Foto bij ~ 057

Louis Horan - Tomlinson

Door wat ik me voorgenomen heb, pak ik zelf al een tas in voor Niall. Hij verziekt het voor zichzelf. Net als dat hij geen moeite doet voor Kian, Ben of voor mij. Ik heb het zelf bijna voor elkaar dat Ben om de drie uur een fles wilt. Nog even en dan heb ik mijn nachtrust terug terwijl Ben eigenlijk bijna twee weken oud is. Met een volle weekendtas ga ik naar beneden. Wel dat ik de tas gewoon in de hal zet. Een vlugge blik op de klok, zegt genoeg dat ik zo Kian van school moet halen.
Met Ben in de reisstoel ga ik naar Kian's school. Waar ik, zoals altijd, keurig op tijd ben want na vijf minuten hoor ik de bel pas.
'Papa,' reageert Kian vrolijk maar lang duurt het niet en loopt hij, pruilend, naar mij toe. 'Waar is papa?'
Er gaat een steek door mijn hart bij die vraag. Hij mist Niall echt. 'Ik weet het niet,' zeg ik eerlijk en loop ik naar de auto. Waar ik Kian als eerste in de auto laat klimmen.
Kort snikt hij. 'Heeft papa dan echt geen tijd meer voor me?'
Nadat ik zijn gordel vast klik, omhels ik hem. 'Ik zou willen dat ik een antwoord voor je heb, Kian.'
Gelijk dat hij, voor zover mogelijk, zijn gezicht in mijn shirt verstopt. 'Waarom doet papa dit?'
Ja, daar wil ik ook een antwoord op maar die krijg ik tot op heden nog steeds niet. Bijna twee weken is Niall terug en al die tijd doet hij behoorlijk geheimzinnig. 'Het komt wel goed. Echt waar.' Een belofte voor hem maar ook voor mijzelf. Ik kan alleen maar hopen dat Niall zijn verstand terug krijgt als hij terug komt want ik wil echt dat hij een paar dagen af gaat koelen.
Kian kijkt me aan met tranen in zijn ogen. 'Waarom komt papa me dan niet van school halen?'
Ik haal een hand door zijn haren om hem te troosten. 'Dat wil ik ook weten. Geloof me, we komen hier wel doorheen.' Ten minste ik hoop van harte dat Niall beter zijn best gaat doen want dat hij zich nu afzondert en lange dagen maakt, werken in zijn nadeel. Ik vraag me af hoe lang dit nog door moet gaan op deze manier. Ik ga achter het stuur zitten en rij terug naar huis.
Waar het, totaal niet als een verrassing, nog altijd stil is. Geen teken van Niall. Waar zit hij? Waar is hij mee bezig? Als hij bij management zit, waarom is het dan zo moeilijk om die afspraken op de kalender te zetten. Of heeft hij een affaire.
Kian rent gelijk door naar de keuken. 'Papa!'
Echt, het breekt mijn hart als hij iedere keer -hoopvol- Niall roept. In afwachting dat hij werkelijk zou reageren, maar dat gebeurd niet.
'Papa!' Kian weet de achterdeur open te doen en gaat hij de tuin in. 'Papa!' Nu rent hij mij voorbij, terwijl ik Ben in de box leg, de trap op naar boven. 'Papa!'
Niall, waar ben je mee bezig? Is dit wat je wilt? Dat ik Kian elke keer weer opnieuw moet troosten. En het is niet alleen Kian die je aandacht wilt. Ook Benjamin, onze zoon die bijna twee weken oud is, wilt zijn vader kennen. Hoe moet ik dit nou nog volhouden met een afwezige vader, die totaal zijn best niet doet. Moet ik Niall niet alleen weg sturen maar dreigen met een scheiding? Het liefst niet.
'Papa!' Kian komt terug gerend en regelrecht in mijn armen. 'Waar is papa,' huilt hij en verstopt hij zijn gezicht in mijn nek, zodra ik hem op til.
Een triest gevoel gaat door mijn lichaam. Wist ik het maar. 'Ik zou het echt niet weten, Kian.' Ik loop naar de kalender. 'Zie je deze kalender,' wijs ik aan voor hem.
Hij knikt en doet een poging om zijn tranen weg te vegen. Wat niet werkt want het is net alsof je dweilt met de kraan open.
'Normaal zet je vader en ik onze afspraken hierop zodat we weten waar de ander is. Maar je vader doet dat niet en daarom weet ik het ook niet,' leg ik hem zo goed mogelijk uit. 'Dus hoe graag ik je antwoord wil geven, als Niall zijn afspraken niet op de kalender zet, weet ik niet waar hij is.'
Snikkend kijkt Kian naar de kalender. 'Er staat wel wat opgeschreven.'
Ik zet hem weer neer. 'Ik ga morgenochtend wat met Harry drinken, nadat ik jou naar school gebracht heb. Dat staat er.' Vanzelf recht ik mijn rug. 'Heb je huiswerk?'
'Nee,' schudt hij zijn hoofd. 'Mag ik de Xbox aanzetten?'
'Natuurlijk,' glimlach ik en loopt hij al weg. Al is hij niet zijn vrolijke zelf meer. Met de dag dat Niall het af laat weten, hoe somberder Kian lijkt te worden.
***
Opnieuw heb ik Kian moeten troosten terwijl ik hem in bed toedekte. Ik kan er echt niet bij waarom Niall alles aan mij overlaat. Benjamin heb ik een fles gegeven en ligt hij, met een schone luier, ook in zijn bedje. Waardoor ik alleen ben met mijn gedachten dat ik een glas whisky ingeschonken heb. Mijzelf dwingend om echt niet meer te drinken dan één of twee glazen. Stel je voor dat ik Benjamin anders niet meer hoor 's nachts. Waarom maak je het mij zo moeilijk? Stel ik dan niet veel meer voor in jouw ogen? Door jouw muziek carrière doe ik expres minder want iemand moet thuis blijven voor de kinderen. Zou hij enig idee hebben wat ik op geef om thuis te blijven? Ik buig mijn hoofd wat en voel ik een traan omlaag glijden. Niet te vergeten dat ik niet eens de moeite meer doet om nog een excuus te verzinnen voor hem als Kian weer naar hem vraagt. Ik neem weer een slok en brand het bruine goedje aan mijn keel. Een brandend gevoel dat ik verwelkom want Niall geeft mij het gevoel dat ik niks meer voorstel. Niks anders dan een huisman, een vader. God, het is zeker bijna een half jaar geleden dat hij mij nog liefhad in bed. Iets dat ik eveneens begin te missen. Komt het omdat ik niks bijzonders meer mee maak? Moet ik dan wel een oppasser regelen voor die twee zodat ik wel weer dingen kan gaan doen? Nee, zo ben ik niet en ik vertik het dat mijn kinderen beter op kunnen schieten met een oppasser dan met hun eigen vader. Toch kan ik het niet voorkomen dat er meer tranen komen. Weer heb ik in het nieuws gezien dat Niall gezien is met diezelfde vent. Het staat zelfs in alle tijdschriften. De geruchten dat Niall een ander heeft. Dat Niall mij thuis opzadelt met twee kinderen terwijl hij zelf de bloemetjes buiten zet. Iets wat enorm pijn doet. Maar waarom is hij dan zelf achter mijn rug om naar Sue is gegaan zodat we nog een kind konden krijgen. Hij wilde een kind half van zichzelf bij ons. Net als dat hij ook als eerste met het idee gekomen is dat hij open stond voor een surrogaatmoeder en dat hij het liefst eerst een mini versie van mij wilde. De tranen blijven komen en kijk ik naar mijn ring. Steeds meer krijg ik twijfels over mijn huwelijk met Niall.
Hoe lang ik aan tafel zit met een glas whisky weet ik niet tot ik de deur open hoor gaan.
'Wat!' Niall is te horen en ziet hij nu vast ook de tas in de hal.
Een teken voor mij om hem de deur te wijzen. Kan hij lekker naar zijn vriend gaan en mij voortaan met rust laten. 'Ga weg.' Ik kan zien dat Niall nu in de hal staat en zijn jas op wilt hangen.
'Louis?' Een verbijsterde blik staat in zijn ogen. 'Ga je weg?'
Ik schud mijn hoofd naar hem. 'Ik niet, maar jij wel,' begin ik met een zucht. 'Weet je dat ik al opgehouden ben met excuses te verzinnen voor je naar Kian toe? Elke keer weer als hij van school thuis komt, zoekt hij jou. In de keuken, in de tuin, boven maar als hij beseft dat jij er niet bent, komt hij in tranen naar mij toe. En je doet ook totaal geen moeite om Ben te kennen. Je kent zijn huilbuien niet eens, hoe vaak hij me wakker maakt in de nacht,' ga ik verder, 'maar wat vooral zeer doet, is dat je mij ook totaal geen aandacht meer geeft. Je vriend is schijnbaar belangrijker dan wij drieën bij elkaar voor je. Maak dat je weg komt.' Ik heb geen eens zin in deze ruzie. Dat is trouwens ook het enige wat wij nog doen. Ruzie maken.
'Maar Louis...'
Boos draai ik me terug naar hem. Schijnbaar is mijn blik genoeg dat hij stopt. 'Ik weet niet waar je mee bezig bent, waarom je mij niks meer vertelt maar dat alles zegt mij wel dat je geen zin meer hebt in getrouwd te zijn met mij. Anders zou je beter je best doen. Ga weg.' Ik wijs naar de deur. 'Ik heb hier geen zin meer in, Niall, en hoe zit het dan met “tot de dood ons scheidt”? Sinds je van je tour terug bent gekomen, doe je geheimzinnig en mysterieus. Niet te vergeten dat je elke avond in het nieuws bent met je nieuwe vlam. Heb je niet genoeg aan mij? Ben ik niet interessant genoeg omdat ik thuis blijf voor de kinderen? Als je nog een beetje fatsoen in je lichaam hebt, dan had je het eerst met mij gebroken voor je een ander vond.' Ik loop langs hem heen en doe de deur open. 'Eruit, voordat ik je naar buiten schop.'
Niall ziet er verslagen uit als hij de tas pakt en zijn jas van de kapstok haalt. 'Waar moet ik dan heen? Ik wil het goed maken met je, echt waar...'
'Jouw probleem en niet het mijne,' reageer ik. 'En als je het goed wilt maken, mag je beginnen met Kian en Ben. Besteed ook eens wat van je tijd aan mij! Wat ben ik voor je, een handige huisman en vader voor de kinderen terwijl jij vrolijk bij je nieuwe vriend bent. Hoe denk je dat ik me daarbij voel!' Ik pak de tas af en gooi die naar buiten. 'Tot nu toe heb je nog niet een keer geprobeerd om mij op andere gedachten te brengen.' Zijn jas gooi ik ook naar buiten. 'Eruit Horan!'
Zoals verwacht, staan er tranen in zijn ogen. 'Hij is gewoon een vriend. Niet dat ik een affaire hebt... Maar als je de geruchten werkelijk waar geloofd... dan ken je me niet want ik zou je nooit kunnen bedriegen.' Hij pakt zijn jas op en trekt die aan.
Nu sla ik mijn armen over elkaar. 'Veronderstel jij dat ik je geloof? Je bent lange dagen weg terwijl je net bijna twee weken thuis bent van je tour. Je doet geheimzinnig, mysterieus, je verzwijgt dingen voor me want geen van je afspraken staan nog op de kalender. En daarbij heb je mij nog niet één keer laten voelen dat je nog van me houdt. Hoe moeilijk is het om me een echte zoen te geven! Als je geen affaire hebt, hoe moeilijk is het dan om mij verdomme naar de slaapkamer te brengen! Je raakt me niet aan en dan die geruchten. Eén plus één is twee, Niall. Wegwezen, je hoort nog van mijn advocaat.'
'Papa!'
Ik schrik dat Kian opeens bovenaan de trap staat en komt hij naar beneden gerend. Nee, dit is niet wat ik wilde.
'Papa, hou je niet meer van me?' Een huilende Kian staat voor Niall.
Ja, Niall, hoe wil jij je hier uit redden? Nieuwsgierig naar wat hij Kian gaat vertellen, wacht ik op zijn reactie.
Niall knikt echter. 'Ja natuurlijk hou ik van je, kerel,' zegt hij met een dikke stem, die verraad dat hij ook emotioneel is. 'Ik mis je enorm maar ik kan je niet alles zeggen. Maar god, ja, ik hou van je. Van jou en je broertje. Ik hou ook van je vader, maar het gaat momenteel niet zo goed tussen ons.'
'Ga je weg papa,' vraagt Kian en moet hij Nialls tas gezien hebben.
Dan kijkt Niall naar mij. Alsof hij hulp nodig heeft. 'Ik ga slechts een paar dagen weg, kerel, er is te veel gebeurd dat je vader en ik even tijd apart willen.'
Helemaal niet, leugenaar! Jij laat je weg sturen! Je vecht totaal niet voor ons huwelijk! Verdomme, ons vijfde trouwdag zit er aan te komen, we hebben twee kinderen en dan laat jij me gewoon in de steek. Ik zie dat Kian een stap achteruit doet.
'Wat is er dan gebeurd? Kunnen jullie het niet uitpraten,' huilt hij en schuilt hij nu achter mij.
Zelf kijk ik alleen naar Niall. Ik wil het uitpraten maar hij doet er niks aan en hij kan beginnen met zichzelf te verklaren hoe het zit met de roddels. Ik ben duidelijk genoeg. Zoen me, breng me naar onze slaapkamer maar doe iets.
'We zullen het echt nog wel uitpraten maar niet vanavond, kerel,' vertelt Niall dan en pakt hij zijn tas van de grond.
Ik draai me om naar Kian. 'Ga maar naar bed, ik kom er zo aan.' Ergens kon ik weten dat Kian het een keer hoorde. Nu kan ik hem weer gaan troosten.
'Oké papa.' Hij geeft mij nog een kus en gaat hij naar boven.
Gelukkig net op tijd want ik zie Niall bij zijn auto staan. 'Niall, ik geef je kansen genoeg om te praten en ik zit nog steeds op een verklaring te wachten van je gedrag. Maar weet dat je nu op de grens zit dat ik een scheiding wil.' Om dat nog even duidelijk te maken, doe ik mijn ring af en gooi die naar hem toe. 'Als je mij, en de kinderen terug wil, zal je moeten kruipen.' Daarbij mijzelf voornemend dat Niall inderdaad door het stof moet om het goed te maken. Vervolgens doe ik de deur dicht en ga ik naar boven om Kian te troosten.

Reacties (1)

  • Tomlinsbear

    Arme Kian! Dit wens je niemand toe. Niall mag inderdaad wel even gaan vechten voor z'n gezin, dit is gewoon triest.

    love you x

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen