Ik weet niet hoe ik passende titels voor deze story ga bedenken, maar ik zal wel zien.

Dus ik lig hier, 11 uur 's nachts met een telefoon in mijn handen met in het vooruitzicht een examen.
Niet de beste omstandigheden voor het schrijven van een nieuw verhaal, maar hiervoor hoef ik dan ook niet nieuwe personages te bedenken, maar gewoonweg even in een geestelijke spiegel te kijken.
Want dit gaat over mij.
Waarom verschillen ik en mij zo veel van elkaar in tegenstelling tot jij en jou?
Ja er zullen hier veel random vragen staan, of gedachten (gedachtes? Wow ik weet het nog steeds niet sinds ik de inleiding schreef wat 2 minuten geleden was.)
Maar ik heb al vaker met het idee om mijn ongelooflijk interessante gedachten (gvd) te delen gespeeld *kuch...ego....kuch*
Ohja, en Let niet op zinsbouw want het is ondertussen al bijna half twaalf 's nachts.
heb ik serieus bijna een halfuur over 150 woorden gedaan?
Man ik blijf mezelf onderbreken, wat wel fantastisch is aangezien nu niemand er boos van word, behalve ikzelf dan.
In ieder geval, soms zullen de hoofdstukken serieus zijn, mijn vader is filosoof dus misschien dat ik daar iets van geërfd heb? MAAR VAAK (zal ik perongeluk op caps drukken en te lui zijn het weg te halen) ook niet serieus, en meestal beide.
Maar in ieder geval, ik wilde hier niet gewoon een inleiding van maken, dus laten we direct beginnen met de gedachten die ik eigenlijk wilde vertellen.
Nadat ik gestopt ben met ragen over de telefoon die nu al drie keer in mijn gezicht gevallen is natuurlijk.
Maar in ieder geval...
Ik heb vroeger vaak het gevoel gehad dat ik niks kon, en heb vaak steun moeten zoeken bij mijn ouders om gerust te stellen over mijn status als persoon met talenten.
Ondertussen zijn er zo veel dingen waar ik goed in blijkt te zijn dat ik keuzes moet gaan maken over wat ik wil blijven doen.
ik bedoel, ik kan niet tegelijk mijn punten hoog houden, alles te weten komen over de geschiedenis, tekenen, schrijven én filosofische gedachtes blijven uitkramen, maar misschien kan ik ooit eens een tekening maken van een historisch figuur, daar zijn/haar verhaal bij schrijven, een filosofische gedachte er aan toevoegen en inleveren bij een opdracht voor school.
Ooit, bucketlist.
En automatisch doen talenten me ook denken de toekomst, want in de toekomst zou ik toch zeker wel iets moeten kunnen doen met één van die dingen toch?
ik denk dat het aantal mensen dat gek genoeg is om dit te lezen ook wel al bekend zal zijn met het feit dat ik later auteur wil worden.
En het liefst een beetje bekend ook.
En dan vragen mensen zich af hoe ik een slytherclaw ben, ambitieus AF!
Ookal moet ik zeggen dat op wij Ravenclawers na de Hufflepuffs het chillest zijn.
Kortom sorry katjes, maar de beroemdste afdeling in de HP saga staat get laagste op mijn lijstje.
Maar ik dwaal af, waar was ik gebleven?
*scrolt terug* Ohja, talenten en auteur zijn!
En weet je wat het is, ik weet er nu niets meer over te zeggen!
Later zal je er misschien nog van horen, maar nu wil ik daar niet te lang over doorgaan.
Want ik ben een eigenwijze kwal die nu uiteindelijk toch moe is geworden, maar nog een ding:

Vraag van vsndaag:
Om iemands emotionele muren af te breken, is het soms nodig om de hele fundering onderuit te halen?
Zeg jouw mening in een reactie!

Reacties (7)

  • BethGoes

    Echt heel mooi geschreven!

    PS:Ik zou nooit iemands emotionele muren afbreken_O_

    3 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Ik denk niet dat je zo'n muur geheel weg moet halen, die muur zit er ook niet voor niets. Ik heb er zelf nogal haat aan als mensen het bjj mij proberen... Je kunt de muur rustig afbouwen. Deels. Maar nooit helemaal...

    OMG Dit is geweldig!

    3 jaar geleden
  • Groningen

    Haha ik ben dus niet de enige die én zulke gedachten heeft én die graag op papier zet én haar mobiel drie keer in d'r gezicht laat vallen.

    Wat betreft de fundering. Ik denk dat dat niet altijd nodig is. Je kunt ook gewoon hard genoeg tegen een muur aanslaan om hem te laten breken. Dat doe ik altijd graag met mijn humor, sarcasme en zelf-spot. Het hoeft niet zo subtiel, zolang je ze meer kapot maakt (de emotionele muren, niet de mensen).

    3 jaar geleden
  • Larafin

    ...

    3 jaar geleden
  • ZeroHorizon459

    Hm, filosofische gedachten en auteur worden klinken iets te bekend, het is bijna eng... Het klinkt nogal als mezelf.:PIk wil ook auteur worden, maar ik heb echt twijfels of ik genoeg succes zal hebben om het echt als beroep te nemen. Misschien een bij-beroep? Ik verwacht geen harry potter succes voor welk boek dan ook dat ik zou schrijven.

    Trouwens, tuurlijk moet je niet de hele fundering onderuit halen! Ik vind dat emotionele muren vanzelf verdwijnen als mensen je daar genoeg voor vertrouwen. Je kan niet bij iedereen de eotionele muren wegkrijgen, iedereen heeft nu eenmaal vrienden waar ze met hun problemen en emoties bij gaan en ze verstoppen voor anderen. Ik hoop dat ik de vraag goed snapte.:P

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen