Mackenzie's POV:
'Ik jaagde op dieren om ze daarna te verkopen', zei hij.
Ik keek hem even verbaasd aan, maar realiseerde me daarna dat dit waarschijnlijk heel normaal was in negen en acht.
'Je bedoelt dat je ze doodde?', stamelde ik. 'Of verkocht je ze levend door?'
Thomas schudde zijn hoofd.
'Ik verkocht ze dood', beaamde hij. 'Zo'n dier kan je maar beter uit zijn lijden verlossen.' Ik klopte ondertussen op de kale plek op mijn bed en knikte begrijpend. Thomas begreep de hint en ging naast me zitten.
'Ik zei toch dat het ruig werk was', opperde hij.
'Ik had wel wat ruigers verwacht', stelde ik grimassend.
Thomas haalde zijn schouders op.
'Heb je ooit weleens een eland geprobeerd te raken om hem vervolgens mee te slepen naar de binnenstad?', vroeg hij trots, terwijl hij me zelfverzekerd aankeek.
'Geen eland', mompelde ik lachend. 'Wel een andere indringer.'
'Dus je vergelijkt mij met een eland?', vroeg Thomas verontwaardigd.
'Misschien', grinnikte ik. 'Ben je dan geen ergere vergelijkingen gewend?'
'Genoeg', opperde hij grijnzend.'Je wilt niet weten waar ik de afgelopen weken allemaal voor uitgescholden ben.'
'Dus je kunt het eigenlijk als een compliment zien', concludeerde ik plagend.
'Elanden zijn eigenlijk best intelligente en snelle dieren', vertelde hij, zijn vest wat naar beneden trekkend. Ik voelde af en toen zijn warme adem tegen mijn wang.
Ons gesprek werd verstoord door geklop op de deur. Thomas en ik schoten beiden als paddestoelen omhoog.
'Binnen', riep ik. De deur werd geopend. Tot mijn grote ongenoegen was het niet een dienstmeisje, maar Eugène zelf die de kamer binnenwandelde.
'Goedenavond', mompelde Eugène grijnzend. 'Stoor ik?'
'Nee hoor', antwoordde ik nors.
'Het is alweer tijd voor het diner. Mackenzie, jij kunt alvast naar de spiegelenzaal gaan. De jongen mag eerst ons eten helpen te bereiden en opdekken, daarna kan hij met de andere bedienden en slaven eten.'
Ik knikte ietwat overdonderd.
'Komen', beval hij Thomas bits. Thomas, die in de trainingsweek waarschijnlijk al wel had vernomen dat hij mensen als Eugène beter niet kon tegenspreken, volgde hem gehoorzaam.
'Ja meneer', mompelde hij. In zijn stem was lichte irritatie te horen.
'Ik word trouwens graag meester genoemd', benadrukte Eugène. Ik rolde geëgerd met mijn ogen. Juist, we wilden allemaal wel eens wat. Was het nou echt nodig om Thomas zo te kleineren?
Ik besloot het echter te negeren en liep alvast naar de spiegelenzaal voor het diner.

Eenmaal daar was ik alleen. Het was immers nog net geen etenstijd. Zoals verwacht werd Thomas gelijk aan het werk gezet. Het duurde even voor mijn ouders binnenkwamen. Zonder wat te zeggen gingen ze op hun plek zitten. Eugène, die nog iets later aan kwam zetten, ging naast mijn vader zitten. Hij kuchte even en opende zijn mond om wat te zeggen.
'Dat hebben we vandaag toch maar mooi opgelost', prevelde hij trots. Mijn vader lachte schamper.
'Zonder twijfel', mompelde hij instemmend. Hij had zijn korte baardje iets langer laten staan dan normaal. Mijn moeder droeg dezelfde rode jurk als vanmiddag. Ik droeg ook nog dezelfde jurk. Het enige dat anders was, was mijn losgehaalde haar. Uiteraard konden ze het ook niet daar een opmerking over te maken.
'Mackenzie, waarom heb je je haar niet gedaan?', vroeg mijn moeder.
'Geen zin in', snauwde ik, ietwat brutaal.
'Maar die losse krullen staan haar toch ook prachtig', stelde Eugène. Mijn moeder stond op het punt erg kwaad te worden.

Reacties (2)

  • 3strawberry3

    Aah je bent echt in een schrijfbui! Geweldig!

    3 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Is haar moeder nu echt enkel en alleen kwaad omdat ze haar haar niet heeft opgestoken..? Sommige mensen kunnen echt om niets kwaad worden :/
    Ach ja, gelukkig waren Thomas en Mac (mag ik haar Mac noemen? Mijn gsm doet telkens heel vervelend omdat hij haar naam niet kent Hahaha) er om het hoofdstuk nog wat op te fleuren (:

    Je schrijft heerlijk!!

    Xxx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen