leven gedaan heb.' Ik keek met nog meer haat naar Anne. 'Ze zit mij ook lastig te vallen omdat de vriendschap tussen mij en Matsuda haar niet aanstaat.' Suzy klopte meelevend op mijn schouder. 'Je gaat het er nog zwaar mee hebben. Echt waar, ik snap niet dat zij vrienden heeft. Ik ben nu wel vrienden met dat meisje, Veronica, en ze zegt dat Anne haar ook nog steeds lastig valt.' En opeens bedacht ik iets. 'Ik denk, nee, ik weet zeker dat zij Innara heeft geslagen!' Suzy haalde haar schouders op. 'Het zou heel goed mogelijk kunnen zijn.'
De rest van de avond hadden Suzy en ik het erg druk en konden we niet meer zo veel praten. Toen ik even aan het uitrusten was kwam Suzy naar me toe en ze zag er paniekerig uit. 'Please, Erza ik heb je hulp nodig! Die gast daar drinkt steeds maar meer en meer en hij wil me maar niet met rust laten!' 'Natuurlijk, wat moet ik doen?' Suzy sleurde me mee. 'Gewoon doen alsof je mijn vriendin bent en alles komt goed.' Wat? Zo goed was ik nou ook niet in acteren! 'Wil je nog wat drinken?' Vroeg Suzy terwijl ze mijn hand pakte. 'Wie is dat?!' Vroeg e man met dubbele tong. Hij probeerde naar mij te wijzen, maar hij wees twee meter naast me. Stomdronken. 'Mijn vriendin.' De man keek haar dom aan. Suzy rolde met haar ogen en gaf me een kus op mijn wang. Ik werd vuurrood en probeerde totaal niet verward of geschrokken te lijken. 'Ik hoef niks meer.' Zei de man een beetje teleurgesteld. Suzy liep weer met mij weg en toen we niet meer zichtbaar waren liet ze mijn hand los. 'God, Erza! Dank je! Ze plofte op een stoel neer en sloot haar ogen. 'Echt! Thanks!' Zei ze opnieuw. Ik grijnsde. 'Graag gedaan hoor.' 'Sorry, maar ik kon zo gauw geen jongens die ik ken vinden en we hadden het eerder toch over lesbo's dus ik kreeg een ingeving.' Ik lachte. 'Nou, hij zal je denk ik niet meer lastigvallen.' Suzy glimlachte. 'Ik moet even naar de wc.' Zei ik.
Ik ging op de dichte wc pot zitten. Ik had het warm, en ik moest even nadenken. Als eerste: hoe erg moest ik uitkijken bij Anne? Hoe ik van Suzy had gehoor kon ze echt de duivel zijn. Maar ik wou haar ook niet zomaar over me heen laten lopen en maar alles toe laten zodat ik geen ruzie met haar zou krijgen. En als tweede: waarom had Suzy's kus me zo'n raar gevoel gegeven?

Reacties (1)

  • Allmilla

    Ik moest echt lachen toen ik die titel zag...xDmaar nu snap ik hem:)Leuk geschreven!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen