Mackenzie's POV:
'Nou, de gezelligheid spat er hier vanaf', mompelde ik onverstaanbaar zacht en sarcastisch.
'Mackenzie, gedraag je', bromde mijn vader streng. 'Ik wil geen grote mond meer van je horen.'
Wat wilde hij er in godsnaam aan doen? Mijn andere arm ook breken? Ik was hier zo ontzettend klaar mee. Toch hield ik wijselijk mijn mond: ik was vanaf nu tenminste niet meer alleen.
'Het spijt me vader', antwoordde ik daarom beleefd. Mijn moeder wierp me een dodelijke blik toe, maar zei verder niets. Het duurde even voor de eerste schaal werd opgediend door twee meisjes.
'Jij kunt het drinken wel verzorgen', opperde een bekende stem. Ik dacht Cedric erin te verstaan, maar het zou evengoed Jay kunnen zijn.
'Je vult gewoon de wijn aan, doe je dit goed dan krijg je straks een prima maaltijd', ging hij verder. In de deuropening stond Thomas. Hij droeg een oud schort over zijn mooie kleding, net zoals alle andere keukenmedewerkers. Zelfs dát stond hem goed. Helaas was ik niet de enige die zijn aanwezigheid had opgemerkt.
'Ha kijk, als we daar onze ex-dief niet hebben', grapte Eugène spottend. Thomas keek kwaad de andere kant op.
'Kom eens hier, jongen', beval hij. 'Ik zou nog wel graag een wijntje willen.'
Thomas knikte gehoorzaam. Hij pakte de fles en liep naar de tafel om Eugène zijn glas bij te vullen. Ik hield mijn hart vast. Als dit maar goed ging. Gelukkig deed hij dit zorgvuldig.
'Is er wat Mackenzie?', vroeg Eugène. 'Je voorgerecht staat daar koud te worden.' Hij staarde me doordringend aan, alsof hij mijn hart had voelen kloppen.
'Er is niets', stelde ik. Ik pakte mijn bestek en prikte voorzichtig een stukje kip aan mijn vork. Hoewel de smaak gewoon goed was kreeg ik nauwelijks wat door mijn keel. Ik was sowieso al geen grote eter, maar onder deze omstandigheden een grote maaltijd naar binnen werken leek onmogelijk. Ik kon overigens veel respect opbrengen voor Thomas' manier van werken. Hoewel hij een grote hekel had aan mijn ouders en Eugène, bediende hij ze met veel zorg en aandacht, alsof hij die diep gewortelde haat compleet van zich af had kunnen zetten. Enkel het vuur in zijn ogen herinnerde me nog aan de storm die diep binnenin hem nog moest woeden.
Even later werd ook het hoofdgerecht opgediend. Af en toe wierp ik een blik op Thomas, die netjes in het hoekje van de kamer stond te wachten. Nog nooit duurde eten zo lang, alsof ik na iedere hap even de tijd nodig had het weer te verwerken. Ik werd er zenuwachtig en misselijk van.
Na het dessert mocht ik eindelijk gaan. Op mijn kamer las ik nog wat verder in mijn boek. Ik voelde mijn oogleden langzaam verzwaren. Het duurde dan ook niet lang voor ik in een diepe slaap sukkelde.

Reacties (1)

  • FollowYourDream

    Oh seg, Eugéne moet ophouden Thomas zo te pesten! Echt ugh!

    Ik was even bang dat Eugéne Thomas een stootje zou geven waardoor Thomas met de wijn zou morsen, maar gelukkig is dit niet het geval (:

    Xxx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen