Foto bij 086 - Jamie Walker.

"Great, a boy. As if this family didn't have enough boys already," grap ik, maar ik omhels mijn broer wel onmiddelijk. Ik kan me ergens wel voorstellen hoe hij zich voelt - het moet voor een vader een geweldig gevoel zijn om een kind te krijgen, en al helemaal als dat een jongetje is.
We volgen de uitgeputte maar intens gelukkige vader naar de kamer waar Karen ligt. Reece loopt helemaal achteraan, iets dat ik als gelegenheid aangrijp om zijn hand vast te pakken.
Karen ligt, haar ogen bijna gesloten, in haar bed. Als ze doorheeft dat wij binnenkomen spert ze haar ogen echter wagenwijd open, en glimlacht ze. Ze ziet er moe uit, vreselijk moe, maar ze straalt. Ik heb nog nooit zulk mooi, puur geluk gezien.
In haar armen houdt ze een heel klein, mooi mensje. "Meet baby Miles..," haar duim streelt het mannetje's wangetje. Ik voel me ter plekke smelten, en je kunt mijn eierstokken bijna horen roepen. Wij willen ook!
Bij Josephine voelde ik me niet zo, dat weet ik zeker. Ik moest er niet aan denken, kinderen. Alleen maar lastig, ze belemmeren je in alles dat je doet, je moet er jaren voor zorgen. Maar nu.. nee, nu gaan mijn hormonen volledig los.
Mijn moeder is de eerste die hem vasthoud, en ze begint meteen te huilen. Niet een beetje, waar er zo af en toe een traan over haar wang rolt, maar echt volledig huilen met snikken en proesten. Oh, moeder, wat ben je toch ook een prachtmens.
Natuurlijk doet mijn vader het stukken rustiger. Hij neemt de baby over van mijn moeder en wiegt het jongetje zachtjes heen en weer, terwijl hij in zijn lage toon, die niemand echt kan verstaan, wat dingen mompelt. Ze moeten lief zijn, want mijn vader's brede glimlach spreekt boekdelen, alleen spreekt de man nooit echt zijn gevoelens uit. Maar het moet toch wat voor hem zijn, het vasthouden van zijn eerste kleinzoon.
      Austin is duidelijk minder in touch met zijn hormonen dan ik. Niet gek, aangezien hij een man is en die wezens tot hun sterfbed nog kinderen kunnen verwekken terwijl het bij ons na ons vijftigste al ophoudt. "Hey, little man.. I'm going to teach you how to play soccer," grijnst hij. Cody protesteert meteen, maar Austin sust hem tot stilte. "of course your dad could do that too, but I'm cooler. And when you're old enough, I'm going to teach you how to flirt with the ladies."
"Or the boys..," lacht Karen.
"Or the boys, of course. Because, who cares. It's the twenty-first century." Austin drukt een prikkelige zoen op het voorhoofd van de halfslapende baby en overhandigt hem dan aan mij.
      Meteen springen de tranen in mijn ooghoeken. Het is toch wonderbaarlijk, dit kleine mensje. Hij past zo perfect in mijn armen, en hij is zo breekbaar. Ik ben bang dat ik hem ga laten vallen.
De eerste minuut kan ik hem alleen maar zachtjes een beetje heen en weer wiegen terwijl ik met mijn duim over zijn wang strijk. "He's so beautiful.." fluister ik dan, mijn stem overheerst door emotie. "You've done such a good job.." Er rollen een aantal tranen over mijn wangen en ik kan ze niet wegvegen omdat ik dit prachtige jongetje in mijn armen heb. Heel voorzichtig, bijna in slow-motion gaan zijn oogjes open. Mijn lip begint te trillen als zijn kleine-mensen-ogen me aanstaren. Ze hebben nog zo weinig van deze wereld gezien, zijn nog zo pril en zo klein, maar zitten al zo vol met wijsheid.

Ik drink een kop koffie uit de automaat om even bij te komen van alle emoties die ik zojuist in een korte tijdsspanne voelde. Ik ben nog steeds een groot hoopje emotie, maar het zijn allemaal positieve emoties.
Een bekende kuch klinkt, en Austin leunt tegen de automaat waar ik nu ook tegenaan geleund sta.
"So.. what made you think bringing your ex was a good idea?" zijn stem klinkt een beetje sarcastisch, ik ben het ook niet anders van hem gewend.
Ik neem een slok van mijn koffie. "He drove me here. I didn't have a car."
"So you called him? You could've asked me to come pick you up, so you wouldn't have to make this all so.. awkward."
"Well," ik kauw op de binnenkant van mijn wang. Mijn broer gaat me sowieso uitlachen als ik hem dit vertel, maar we zijn een tweeling. We vertellen elkaar alles, want als we dat niet doen komen we er toch wel achter. "We were already together, so it seemed like the best idea. And I'm not the one making this awkward, that's you. Staring at him like he murdered someone or something."
Austin begint te lachen. "You were already together? Since when do you hang out with your ex on a daily basis?"
"I don't, we just went out for coffee. Talked about some things."
      "You still love him, don't you?" De vraag komt als donderslag bij heldere hemel, en Austin vraagt hem zonder enige emotie in zijn stem waaraan ik af kan lezen wat hij vindt.
"Yes." antwoord ik dan dus maar, terwijl ik mijn bekertje weggooi.
Hij lacht opnieuw. "Knew it." Dan wordt hij weer serieus. "Listen, Jamie. I can't tell you what you can and can not do, but I do want you to know that.. well, there's a reason you guys broke up. Remember that."
"I know..," zucht ik dan. "But that reason was my addiction. And the fact I wasn't ready to settle down, to be serious. And things have changed now."
"Yeah, you're clean," hij geeft me een kneepje in mijn schouder. "And I'm proud of you for that. But I'm just worried you'll get hurt again."
Ik glimlach zwakjes. "I know, Austin. But the only one who hurt me was me, and I'm not going to let that happen again. Just.. give it a chance, okay? I don't know what's going to happen.. if he even still loves me. But I'm willing to find that out."

Samen met Reece loop ik richting zijn auto. Het is ondertussen donker buiten, en de lucht voelt ijskoud aan.
"Thank you for coming with me," zeg ik dan maar, om de stilte te doorbreken. "I know it must've been awkward, but I appreciate it a lot."
Ik hoor hem zachtjes een instemmend geluid maken. "You're welcome."
Hij opent de autodeur voor me en ik stap in. Gelukkig is het daar wat warmer, zeker zodra hij begint met rijden.
      Als we stoppen voor het appartementencomplex waarin Alex' en Melissa's appartement zich bevindt leg ik mijn hand op de deur van de auto, klaar om uit te stappen. Toch voelt het alsof ik dit nog niet goed genoeg heb afgesloten.
"Would you like to.. come in for a drink?" opper ik, terwijl ik een beetje ongemakkelijk naar mijn voeten staar. "I feel like I at least owe you that much for dragging you to the hospital with me."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen