Foto bij ~ 067

Louis Horan - Tomlinson

Ben ik even blij dat het al haast weekend is. Kian hoef ik vanmiddag pas op te halen en Benjamin is voor een paar uur bij mijn moeder. Zij had juist de middag vrij en wilde graag weer eens oppassen. Wat mij de mogelijkheid geeft dat ik wat tijd voor mijzelf heb. Een zeldzaamheid, tenzij de kinderen op bed liggen. Nog steeds geen teken dat Niall een advocaat heeft ingeschakeld om onze scheiding definitief te maken. Nee, in plaats daarvan is hij nu elke avond in het nieuws dat hij elke nacht dronken naar het hotel wordt gebracht. De tranen komen dan niet zo zeer meer, maar dat zegt niet dat het geen pijn doet. Het is echt moeilijk te geloven dat ons huwelijk over is. Twee dagen zijn voorbij sinds het eerste bericht dat ik hoorde dat Niall elke nacht dronken terug gaat. Wat juist een totaal maakt dat hij voor vijf nachten op een rij dronken naar het hotel gaat. Ik heb meer redenen om te gaan drinken, maar die eikel! Ik schrik van de bel en sla ik eerst mijn glas whisky achterover. Wie het ook mag zijn, hij heeft geen timing. Als ik de deur open trek, zie ik Harry staan.
'Harry, wat kom jij nou doen,' wil ik weten.
Een paar groene ogen staan bezorgd. 'Ik wilde weten hoe het met jou gaat.' Harry laat zichzelf binnen en duwt hij me, met een hand, makkelijk opzij.
Even haal ik diep adem en draai ik me om. 'Prima.' Ik weet dat ik er niet helemaal goed uitziet. Ergens ben ik die vraag ook meer dan zat. Waarom vragen ze dat, als het antwoord hen toch niet bevalt. 'Wat wil je Harry? Heb je het uit kunnen praten met Sue?'
Harry hangt zijn jas op. 'Met Sue heb ik het een en ander uit kunnen praten, dank je wel daarvoor, maar nog niet alles. Met Niall heb ik zelfs ruzie. Die eikel heeft echt veel geheimen en hij doet behoorlijk mysterieus.'
'Vertel mij wat,' zucht ik en wandel ik door naar de keuken. Ver kom ik niet als ik mijn balans even kwijt ben. 'Het is gewoon...' Voor ik mijn zin af kan maken, duizelt alles voor mijn ogen en zak ik in elkaar. Op het allerlaatste moment voel ik nog net een arm maar dan is alles donker. Zwart.

Wanneer ik bij kom, lig ik op iets zachts. Zo te voelen op de bank.
'Mooi, Lou doet anders genoeg voor ons en hij vraagt er niet om. Hij is verdomme onderuit gegaan. Flauw gevallen, dat gebeurd hem anders nooit. Hij heeft tijd voor zichzelf nodig.'
Ik draai mijn hoofd wat en zie ik Harry, bijna wanhopig, bij het raam staan. Een kreun ontsnapt uit mijn keel en draait hij zich onmiddellijk om.
'Sue, hij is net bijgekomen. Haal Kian op en bel zijn moeder voor Ben,' zegt Harry en komt hij bij mij op de tafel zitten. Zijn hand legt hij op mijn voorhoofd. 'Misschien een lichte verhoging maar hij kan op dit moment door alle gebeurtenissen moeilijk voor zichzelf zorgen. Ik blijf voor het weekend bij hem.'
Al hoor ik de andere kant van het gesprek niet, denk ik dat Sue moeilijk tegen hem in kan gaan. Gejaagd haal ik adem en draai ik me om naar de rugleuning van de bank. Niall.
'We weten allemaal dat hij op instorten staat en het is eindelijk gebeurd, oké. Hou die twee bij je voor het weekend of ga desnoods naar je ouders met die twee,' klinkt Harry en wrijft zijn hand over mijn rug. 'Ik ga ophangen. Je hoort me morgen even en zondag kom ik terug.'
Dan moet hij opgehangen hebben want hij draait me terug. Met slechts een enkele snik, liggen zijn armen om me heen en rollen de tranen over mijn wangen. Waarop ik huilend in zijn armen kruip. 'Het is over,' fluister ik. 'Het is gewoon over,' komt het bijna stotterend over mijn lippen.
Harry houdt me slechts steviger vast en drukt hij een kus op mijn wang. 'Sst.' Opnieuw een kus op mijn wang. 'Ik ben er voor je,' mompelt hij terug. 'Ik ben er altijd en dat weet je,' verzekert hij me nog eens extra.
***
Ik heb nooit geweten in hoeverre ik mij inhield tegenover Kian en Benjamin. Ten slotte ben ik niet alleen gisteren flauw gevallen maar heel de avond heb ik huilend en snikkend in Harry's armen gelegen. Alsof echt alles eruit kwam. God, ik heb nog nooit zoveel gehuild in mijn leven. Ook weet ik niet wanneer ik in slaap viel, maar wel dat Harry mij naar boven gebracht heb en dat ik puur door uitputting in slaap viel.
Nu ben ik net wakker, iets van vijf minuten, en lig ik nog steeds stevig in Harry's armen. Alsof hij me niet los wil laten. Wat moet ik nou? Is het echt over? Waarom doet Niall zijn best niet? Beteken ik echt zo weinig voor hem? Ik kruip dichter tegen Harry aan en ruik ik zijn geur. Geen idee waar het vandaar komt, maar ik snik opnieuw en voel ik de tranen branden.
Een paar armen houden mij steviger vast. 'Sst,' sust hij.
'Ik kan gewoon niet geloven dat... dat het over is,' snik ik weer en leg ik mijn hoofd tegen Harry's schouder. 'Hij doet... zijn best... niet eens,' haper ik door het snikken heen. 'Hij kent Kian nauwelijks en... en Ben helemaal niet.' De tranen stromen weer omlaag en proef ik de zoute smaak op mijn lippen.
'Lou, je bent niet de enige, die er niks van begrijpt. Niemand had ooit kunnen denken dat Niall in staat is om vreemd te gaan,' zegt Harry. Samen dat hij een kus op mijn voorhoofd drukt. 'Niall is niet welkom bij Liam, Zayn en bij mij, en dat heeft hij voor zichzelf verziekt.' Kort zucht hij. 'Wat denk je van een ontbijt?'
Ik ontwijk zijn ogen want ik besef me des te meer dat ik ook wat anders mis. Iets wat Harry nog kan gaan voelen als hij me niet snel los laat.
'Wat is er?' Harry tilt mijn hoofd op.
Snel draai ik me om en zucht ik een paar keer om tot mijzelf te komen.
'Louis,' klinkt het dan.
Echter dat ik op sta en mijn ochtendjas aan trek. 'Ik begin ook iets anders te missen,' beken ik zonder hem aan te kijken, en bind ik het ceintuur strak vast.
Zonder er woorden vuil aan te maken, komt hij uit bed en trekt hij mij tegen zich aan. 'Hoe lang is het geleden?'
'Zes maanden, bijna zeven,' reageer ik kleintjes. 'Harry, ik...'
'Rustig nou maar, zelfs dat je wat mist, zou geen reden mogen zijn dat ik je terug op bed gooi en mijn gang ga met je. Verlaag je niet naar Nialls niveau.' Hij draait mij om en duwt me juist richting de deur. 'Jij kan het niet om vreemd te gaan, hoewel ik ook op mannen val, ben ik wel gelukkig getrouwd met Sue. Haal het niet in je hoofd.'
Beneden in de keuken draai ik me terug naar Harry. 'Ik denk dat ik dat net even nodig had.'
Hij glimlacht erom. 'Daar zijn we vrienden voor, Lou.'
Gelukkig gebruikt hij weer mijn bijnaam in plaats van mijn hele naam. Als hij echt mijn volledige naam gebruikt, heb ik iets geflikt en wilt hij me daarop wijzen. Hoe dan ook, het gebeurd weinig.
'Ga jij maar zit...'
Gelijk ga ik al zitten. Vooral omdat het betekend dat hij het ontbijt klaar zal maken en dat is voor mij een zeldzaamheid. 'Lekker.'
Lachend schudt Harry zijn hoofd. 'Je bent echt onverbeterlijk, wist je dat?' Toch gaat hij aan de slag voor het ontbijt.

Reacties (1)

  • Tomlinsbear

    Harry is zo lief als hij bezorgd is.
    love you

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen