Foto bij 53. De geur van dood

Toen ineens een hoorn die schalde, en de ongeregelde zooi kwam nu als één man in beweging. Ik kon niets meer doen dan me bij de menigte voegen en me laten meevoeren door de stroom. Dit was het dan. In een gevecht als deze was Fabian gestorven. Ik had ze altijd alleen van een afstand gezien, maar mijn dagen als heler van de gewonden leek wel een ander leven te zijn geweest.

Ik legde mijn hand op het zwaard, en voelde me iets veiliger. Het was vertrouwd gaan voelen. Ik wist dat het mijn leven kon redden. Ik wist hoe gevaarlijk ik was met het wapen. Alleen waren deze mannen veel gevaarlijker. Zij hadden hun hele leven getraind voor dit, zij hadden werkelijk eerdere slagen gezien. Dit waren huurlingen. Fabian was nooit een soldaat geweest, hij had geen keuze gehad. Maar ik was getraind door een elvenprinses. Ik was een heks. Dat zou toch iets moeten uitmaken?

Ik nam mijn plek in, in de formatie. De betovering werkte nog steeds; niemand merkte op dat er één man te veel was. Ik haalde diep adem toen we de vijand aan zagen komen, en de mannen naast me gromden ongeduldig. Ik had hiervoor getraind. Eria’s woorden van advies galmden na in mijn hoofd. Ik moest gebruikmaken van mijn snelheid en wendbaarheid, zei ze. Ze zouden de stijl van mannen verwachten, die vooral leunde op kracht, maar in plaats daarvan zouden ze mijn dodelijke snelheid krijgen. Dodelijk, had ze gezegd. Ik had er toen nauwelijks over nagedacht.

Bij elke hartslag kwam de vijand dichterbij, en voordat ik wist, hadden de eerste rijen zich op elkaar gestort. Het was bloedig en rauw en ik stapte achteruit, botste op de man achter me, stapte terug naar voren en ademde in. De geur van dood en bloed en oorlog drong mijn neus binnen. Een bekende geur, maar één die ik nog nooit zo sterk had geroken.

Ik wist dat de betovering ongeveer nu zou uitwerken, precies zoals Eria had gepland. Hoe zou ik kunnen vechten als niemand me zou opmerken, had ze gezegd. Opeens hoopte ik dat de betovering zou blijven plakken, want oorlog was niet zoals ik had verwacht.

Liederen zongen over glorie en dapperheid, maar alles wat ik zag was dood en lijden. Hoe moest ik in dit gedrang mijn dapperheid bewijzen? Misschien moest ik gaan, wegrennen zolang de betovering nog actief was. En toen keek een man me aan, een man met de kleuren van de anderen, een man net als de mannen om me heen, en toch een vijand.

En toen wist ik dat er geen weg meer terug was.

Nu gaat het pas echt beginnen. Gaat ze het overleven?
@syncline: je zult het wel zien!
@katl1: aaw, we zijn nog niet klaar! maar we zijn al wel bij de ontknoping
@thuria: ze leeft nu nog wel :'P

Reacties (4)

  • EvilDaughter

    Okee go for it girl!!

    3 jaar geleden
  • Delahaye

    Kom op Aleida, je kan het!

    3 jaar geleden
  • Thuria

    Oh oh, hopelijk overleeft ze dit gevecht ook.
    Ik ben benieuwd hoe dit af gaat lopen ^^

    3 jaar geleden
  • katl1

    Please, let her survive!
    Go Aleida! Fabian en Eria vergeven het zichzelf nooit als jou iets overkomt!
    SNEL VERDER PLEASE

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen