Foto bij 082 - Reece Martin

i'm not good with speeches, so Reece isn't either.

Met het gevoel alsof er vijf olifanten naast mijn oor staan te tetteren, weet ik mijn pak aan te krijgen. Carrie is gisteravond gekomen, maar heeft overnacht in een hotel. Vanochtend vroeg is ze op komen dagen om me te helpen met het klaarmaken, niet omdat ik het niet kan. Meer omdat ze weet dat ik het op een brakke ochtend – of was het al middag? – zelf te doen. Haar handen bewegen rustig over mijn boord om hem goed te trekken, waarna ze me helpt met mijn manchetten.
Even trekt haar lip. Ze is oncomfortabel. Mijn schuld? We lopen al weken om elkaar heen te draaien. Haar krullende haar laat me altijd weer glimlachen, maar doet zij dat soms nog wel als ze mij ziet?
“Ready?” vraag ik aan haar. Ze knikt neerslachtig, de blosjes op haar wangen verdwenen. Geen zin, geen zin. Ga dan terug naar huis. “Do I reek? Of any alcohol?”
Lachend schudt Carrie haar hoofd. “No, you smell like Reece, nice and clean.” Gek, Jamie benoemde mijn geur altijd anders. Ze veegt de laatste pluisjes van mijn pak en strijkt daarna haar lila jurk glad. “Come on.” Zegt ze met evenwicht terwijl ze naar de deur gebaard.
Bij het uitstappen van de deur voel ik mijn telefoon van een berichtje, zodra ik hem open – nog binnen het bereik van de WiFi – zie ik een foto van Achilles. Nog steeds mager, maar genietend van de extra aandacht. Eronder staat ‘Only threw up three times this morning and yesterday! He’s a good lad!

Wanneer ik de auto parkeer bij de wedding venue, zie ik Alex al op de trappen nerveus trappelen. Zodra ik bij hem kom, begint hij direct te praten zonder me te groeten. “You’ve got the rings right? Because-” Even wordt zijn gedachtencirkel doorbroken. “Hi, you must be Carrie.” Hij glimlacht kort en gaat dan gewoon weer verder zonder op een antwoord te wachten. “Because if you forgot them, I would really like to roast you above a fire. Or maybe Mel will.”
Ik grinnik kort. “I’ve got them right here.” Ik klop even kort met mijn hand op het doosje in mijn borstzak.
Even schieten Alex’ – de ongelovige – handen omhoog en doet hij een schietgebedje. “Oh god, thank you!” Dan loopt hij ietwat rustiger met ons mee de wedding venue op.
Het is een klein oud kerkje, faal wit geschilderd waardoor het bijna roze lijkt, met grote groene struiken voor het trapje naar binnen. De omgeving is prachtig, en buiten de deuren van de kerk is de receptie in de tuinen al opgezet. Als je goed kijkt kan je de opstelling al zien staan, met wit bekleedde tafels, met kleine bloemstukken en zachte doorzichtige gordijnen rondom de dansvloer en de tafel van het bruidspaar.
Binnenin de kerk lijkt de stijl geëvenaard te zijn aan die van Melissa. Extravagante maar sierlijke bloemen staan aan de zijkanten van de rijen met zitplaatsen. De vloer naar de trouwboog is gelegd met een wit kleed waarover binnenkort roze rozenblaadjes gestrooid zullen worden. De meeste gasten komen net aan of worden naar hun zitplaatsen geholpen.
Carrie glimlacht nerveus, wanneer ik even haar schouder aanraak en kijkt onrustig rond naar alle groomsmen die ik met luid gelach – ondanks al onze katers – onthaal.

De manier waarop het zien van Jamie me van mijn adem beroofd, verbaasd me. Haar rode jurk en de gezonde glans die om haar heen hangt laat mijn hart na een aantal maanden even een extra slag slaan. De haren van de bruidsmeisjes zijn allemaal half op en half los. Maar enkel bij Jamie lijkt het niet binnen vijf minuten in elkaar geflanst. Adembenemend.
Dat was Melissa natuurlijk. Ja, natuurlijk. Niet Jamie. Zodra Melissa de ruimte in komt staat iedereen op en beleefd Alex een soortgelijk moment als ik daarnet beleefde. Ik zie hoe hij nogmaals in zijn handen wrijft, zodat zijn zweethanden een beetje minder worden. Ik moet er van glimlachen, het is wel schattig. Wanneer Melissa bijna voor hem staat haalt hij nogmaals scherp in, en kan daarna weer fatsoenlijk ademen.
Mijn ogen glijden even over de zaal, zij lijken net zo betoverd te zijn door Melissa als Alex. Mijn vader zit naast Alex’ moeder, die hem zo te zien erg hard in zijn hand knijpt terwijl ze met de andere hand een traan moet wegpinken. Als ik weer naar het bruidspaar kijk, glijdt mijn oog langzaam terug naar Jamie. Ze ziet me even staan, en glimlacht. Ik glimlach terug.
“The rings?” Gelukkig dat het de eerste keer is dat het gevraagd wordt, zo afgeleid was ik nou ook weer niet. Ik glimlach, tover het doosje met de ringen tevoorschijn en overhandig ze.

De receptie vindt plaats in de tuinen van het kerkje. En het is tijd voor het proosten op het gelukkige bruidspaar. De zus van Melissa trapt af met een beschamend verhaal over haar jeugd. Dan volgt Alex’ moeder over hoe ver hij is gekomen, maar ze werd zo emotioneel dat iemand het van haar moest overnemen. Dan is het mijn beurt, ik sta op, Carrie raakt even mijn hand aan – in de buurt van Jamie lijkt ze me opeens meer aan te willen raken - en ik trek iedereen aandacht om tegen mijn glas aan te tikken.
“So it’s my time to toast. To my best friend. My best friend who got married! Man, I’m so happy for you guys both. I remember the first time you came to me about telling me you liked her. Not only was I shocked, but you decided to stay friends for years. Tormenting our little group of friends. The night that you finally asked her out – I think most of us can remember, it was at a Christmas party – and when you finished asking dear Melissa out you were so nervous you almost fainted!” Een gelach stijgt op uit de groep mensen om me heen. “But it worked out just great. And you guys make a wonderful couple and deserve each other.”
Melissa’s ogen glinsteren, en kijkt even naar Alex voordat ze elkaar een kus geven. Als iedereen begint met klappen neem ik mijn plek weer in. Het is Jamie’s beurt om een speech te houden, even maken we oogcontact over de lengte van de ronde tafel heen en direct voel ik mijn wangen rood worden. Is het van de twee glazen champagne van eerder?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen