Foto bij 084 - Jamie Walker.

Als ik wakker word heb ik het gevoel dat ik niet geslapen heb. Dat heb ik natuurlijk wel, anders zou ik niet wakker worden, maar het lijkt wel alsof ik de hele nacht wakker gelegen heb.
Ik zou willen ontkennen dat dat door de zenuwen kwam, maar het is toch echt zo. Wat doe ik aan? Hoe doe ik mijn haar?
Maar niet alleen dat soort oppervlakkige vragen, natuurlijk. De vraag wat deze afspraak, simpelweg om koffie te gaan drinken, me gaat brengen. Doen we dit om iets af te sluiten? Om onze vriendschap op te pakken? Ik weet het niet, en ik wou dat ik het wist. Dan wist ik ook hoe ik dit in hemelsnaam aan zou moeten pakken.
Vluchtig neem ik een douche, föhn ik mijn haar en breng ik een laagje make-up aan op mijn gezicht. De wallen zijn goed zichtbaar, hoe erg ik mijn best ook doe om ze te bedekken, en na drie lagen concealer geef ik het maar op. Dit is geen afspraakje, hij kent je ik-heb-niet-geslapen gezicht, doe normaal.
      Uit mijn weekendtas haal ik een spijkerbroek met scheuren bij de knielen en een zwarte blouse met halflange mouwen. Het is beide gekreukeld, maar ik heb geen tijd meer om het strijkijzer te zoeken. Op het laatste moment besluit ik nog mijn lippen te stiften en mijn favoriete geurtje op te spuiten. Jamie, waarom doe je zo je best? Dit is koffie drinken met een vriend, geen eerste date. Toch kies ik voor mijn hakken in plaats van de afgetrapte gympen, vlak voor ik de deur uit ga.
      Het cafétje is op loopafstand van Melissa en Alex' appartement, wat heerlijk is. De herfsttemperatuur voelt fijn aan mijn huid en zorgt voor lichte rode blosjes op mijn gezicht. Hier en daar komen al wat bladeren van de bomen zetten, maar over het algemeen is het net zomer. Kinderen spelen zonder jas in het park, jongeren fietsen van of naar school, hier en daar staan marktkoopmannen fruit te verkopen. Ja, dit is mijn favoriete tijd van het jaar.
Als ik op mijn telefoon kijk zie ik dat het vijf voor een is. Nog vijf minuten, ik had nog zo beloofd niet te laat te komen. Kom op, Jamie, doorlopen.
      Om drie minuten over een exact open ik de deur van het koffietentje. Nadat ik naar de barista geglimlacht heb scannen mijn ogen de ruimte, en al snel herken ik Reece, aan een tafeltje bij het raam. Mijn hart slaat een slag over, en ik zet mijn nagels in de palm van mijn hand om mezelf tot rust te manen.
Door de boxjes klinken acoustische versies van popnummers en het huidige nummer lijkt een liefdesliedje te zijn. Natuurlijk.
Reece zwaait naar me zodra hij me ziet, en ik neem plaats op de stoel aan de overkant van de tafel.
"Hi..," ik kan er niets aan doen, een glimlach breekt door op mijn gezicht en ik ben blij om te zien dat dat bij hem ook het geval is. "Hi."
Heel even ligt er een stilte tussen ons, maar het is niet ongemakkelijk. Meer.. afwachtend. Slowly I'm falling, but I don't need saving. You've already got me, you've already got me.. klinkt in een mooie vrouwenstem begeleid door gitaarspel. En zo is het ook, want het voelt weer net als vroeger en ik voel gewoon mijn hart uit mijn borstkas kloppen.
"You look great," zegt de man tegenover me dan, en ik voel dat ik bloos terwijl ik opnieuw glimlach.
"Why thank you," antwoord ik dan, "you don't look too bad yourself." Van achter haar toonbankje komt een tweede barista onze kant op gelopen. Ze draagt een dienblad met twee dampende koppen.
"I already ordered.. told her to wait until you arrived, because I had no idea if you'd be late," mompelt Reece dan terwijl de koppen op tafel gezet worden.
Thee met honing. Hij weet het nog. "I know it's what you drink when you're stressed, and you're probably not stressed right now, but.. I didn't know what else you'd like."
"This is fine.. it's great, thank you." Kalmeer, Jamie, het is maar thee. Maar hij weet het nog, en hij heeft het voor me besteld. En ik kan het nu wel gebruiken, want ik voel mijn handen nog natrillen van de zenuwen. Ik ben nu bijna niet meer nerveus, dat viel weg zodra ik Reece zag. Het is bij hem zo vertrouwd dat zenuwen niet bestaan als ik in zijn gezelschap ben, lijkt het wel.
      "So...," begint hij dan, "how's Carmen? I couldn't help but notice she wasn't there last night.."
"Yeah, about that," ik blaas in mijn dampend hete thee en haal mijn schouders op. "We broke up. Or, like, we were never really a couple, and we ended whatever it was that we were."
"Oh." Misschien verbeeld ik het me, maar ik zou zweren dat ik een soort opluchting in zijn stem hoor. Nee, dat is vast mijn fantasie. En al zou hij opgelucht zijn, misschien is dat wel omdat hij het lastig vond dat zijn ex nu iets had met een meisje, of zo. Weet ik veel.
"What about Carrie? Is she okay with this.. you drinking coffee with your ex?" Ik voeg ondertussen wat meer honing toe aan mijn drankje en roer met het lepeltje door de vloeistof, wat een prachtig tikkend geluid maakt.
Reece neemt ondertussen een slok van zijn koffie. "We ended things, too."
Mijn hart maakt een sprongetje en ik moet mijn best doen om niet te gaan grijnzen. Nee, stop, Jamie. Alleen omdat hij geen relatie meer heeft heb je niet meteen weer een kans. Er is een goede reden dat jullie uit elkaar zijn gegaan. Het werkte niet, jullie zaten allebei op hele andere momenten in jullie leven.
Waarom liep het ook al weer stuk? Eerst om het samenwonen, en daarna.. oh ja, coke. Als ik er zo over nadenk was onze break-up volledig mijn fout, en die van alle troep die ik mijn lichaam in hielp. En ja, misschien was ik nog niet klaar om met hem te gaan samenwonen, maar misschien zijn we nu wel verder in ons leven?
Oké, James, nu moet je echt stoppen. Dit is een vriendschappelijke afspraak, het is nu geen tijd om jullie bruiloft uit te gaan stippelen. Die kansen heb je vergooid.
"Oh really? I'm sorry to hear that..," weet ik te liegen, voordat ik een slok thee neem.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen