Foto bij Hoofdstuk 1: Herinnering

‘’Ik weet niet wat ik tegen mijn vader en moeder moet zeggen of hoe ik moet beginnen.’’: Zegt Kyara tegen mijn beste vriend, Miles.
‘’Je moet weten wat je wilt, als je er meer over wilt weten. Straks is het heel belangrijk.’’: Antwoordt hij.
‘’Ik snap ook niet waarom jij niet aan het flippen bent.’’: zegt Kyara.
‘’Nou, vanbinnen misschien wel. Er gaat van alles door mijn hoofd, maar denk dat het beter is het te beheersen dan helemaal door te draaien.’’: zegt hij dan.
‘’Dankjewel.’’: zegt Kyara als laatste.

Kyara loopt naar het einde van de kamer en staart naar de straat die helemaal leeg staat. Geen auto, niemand. Heel raar vind ze het. Ze draaide haar lichaam om. Ze wijst met haar vinger in haar beweging. Ze stond op het punt iets te gaan zeggen, maar de deur viel achter Miles al dicht. Ze fronst haar gezicht en draaide haarzelf weer richting het raam. Ze schrikt en realiseert dat haar vader aan de andere kant van het raam staat. Hij doet helemaal niks en Kyara loopt dichterbij het raam. Haar vader schudt haar hoofd en in een oogwenk is haar vader weer weg.

*Deur gaat open*
Er is niemand die door de deur heen komt, Kyara wordt bang en deinst achteruit. Wat is er net gebeurt?
‘’Hey, wat wil je eten?’’: Vraagt Miles en de schok is voorbij bij Kyara.
‘’Oh, uhm. Ik dacht dat je vriendin zo langs kwam…’’: Zegt Kyara.
‘’Jij bent me op dit moment meer nodig.’’: zegt hij met een lieve stem.
Wat is hij toch lief voor Kyara, echte vrienden of toch iets meer. Kyara zal nooit de eerste stap zetten. Aangezien Miles een vriendin heeft. Ze ziet hem wel zitten en dat weet Miles ook. Dat is alleen een heel ander verhaal.
‘’Dus… Wat wil je eten? Pizza?’’: Vraagt Miles.
‘’Uhm, ja is goed.’’: Antwoord Kyara.

Kyara staat voor een grote beslissing en voor haar eigen deur. Ze durft hem amper open te doen, vanwege haar ouders. Ze heeft geen zin in ruzies en in gesprekken. Ze wilt gewoon haar leven houden zoals het was. Met alles wat waarschijnlijk gaat gebeuren heeft ze daar dadelijk weinig meer mee te doen.
*Ze duwt de deur langzaam open, nadat ze de sleutel heeft rondgedraaid.*
Kyara loopt bang haar eigen huis binnen.
*De deur wordt dicht gegooid en het geeft een hele harde knal.*
‘’Aaahh…..’’’: Schreeuwt Kyara en haar mond wordt gelijk dichtgehouden van achter.
Ze duwde naar achter en probeerde los te komen. Dit mislukte en ze zit helemaal vast in een klem.
‘’Moet het nu weer via deze weg?’’: Vraagt haar vader die uit het donker stapt en in het zicht ging staan.
‘’De buurt zal haar horen.’’: antwoord haar moeder’s stem en liet Kyara los.
‘’Je maakt haar alleen maar bang.’’: zegt vader en keek naar het bange gezicht van haar dochter.
Kyara’s vader ging dichter naar zijn dochter toe om haar vast het houden. Kyara kan niet bewegen, het leek wel of je wordt tegengehouden.
‘’Niet bang zijn, schat. We moeten praten, voordat het te laat is.’’: zegt hij met een gestreste stem en Kyara knikte.

Nog geen 10 minuten later zitten ze in de woonkamer. Mam in haar stoel, pap naast Kyara en Kyara zit helemaal in de bang gedrukt. Ze voelt dat er slecht nieuws gaat komen.
‘’Zal ik beginnen.’’: Zegt Marian, Kyara’s moeder.
‘’Nee, volgens ons geloof moet de man het vertellen aan hun dochters.’’: zegt John, de vader van Kyara.
‘’Ik wordt hier een beetje gek, ik weet niet wat er gebeurt is, ik weet niet wat gaat gebeuren of dat ik het wel wil weten. Weet ik nog niet.’’: zegt Kyara bang.
‘’Oké, ik begin al. Ik zal het laten zien.’’: zegt haar vader en staat op en wenkte dat Kyara ook moest gaan staan.
‘’Moet het op deze manier?’’: vraagt moeder.
‘’Jouw manier was niet veel beter, nu is het aan mij.’’: knikte vader.
‘’Schat, je hoeft niet bang te zijn op wat gaat gebeuren. Je vader gaat laten zien wat je moet weten.’’: Zegt moeder geruststellend.
‘’Doe je ogen dicht en concentreer je op de energie die je gaat krijgen.’’: zegt vader en hij legde één hand op Kyara’s hoofd en zijn andere hand op haar kaaklijn.
Kyara schrok van het gevoel en wilde wegkomen.
‘’Rustig aan, concentreer je. Het gaat zo beter als je rustig bent.’’: zegt vader en Kyara werd rustiger.

Allerlei mensen rennen door elkaar en ik weet niet waarom. Ze rennen voor iets. Ze lijken ergens bang voor te zijn. Oh, wacht. Dat lijken mijn ouders wel. Ze knuffelen elkaar en ze lijken veel jongen dan nu. Ik zit vast in een herinnering van hun.
Ze wijzen naar mij en ik keek naar mezelf. Ik stond daar helemaal naakt en ik bedekte de delen dat andere niet zouden moeten zien. Mijn ouders wijzen nog steeds en het lijkt alsof ze iets vertellen of schreeuwen eerder. Ik draaide me om en er kwam een leger aanlopen. Hun ogen gloeide allemaal en het lijkt alsof ze recht op me afkomen, maar zodra ze mij zouden raken. Gingen ze door me heen. Ik schrok en keek naar mijn hand die langzaam verdween. Ik keek geschrokken naar mijn ouders. Hun veranderde helemaal in een wolf. Alleen hun ogen gloeide nog en ze rende weg van het leger. Pap hield de hand achter haar moeders rug om haar een zetje te geven. Het wordt opeens wit voor mijn ogen en ik schreeuwen.

Ik deed mijn ogen open en ik stond bij een schip dat door de lucht kan. Ik zag mijn ouders weer. En ze liepen naar het schip toe. De mensen om hun heen aanbidden mijn ouders en ze gaven ieder een kus op hun linker hand. Volgens mij was het een offer dat ze gingen maken en iedereen was er blij mee. Ze liepen verder naar het schip en het schip werd gestart. Nog geen seconden later vloog het schip weg en ik zag vanuit mijn oogpunt in de verte van het universum waar mijn ouders naar toe vlogen. Aarde. Het werd weer wit voor mijn ogen en ik was er al een beetje aan gewend.

Ik deed mijn ogen weer open en ik stond bij een gecrasht schip. Dezelfde als die van mijn vorige visioen. Er waren ambulances, politie, brandweer, FBI en alle buitenstaanders die in de buurt het zagen gebeuren. Er werden 2 lichamen naar buiten gedragen. Het waren mijn ouders. Ze zien er levenloos uit en er werd gewerkt met ambulance broeders die hun tot leven wilde wekken. Beide ouders kwamen weer terug tot leven en werden afgevoerd naar het ziekenhuis. Voor mijn ogen werd het alweer wit. Ik wist nu wel wat er ging gebeuren.

Ik deed mijn ogen open en stond voor mijn eigen huis. Ik liep naar binnen om te gaan kijken, want ik dacht dat de herinneringen over waren. Ik was ten slotte al bij mijn eigen huis. De deur ging vanzelf open en ik stapte naar binnen. Ik zag mijn ouders in de woonkamer en het huis was helemaal leeg. Mijn moeders buik was dik en waarschijnlijk zwanger. Mijn ouders schreeuwde naar elkaar. Ik hoorde niks, ik voelde alleen de hoeveelheid emotie van mijn ouders tegen elkaar opbotsten. Ik liep naar ze toe en ze veranderde half mens en half wolf. Ze begonnen elkaar aan te vallen. Het leek of mijn moeder in haar eigen buik wilde gaan krassen en vader was haar tegen aan het houden. Het was opeens weer wit en ik voelde mezelf tegen de grond aanvallen.


‘’Kyara! Kyara! Oh John, wat heb je gedaan?’’: zegt Marian.
‘’Niks, dit gebeurt vaker. Dit is de eerste keer dat ze dit is ondergaan, dus het kan even duren voordat ze wakker wordt.’’: zegt John.

Kyara lag stil in bed en haar moeder zat in de stoel dat in haar kamer stond.
‘’Mam.’’: zegt ze voorzichtig en haar moeder stond meteen op om haar te helpen.
‘’Ja, schatje. Het komt goed. Blijf maar rustig op je plek liggen.’’: zegt ze tegen haar dochter.
Ondertussen was Kyara alweer in slaap gevallen.
‘’Het is het beste om nu nog te rusten, tot ze het verlengde van haar verhalen te weten komt.’’: zegt John.
‘’John, ik had het niet zo gewild.’’: zegt Marian met tranen in haar ogen.
‘’Dat weet ik liefje, dat weet ik.’’: zegt John om het proberen goed te maken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen