Foto bij 083 - Reece Martin

De wereld lijkt om me heen te draaien, misschien komt het door het dansen, anders wel door de vele glazen champagne en wijn. Het bruidspaar staat nog steeds te dansen, slowdancen weliswaar, terwijl de muziek sneller is dan hun benen kunnen dragen. Carrie zit nog steeds op haar stoel aan de tafel, hoe vaak ik haar ook heb proberen over te halen, ze lijkt niet met me te willen dansen.
Zodra Lea eindelijk haar armen van me afhaalt – ze wou erg graag dansen maar door de drank had ze extra houvast nodig – gaan mijn ogen direct weer op zoek naar Jamie. Niet Carrie. Jamie. Ik vind haar niet aan een tafel waar ik haar had verwacht bij Carrie, met haar gympen aan, maar bij een tafel dichtbij de open bar nu. Even frons ik. Maar zo kan ik wel eindelijk met haar praten, wat ik de hele avond al eigenlijk wil.
Een beetje moeilijk maak ik mijn weg naar haar, een Max die even aan me vast klampt om zelf niet te vallen, terwijl ik ook een aantal stoelen vast moet pakken om niet op mijn bek te gaan. “Just the one?” vraag ik aan haar.
Even kijkt ze op, betrapt vertellen de blosjes op haar wangen aan mij. “Yeah, just this one.” Ik ga er verder niet op in. Misschien had ik dat wel gedaan als er geen alcohol in mijn systeem zat, nu op dit moment, kan ik alleen maar naar de kijken.
“Did you enjoy the wedding?” vraag ik aan haar. Mijn hart zakt iedere keer als ze haar blik ergens anders naar toe laat glijden. Jaloezie?
Ze knikte, haar tanden tikken even tegen de rand van het glas. “Yeah, they make the best couple. If those two weren’t made for each other, I don’t know what love is.” Zegt ze glimlachend.
“I second that. If they ever break up I might drown myself in the well of sorrows.” Samen lachen we even.
“So, your dad and his mom?” vraagt ze na een korte maar gemakkelijke stilte. Conversatie maken met haar lijkt niet zo moeilijk als dat soms met Carrie lijkt.
Ik lach enkel al om de gedachte. “It’s kind of weird to be honest, but if it makes him happy…” Ik haal mijn schouders op. “I’ve always wanted to have a brother. And Alex doesn’t seem like the worst one.”
“One big happy family.” Jij hoort er nog altijd bij. Nee, Reece, kalmeer je hormonen. “I’m just glad I didn’t need to greet Alex’ mom by kissing her cheeks,” zegt Jamie grinnikend.
“Ah yes, there’s nothing more awkward than the moment you realize you’re getting a double-cheek kiss when you’re expecting one.” Nu is het mijn beurt om te grinniken. De gesprekken die volgen gaan voornamelijk over de vreselijke jurken die de tantes van Melissa aan hadden, of de scandalous lapdance die Jason aan Stacey gaf voordat ze probeerde te vluchten naar een andere planeet. Na een tijdje valt het weer stil, maar rustig stil. De meeste mensen zijn wat rustiger geworden door de kalme muziek die de DJ heeft opgezet. “Hey, but James,” bijnaam, dom “I’m around town for four days more. I’d love to get a cup of coffee with you sometime again.” Stel ik voor.
Jamie knikt instemmend, en even voelt ik iets fladderen diep van binnen. “I’d like that.”
“Reece, there you are. Hi, I don’t think we’ve been properly introduced yet, I’m Carrie.” Een hand schiet mijn blikveld in en gaat uit naar Jamie. Carrie is nooit zo direct, laat staan dat ze zich ooit zo dicht in het openbaar tegen me aan heeft gestaan. Andere hand op mijn schouder.
“Pleasure to meet you.” Jamie’s gelaat lijkt te vertrekken, ze schudt Carrie’s hand alsnog.
“Dear,” Dear? “can we go up to our room now? My feet are really sore.” Van wat? Van dansen zeker niet.
Mijn ene mondhoek gaat langzaam omhoog, “sure. I’ll see you tomorrow James.”
“Goodnight you too.” Het klinkt vriendelijk, maar ik kan merken dat het haar moeite kost.

Met een plof laat Carrie zich op het bed vallen. Terwijl ze haar schoenen aftrapt slaakt ze een kreun. “Finally, off with them.” Haar krullen vallen langs haar gezicht op het bed. Pluizend van het zachte weer. “Well I’m glad that’s over. What time do you wanna leave tomorrow?” Ik had door dat ze niet erg genoot van bruiloften, maar dat ze er zo graag weg wil.
“Well, uh.” Langzaam maak ik de knopen van mijn blouse los en trek ik hem uit. Ik kan Carrie haar ogen zien afwenden. “I thought we were going to stay till after lunch then go back to my Dad’s?
“You still like her don’t you?” Er zit geen enkele breuk in haar stem. Betrapt.
Ik zucht, de geur van mijn zweet komt mijn neus binnen. “I… really don’t know what I feel.”
Ze glimlacht naar me. “That’s okay, I understand.” Ze heeft haar pyjama ondertussen al aangetrokken. “It wasn’t working anyway, now was it?”
Ik trek het eerste shirt aan dat ik kan vinden in mijn koffer. Ik zet een raam op een kier, zodat we niet een verstikkingsdood sterven door de benauwde ruimte. “No, not really.”
“Come,” zegt ze. Even klopt ze naast haar op het bed. “We’ll sleep on it.” Het enige wat ik kan doen is knikken en opvolgen wat ze gezegd heeft. Zodra mijn hoofd het kussen raak ben ik ook weg.
De volgende ochtend word ik wakker met een immense kater en ik hoop dat ik niemand op deze verdieping wakker heb gemaakt naast Carrie, die naar mijn walgelijke gekotst moest luisteren.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen