Foto bij ~ 070

Louis Tomlinson

Pas toen ik wakker word, valt me op dat het licht aan het worden is buiten. Wat! Waarom heb ik zo lang geslapen? Waarom heeft Ben me niet wakker gemaakt? Hij zou allang een fles moeten krijgen. Dat, en een schone luier. Ik zit net rechtop in bed als mijn blik op het andere kussen valt. Waar een briefje ligt met een roos erop. De kant is duidelijk beslapen en komt alles weer terug van gisteravond. Mijn hemel, waar zat ik met mijn verstand? Ik had hem weg moeten sturen. Voor een moment doe ik mijn ogen dicht en kan ik weer overal zijn handen en tong voelen. Dan pak ik de roos op en het briefje.
Ik gunde je wat langer je nachtrust. Geloof me, alles gebeurd met een reden. Ik hou van je. Zoveel dat hou je niet voor mogelijk. Binnenkort krijg je antwoorden. Xxx Niall, lees ik. Onbewust ruik ik aan de roos en ga ik dan uit bed. Met mijn ochtendjas aan, ga ik naar Benjamin's kamer, die me duidelijk opwacht en glimlacht hij.
'Hallo kerel,' grijns ik vanzelf en til ik hem uit de ledikant. 'Lekker geslapen?'
De baby legt een handje op mijn gezicht maar dan leg ik hem neer om zijn luier te verschonen. Gewoon voor de zekerheid. Goed, nu Kian. Met Benjamin in mijn arm, loop ik naar de volgende slaapkamer.
Waar net de deur open gaat. 'Morgen papa.' Kian rent me vrolijk voorbij naar beneden.
Verbaasd kijk ik hem na en volg ik hem. Om dan te begrijpen waarom hij zo vrolijk en gelukkig is, want ik kan zien dat hij vrolijk met Niall knuffelt. Hij is er dus nog. Ik dacht echt dat hij weg zou gaan zonder de kinderen te zien.
'Goedemorgen,' reageert hij en geeft hij mij een kus. 'Hé, lieverd.' Een aai over Benjamin's wang volgt en kraait de baby het uit. 'Het ontbijt is net klaar.'
Als ik niet beter wist, lijkt het net alsof we weer een gezin zijn zoals voorheen. Ik leg Benjamin in de box en zie ik nu een bos rozen op tafel staan. Is dit echt een begin van een excuus of is het een flauwe grap om zo meteen zo snel mogelijk weg te kunnen komen? 'Niall?'
Zijn lippen krullen echter omhoog in een glimlach. 'Ik weet dat ik me niet echt van mijn goede kant heb laten zien, maar ik geef het niet op, Louis.' Dan liggen zijn armen om mij heen. 'Ik breng zo Kian naar school.'
'En afgelopen nacht dan,' fluister ik.
Nu drukt hij een vluchtige kus op mijn lippen. 'Binnenkort krijg je al je antwoorden, dat beloof ik je. Misschien wel sneller dan jij denkt,' knipoogt hij en laat hij me los. 'Iedereen die ontbijt wil, moet gaan zitten.'
Nee! Echt, was het genoeg voor hem om de papieren in handen te krijgen dat ik wil scheiden? Wel ga ik zitten en zet Niall een bord voor me neer met roereieren, bacon en toast. Een Engels ontbijt.
'Lou, heb geduld met me, dat is het enige dat ik vraag. De rest ligt bij mij en daar ben ik me van bewust.' Niall komt naast me zitten en legt hij zijn hand op mijn been. Waarvan hij donders goed begrijpt dat ik er niks onder aan heb. Kort glijdt zijn hand wat hoger en streelt hij me.
Bruusk schuif ik mijn stoel naar achteren en loop ik weg. Overmand door de emoties en zodra ik in de hal ben, rollen de tranen over mijn wangen.
'Eet je ontbijt op, Kian, wij zijn zo terug,' hoor ik Niall zeggen. Dan verschijnt hij in de hal en legt hij zijn armen om me heen. 'Het spijt me, Louis. Van de keren dat ik jou in de steek gelaten heb. De paar keer dat ik Kian huilend bij jou achter gelaten heb. Dat deed ook bij mij zeer. Niet te vergeten dat ik Ben nauwelijks ken, maar daar wil ik verandering in brengen. Het spijt me zo,' vervolgt hij.
'Hoe weet ik zo zeker dat je dit meent?' Ik doe een poging om mijn tranen weg te vegen. 'Wie zegt niet dat ik door moet gaan om straks van je...'
Niall drukt zijn lippen op de mijne. Gelijk mijn mond opeisend voor een lieve doch vurige zoen. Lang duurt het niet. 'Alles gebeurd met een reden, Lou, dat meen ik echt,' slikt hij. 'En ik gun het je dat een middagje voor jezelf hebt. Ik wilde graag een paar uur met Benjamin hebben.'
Nu kus ik hem en knuffel ik hem. Dit is de Niall waar ik verliefd op ben. Dit is de man waar ik mijn hart aan kwijtgeraakt ben. 'Je meent het echt.'
Hij knikt. 'Ja, dus ik wil niet dat woord horen van je. Je raakt me echt niet kwijt.'
Kort bijt hij in mijn onderlip. 'Beloof me dat je niet naar de roddels luistert, daar is niks van waar. Mocht je het toch horen, denk dan aan afgelopen nacht.'
'Papa?'
Beide kijken we op naar Kian, die met een grijns naar ons kijkt.
'Betekend dit dat papa weer terug komt?' wilt hij weten.
Niall is sneller dan mij en tilt hij de kleuter op. 'Hopelijk heel snel, Kian. We zijn op de goede weg maar we zijn er nog niet. Oké, is dat goed? Je vader en ik gaan zeker wel onze best doen.'
Het is bijna hartverwarmend om hem zo met Kian te zien. Net als dat hij hem deze keer een beter antwoord geeft. Meer met hoop en hou ik mijn vingers gekruist dat Niall ook zijn woord houdt. 'We gaan zeker onze best doen. Maar jij moet nog altijd naar school.' Ik til hem uit Niall's armen en zet hem neer. 'Ga boven je tanden poetsen...'
'Ik heb gezegd dat ik je naar school breng en dat ga ik ook doen. Alleen niet in je pyjama, aankleden.' Niall stuurt hem naar boven.
Zelf ga ik terug naar de keuken en eet ik, mijn afgekoelde roereieren, op. 'Blijft lekker,' zeg ik tegen Niall, die terug komt.
Hij glimlacht wat. 'Vandaag moet ik naar management voor een bespreking. Dat stond al op de kalender,' gaat Niall verder, 'ik kan alleen niet al mijn afspraken erop zetten. Het gebeurd dat er soms wat op het laatste moment gepland wordt.'
Ik kijk naar de kalender en zie dat er deze keer wat geschreven staat. 'Wat ben je dan aan het doen? Een verrassing voor je fans of voor Kian, of Ben? Waarom wil je dat ik het niet weet?' probeer ik toch.
Niall schudt echter zijn hoofd. 'Het enige wat ik je daarover kan beloven, is dat je binnenkort je antwoorden krijgt. Misschien sneller dan je denkt. Hou vol, Lou, het gaat makkelijker worden.'
'Je maakt het me niet makkelijker op deze manier.' Het is dat ik nu kan zien dat hij zijn best doet voor de kinderen. Wat in mijn ogen al vooruitgang is. Anders wel dat het overkomt om mij weer achterdochtig te maken naar zijn motieven.
Nu zucht hij en ruimt hij alles in de vaatwasser. 'Weet je afgelopen nacht nog?' Hij draait zich om en is er een glinstering te zien in zijn ogen. 'Voor mij voelde het haast aan alsof het onze eerste keer was. Liefdevol, rustig, teder en als jij hetzelfde gevoeld hebt, en ik hoop zeker van wel... Je raakte mijn hart.'
Ik kan alleen mijn armen om hem heen slaan door zijn verklaring. 'Ja, dat voelde ik ook,' mompel ik met mijn hoofd in zijn nek. 'Ehm, ik denk dat ik Kian even help met aankleden...'
'Nee,' schudt Niall zijn hoofd en volg ik zijn blik naar de box. Waar Benjamin ligt te slapen. 'Zijn kleding ligt al klaar en hij kan het zelf. Behalve dat, wil ik dit doen.' Met een hand maakt hij de ceintuur los van mijn ochtendjas en, met een paar kussen over mijn borstkas, gaat hij omlaag.
Ik leun, aangenaam verrast, tegen het aanrecht. Genietend van hem, en dat op de vroege ochtend. Automatisch steek ik mijn handen in zijn haren.

Reacties (1)

  • Tomlinsbear

    Nouis is back! En dat voelt zo goed

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen