Foto bij 087 - Jamie Walker.

Het kost me veel te veel moeite om in slaap te vallen. Ik ben uitgeput door alle indrukken van vandaag, maar toch lukt het me niet om de slaap te vatten.
Ik had hem moeten zoenen. Ik had op z'n minst moeten laten merken dat ik meer wilde dan doen alsof we vrienden zijn. Ergens denk ik dat hij dat ook wil, namelijk. Maar ik vetrouw mijn gevoel daarin niet meer zo goed, dus ik durf ook niet te hopen.
De tijd tikt, veel te langzaam, voorbij terwijl ik naar het plafond lig te staren.
Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan. Dit is wel het allerdomste dat er is - gevoelens krijgen voor je ex. Het is gecompliceerd, en het is pijnlijk. Je weet namelijk wat er geweest is, en elke vezel in je lichaam verlangt terug naar dat gevoel. Maar de kans dat het werkelijk gebeurt is zo klein.
      Als ik mijn telefoon van het nachtkastje pak is het vijf over drie. Het felle licht van het schermpje doet pijn aan mijn ogen, maar ik kan toch niet slapen, dus waarom zou ik het nog proberen? Mijn hoofd is veel te druk bezig met één ding.
Na het wachtwoord in te voeren open ik mijn berichten-app. Geen nieuwe berichtjes. Ergens hoopte ik dat Reece me iets gestuurd zou hebben. Weet ik veel, een 'ik vond het gezellig' of zo. Maar dat heeft hij niet, dus neem ik het initiatief maar.
            To: Reece
            Message: I enjoyed today, even though it was.. weird. I'd like to see you before you go back to Sydney, if you want that too. Let me know, okay? Xx
Jemig, twee kusjes, Jamie? Jij durft.
Ik verstuur het berichtje meteen. Reece zal al wel slapen, dus ik hoef niet te wachten op een reactie. De telefoon leg ik terug op het nachtkastje, op vliegtuigmodus, en ik trek de dekens nog eens wat hoger op. Kom op, slapen.

Alsof mijn ritme nog niet vervelend genoeg was, word ik klokslag negen uur wakker. Ik voel me nog steeds veel te moe, maar het lijkt wel alsof mijn lichaam het daar toch niet helemaal mee eens is.
Na nog een half uur te proberen of ik kan slapen geef ik het maar op, en laat ik me uit bed zakken. De puppy van Alex en Mel blaft vrolijk als ik hem uit zijn bench in de woonkamer bevrijd en springt tegen mijn benen op. Krijg ik toch nog wat affectie vandaag.
Ik schud wat brokken in zijn bak en trek mijn badjas nog wat dichter om me heen terwijl ik wacht tot de koffie klaar is. Het duurt uberhaupt even voor ik doorheb hoe het apparaat werkt, want Alex is nogal van de gadgets en het ding heeft dus miljoenen functies, standen en knopjes.
      Pas als ik me met een kop koffie op de bank laat vallen besef ik me iets. Ik heb Reece gister een berichtje gestuurd. Haastig loop ik naar de slaapkamer, waar ik mijn telefoon met een fikse snelheid van het nachtkastje pak.
Het ding wankelt in mijn handen, glijdt, en belandt dan met een hard en naar geluid op de grond.
"Fuck, fuck, fuck, fuck." Gelukkig zijn er geen kinderen in de buurt, anders had ik nu een heel slecht voorbeeld gegeven.
Er lopen verschillende barsten over het scherm, maar gelukkig is hij nog bruikbaar. Dat kan ik er ook wel bij hebben, ik heb namelijk geen geld om dit te laten repareren. Verdomme.
Met wat moeite krijg ik het ding van vliegtuigstand af en open ik de berichtjes-app. Niets. Leeg.
Oké, Jamie, dit kan twee dingen betekenen. Of hij heeft het nog niet gelezen, of je hebt zijn signalen volledig verkeerd gelezen en hij wil na gisteren niet meer met je afspreken. Oh, wat hoop ik op het eerste.
Met mijn, nu gebarsten, telefoon in mijn zak loop ik terug naar de woonkamer. De puppy staat te springen, waarschijnlijk omdat hij naar buiten wil, en ik zucht. Gisteren heeft een van de buurmeisjes hem meerdere keren uitgelaten, omdat ze dat leuk vond, maar nu is het mijn beurt.
"Give me five minutes," mompel ik tegen het beest.
      Met een hand in mijn jaszak en de andere om de riem loop ik met de vrolijke puppy door de frisse herfstlucht van Melbourne.
Hij heeft er zin in, in ieder geval stukken meer dan ik. Herinner me er aan dat ik nooit een hond neem. Katten zijn in alle opzichten beter, en daar hoef je niet mee te lopen.
Het beest wil ook nog eens veertien rondjes voordat hij eindelijk zijn behoefte doet, wat erin resulteert dat mijn gezicht volledig rood is door de kou.
Als we dan eindelijk teruglopen naar het appartement voel ik mijn telefoon trillen in mijn jaszak. Reece?
Voorzichtig, om het ding niet nog een keer te laten vallen, al zou het niet zo heel veel meer uitmaken, haal ik het ding tevoorschijn.
Mijn hart slaat misschien wel vier keer over.
            From: Reece
            Message: I'd like that, too. I'm stuck at my dad's house today though.. waiting for a package ): x
Met koude, ietwat tintelende handen - ik kan heel slecht tegen elk kleine beetje kou, oké - stuur ik hem een berichtje terug.
            To: Reece
            Message: I could come to you? I have a car. Plus, I've totally missed that sofa... xx
Ik lach zachtjes een beetje om mezelf als ik het berichtje verstuur. Niet alleen omdat ik hem meerdere keren heb verteld hoe comfortabel die bank wel niet was, maar ook omdat we er een keertje, heel stiekem, op hebben gevreeën toen zijn vader er niet was, als een stelletje hormonale tieners.
Maar natuurlijk mis ik hem, Reece, het meest van allemaal, en is dit allemaal gewoon een wanhopige poging om hem zo snel mogelijk weer te zien.
Nog voordat ik mijn telefoon weer terug kan stoppen heb ik al een berichtje terug, iets dat goed is voor mijn zelfvertrouwen.
            From: Reece
            Message: That's okay with me.. The sofa missed you too (; See you around 12? xx

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen