Mackenzie's POV:

Zuchtend liet ik me weer vallen op het bed. Het geluid van bruisend water klonk zachtjes door de ruimte. Ik pakte een boek van mijn nachtkastje en sloeg het voorzichtig open. 'De gekooide nachtegaal', heette het. Een klassieker. Het verhaal ging over de achttien jarige Lucybeth, een beeldschoon meisje dat van haar verloofde niet meer mocht zingen. Hoewel ik het al een hele poos niet meer had gelezen, wist ik het verhaal toch nog makkelijk na te vertellen.
'Ik ben klaar hoor', mompelde Thomas. Geschrokken keek ik op.
'Dat is snel', concludeerde ik. 'Heb je alles kunnen vinden?'
Thomas knikte dankbaar. Hij haalde zijn hand door zijn haar en leunde tegen de schuifdeur. Ik zag dat hij een nieuw setje kleding had aangetrokken. Het was een grijs met zwart vest en een spijkerbroek. De spijkerbroek was wat versleten, maar het vest zag er nog nieuw uit. Desondanks moest ik beamen dat het hem erg goed stond.
'Wat lees je?', vroeg hij geïnteresseerd.
'Wil je het lenen?', vroeg ik. 'Het boek gaat over een meisje dat niet mag zingen van haar verloofde.'
'Ik kan niet lezen', murmelde Thomas. 'Wel een paar woorden, maar nooit een heel boek.' Zijn wangen hadden een rode kleur gekregen en hij staarde zwijgend naar de grond.
'Het spijt me', opperde ik beschaamd. Ik vergat even dat hij een laagstander was en dat laagstanders meestal analfabeet waren. Thomas haalde zijn schouders op.
'Geeft niks', stelde hij. 'Ik ben nooit een geweldige leerling geweest.'
'Ben je dan wel naar school geweest?', vroeg ik voorzichtig.
'Ja, ik en mijn zusje zijn er alleen al vroeg mee gestopt om onze moeder haar medicijnen te kunnen betalen', verklaarde hij. 'School werd te duur.'
Ik knikte begrijpend. Dit was eigenlijk ontzettend lief.
'Zorgt je zusje nu voor haar?', vroeg ik.
'Dat hebben we afgesproken', zei hij. 'De buurvrouw helpt ook.'
Een glimlach speelde om mijn lippen.
'Wat lief van haar', fluisterde ik, terwijl ik het boek weer op zijn plaats legde. Thomas knikte instemmend. Zijn haar was inmiddels zo goed als droog en piekte speels allerlei kanten op.
'Morgen krijg je een lijst met taken, ik denk dat het het beste is als je vandaag nog rust neemt', murmelde ik. 'Wat deed je eigenlijk voor werk, voor je hier kwam?'
Een schampere lach speelde om zijn mond. Zijn bruine ogen staarden me verwachtingsvol aan.
'Wil je dat echt weten?', vroeg hij. 'Het is nogal ruig.'




Reacties (1)

  • FollowYourDream

    Ja, ik wil het graag weten:Y)

    En ik had er helemaal niet bij stilgestaan dat Thomas niet kon lezen. Ontzettend goed gevonden van je (:

    Xxx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen