Foto bij 085 - Jamie Walker

Dit betekent iets. Dit moet iets betekenen. Toch?
Ik probeer mijn gedachten naar iets anders te leiden. De puppy van Alex en Melissa bijvoorbeeld. Die moet ik zometeen eten geven als ik thuiskom. Of de universiteit. Wil ik daar mee verder? Wil ik iets compleet anders gaan doen?
Oké, nu dwaal je wel heel erg af, Jamie. Dat is onbeleefd.
"So," begin ik mijn zin dan, terwijl ik weer een beetje zenuwachtig met mijn lepeltje door de thee roer, "how long are you staying? Until you go back to Sydney, I mean."
"I was thinking three more days. You know, with work and all, I can't stay here for too long."
Ik knik terwijl ik in mijn thee blaas, in de hoop het iets af te koelen. "Yeah, duty calls." Opnieuw valt er een stilte. Daar zijn we goed in, comfortabele stiltes laten vallen.
Voorzichtig om niet te kruimelen neem ik een hap van mijn broodje en ik glimlach door de smaak. Ik heb echt al zo lang niet meer zo'n ding gegeten, het was echt iets dat Reece en ik samen bestelden, zo af en toe. En als je daar dan herinneringen aan hebt is het vervelend om het in je eentje te doen.
      Op de hoek van de tafel begint mijn telefoon te trillen. Normaal gesproken zou ik dat negeren, maar dit is geen date. Dit is een afspraakje tussen vrienden, dus dan mag het. "Sorry.. I have to take this," mompel ik, zeker als Austin's naam op het beeldscherm te zien is.
Met een verontschuldigende blik schuif ik mijn stoel naar achter en loop ik naar buiten, waar ik de telefoon opneem.
"Jamie." Ik hoor wat gepruts aan de andere kant van de lijn, gestommel, voordat mijn broer's stem te horen is. "What are you doing right now?"
Ik frons bij zijn vraag. Wat doet het er toe wat ik nu aan het doen ben. "I'm grabbing coffee.." Meerdere stemmen zijn te horen aan de andere kant van de lijn, waaronder die van mijn moeder, die iets onverstaanbaars tegen Austin schreeuwt.
"Can you come here, maybe?" "Eh.. why? And where's here?" Opnieuw geschreeuw uit mijn moeder's mond. Nou ja, echt geschreeuw kun je het niet noemen, want mijn moeder schreeuwt nooit. Ze is ook nooit echt boos. Mijn vader was altijd degene die ons op onze kop gaf als er iets mis ging. Mijn moeder kan niet eens met stemverheffing praten, haar stem wordt gewoon heel hoog. Bijna piepend. En zo klinkt ze nu ook.
"Well, we're at home right now, but we're about to leave for the hospital," alle alarmbellen gaan af in mijn systeem. Ziekenhuis? Eerst zie ik alle doemscenario's voor me. Mijn vader, mijn opa, mijn oma, wie dan ook, dood. Maar dan besef ik gelukkig dat het waarschijnlijk goed nieuws is. Karen. Baby.
"Is it time?" Dan hoor ik gestommel en een beledigde kreet van mijn broer, waarna ik mijn moeder's stem hoor. "Jamie. Drop whatever you're doing right now. Baby's coming." Mijn moeder's stem klinkt een beetje alsof ze doorgespoeld wordt, zo hoog en snel is haar stem.
"Yes. Okay. On my way. See you, love you." Haastig loop ik terug naar binnen, enorme blosjes op mijn wangen.
Reece moet aan me zien dat er iets aan de hand is, want hij kijkt nogal vragend naar me. "Are you okay?"
"Did you drive here?" vraag ik dan, geen antwoord gevend op zijn vraag. Zijn blik wordt nog vragender, maar hij knikt. "Yes.. why?"
Ik pak mijn sleutels van tafel en neem een slok van mijn thee terwijl ik mijn dunne jasje aan probeer te doen. "Karen is in labour, and I don't have a car."
Zijn gezichtsuitdrukking gaat van vragend naar verbaasd naar twijfelend. "You want me to drive you to.. the hospital?"
"Please?" Ondertussen haal ik mijn portemonnee uit mijn tas en leg ik een som geld op tafel. Veel te veel, waarschijnlijk, maar screw it. Het is niet elke dag dat je nichtje of neefje geboren wordt.
"Yeah.. yeah, okay. Let's go."

Reece moet gek van me worden, omdat ik elke keer dat hij ook maar iets afremt vraag of hij alsjeblieft door kan rijden. Ik kan niet zo goed omgaan met stresssituaties, oké? Dat heb ik van mijn moeder.
Als het verkeerslicht eeuwen rood lijkt te brengen bal ik mijn handen tot vuisten. Kom op, verkeer, werk nou mee. Ik moet mijn broertje en zijn vrouw steunen, en daarnaast ook nog eens zorgen dat mijn moeder de tent niet afbreekt of de regie niet over gaat nemen.
Mijn vingers trommelen op de deur van Reece's auto. Nog een paar kilometer. Het ziekenhuis staat al aangegeven op bordjes, dus dat moet wel betekenen dat we er bijna zijn. Ik kom er nooit, de laatste keer was.. toen Reece er lag. En daar wil ik liever niet te veel aan terugdenken, want dat is een pijnlijke herinnering. Oh, wat heb ik toen veel angsten uitgestaan, zeg.
      Met piepende banden, omdat hij van mij hard moest rijden, komen we de parkeerplaats op. Zodra we ook maar een beetje stilstaan gooi ik mijn deur open, en mis op een haartje de auto die naast die van Reece geparkeerd staat.
"Well," mompelt hij dan, terwijl ik mijn tas van de grond van de auto gris. "Good luck, I guess. Is that what you say?" Hij lacht een beetje ongemakkelijk terwijl ik mijn wenkbrauw optrek.
"You thought you were getting off easy?" Ik zet zijn auto op de handrem en haal de sleutels uit het contact. "I need moral support, and since my entire family is freaking out, I need.. well, you."
Hij kijkt heel moeilijk. "I don't know...," ik snap hem wel. Hij heeft mijn ouders niet meer gezien sinds de break-up, gok ik zo, en het moet voor hen ook raar zijn om Reece zo ineens te zien. Zeker op zo'n intiem moment.
Ik stap ondertussen de auto uit en open Reece's deur. "Don't worry, you don't actually have to watch the baby come out. Just.. hold my hand, or something."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen