"Ik heb geen idee," bracht Carly uit.
"Heb jij geen idee?" herhaalde Negan op pruilende toon. Hij goot de inhoud van zijn glas achterover en zette het met een klap op de kast. "Ben je zo traag van begrip?" Hij leunde op de kast en staarde haar een paar seconden strak aan. Plotseling begon hij te grinniken. "Dan zal ik het je eens uitleggen. Carl heb ik teruggebracht. Daryl is ontsnapt. Het is altijd wat met jullie mensen, terwijl Rick toch duidelijk heeft gezegd dat ik nu de leiding heb." Hij liep om de kast heen en bleef met een vragende blik voor Carly staan. "Waarom denk je dat jullie mensen niet naar Rick luisteren?"
Carly haalde haar schouders op en probeerde haar ogen niet neer te slaan. "Misschien willen ze geen andere leider."
"Je bedoelt," Negan liep om haar heen, "dat ze mij niet als leider willen. Waarom is dat, denk je?"
Terwijl hij weer voor haar langsliep, probeerde Carly in te schatten of hij het meende. Of hij zichzelf echt als iemand zag die iedereen wel als leider zou willen. Alle daden die op zijn naam stonden waren bloederig en sadistisch. Terwijl de zombies de wereld overnamen, vochten ze meer tegen de levenden. Door mensen zoals Negan. Ergens begreep ze wat hij deed, of ze dacht het te begrijpen. Zolang iedereen hem vreesde, was hij veilig. Het idee om zich bij hem aan te sluiten speelde al door haar hoofd sinds ze gevangen genomen was. Misschien was het laf. Misschien was het juist gevaarlijker dan hem tegen te werken.
"Waarom is dat, denk je?" Carly werd opgeschrokken uit haar gedachten toen Negan haar arm vastpakte en zijn gezicht vlak naar dat van haar bracht. De kwade blik in zijn ogen, deed haar hart plotseling snel kloppen. Haar lichaam maakte zich klaar om te vluchten en dat was het enige wat een goede keuze leek in de situatie.
Negan grijnsde plotseling. "Heb je geen idee?" vroeg hij. "Ik ook niet." Hij zette een stap achteruit en maakte een verontschuldigend gebaar met zijn handen. "Wie mag mij nu niet?"
Het sarcasme in zijn stem klonk duidelijk door en loste één van Carly's vragen op. Hij was zichzelf er zeker wel van bewust dat zijn daden onmenselijk waren, maar het leek hem gewoon niets te kunnen schelen. Carly keek naar zijn gezicht en betrapte zichzelf erop dat ze fronste. Wat ging er om in het hoofd van de man? En belangrijker; hoe zou zij hierop in kunnen spelen?
"Ben je je tong verloren?" vroeg Negan. Hij leek het schouwspel wel vermakelijk te vinden en Carly vermoedde dat dat de enige reden was waarom ze veilig was op dit moment. Ze verwachtte ook dat hij snel genoeg zijn interesse zou verliezen.
"Nee," antwoordde ze. Ze spiegelde Negans nonchalante houding, maar vermeed zijn blik. "Ik was me over mijn keuze aan het bedenken. Ik krijg toch een keuze?" De mogelijke keuze om zich bij hem aan te sluiten, was waarschijnlijk de enige reden dat ze hier was en niet in een cel.
Negan lachte kort. "Iedereen krijgt een keuze hier. Je voorgangers uit jouw stad hebben niet het verstandigste gekozen. Het kan ook anders..." Hij gebaarde naar de deur. "Kijk naar Dwigt voor een voorbeeld. Het heeft even geduurd voor hij meegaf, maar uiteindelijk heeft hij toch gekozen voor Negan. En nu is hij gelukkig."
Carly kon veel beschrijvingen bedenken voor de man die haar hierheen had gebracht. Gelukkig was daar zeker geen van.
"Zeg het maar?" Negan keek haar aan en trok vragend zijn wenkbrauwen op. "Ik zie dat er een opmerking op je tong brandt. Aan zwijgende mensen heb ik niets. Aan zwijgende mensen vind ik niets."
Carly richtte haar ogen kort naar hem op. Het leek haar op welke manier dan ook niet verstandig om haar gedachten hardop te zeggen.
"Nou?" vroeg Negan. "Ik zal niet eeuwig geduld hebben tot jij je mond opendoet om meer dan twee woorden te zeggen."
"Dwigt is ongetwijfeld gelukkig," zei Carly afgemeten. "Ik zou-."
Negan overstemde haar met een hard geluid waarvan ze niet precies wist wat het moest betekenen.
"Fout," verklaarde hij met een glimlach. "Dat is niet wat je denkt."
"Wat denk ik dan wel?"
Er was een plotselinge verandering te zien in Negans houding bij die woorden. Hij zette een paar stappen in haar richting en keek haar met hernieuwde interesse aan. "Nu komen we ergens. Laat die brutaliteit van Alexandria maar zien, alleen zonder weg te lopen zoals Daryl, of mijn mensen aan te vallen."
Carly liet haar blik door de kamer gaan terwijl ze nadacht. Ze was er niet zeker van wat Negan van haar verwachtte. Ze was er alleen zeker van dat ze in moest spelen op wat hij zei.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen