Foto bij 088 - Reece Martin.

      Met trillende handen leg ik mijn telefoon weer op het bijzettafeltje naast het bed. Hoe moet ik ooit Jamie ontvangen, terwijl ik mijn emoties niet onder controle kan houden. En een knipoog, hoe oud ben je nou echt Reece? Nog maar een koude douche dan maar.
Mijn vader is al vroeg vertrokken richting werk, en ik ben al sinds tien uur wakker. Laat voor de meeste mensen, ook laat voor mij. Toch voel ik me niet uitgerust, rusteloos wil ik het noemen. Het pakketje wat ik moet afwachten is voor mijn vader, van mijn vader. Een cadeau aan zichzelf, of in andere woorden, een andere barbecue net op het moment dat het niet meer tijd van het jaar is om te gaan barbecueën.
Het valt niet altijd even mee om ouder te worden. De tijd van stiekem doen in je eigen huis is over, omdat het nu je ouderlijk huis is. Het stiekem een extra koekje uit de pot te halen, is nu een gewoonte en niet meer erg, omdat je zelf weet dat je er niet te veel van moet hebben. Het uren kijken naar je favoriete kinderprogramma’s is ook voorbij, nu houd je het vaak niet langer vol dan een uur voordat je je gaat vervelen.
Al met al, moet ik mezelf moeten zien te vermaken totdat Jamie langskomt. Zal ik gaan twijfelen over mijn eigen kledingkeuze, of over het feit dat ik vandaag mijn lenzen niet draag? Zal ze er net zoveel naar uitkijken dat we elkaar weer gaan zien, of komt ze langs om me weer op mijn plek te zetten. Niet te ver.
      Voor twaalf uur gaat de bel nog. Door het geluid schrik ik zo, dat ik bijna mijn mok met koffie op de grond laat vallen. Het is een oude mok, de opdruk is al bijna volledig vervaag, maar nog kan je een tekst van Top Gear er op lezen. Wanneer ik bij de voordeur kom, zie ik Jamie’s silhouet al. Mijn hart slaat even over, maar komt gelukkig snel weer in ruststand. Naast haar staat een iets kleiner silhouet. Het keft en bij het zien van mijn schim door het raampje van de voordeur, kan ik het zien opspringen tegen de deur. Alex’ en Mel’s hond.
Bij het openen van de deur moet ik even knipperen. Niet door het veranderen van de lichtinval op mijn retina, maar gewoon van Jamie’s verschijning. Ze lijkt te stralen, blosjes op haar wangen door de kou. Ze ziet er wat rustiger uit dan gister, maar er is iets achter haar ogen te vinden. Wat, geen idee.
Ik heb soms het gevoel dat ik leef voor dit soort moment, was het maar dat het ook echt zo was. “Hey James, want some coffee?”
Voordat ze kan antwoorden, geeft de pup antwoord door een blaf te geven. Hij slaat met enthousiasme met zijn staart tegen Jamie’s benen aan. Ik zet vlug mijn mok op het tafeltje bij de deur en zak door mijn knieën. “Hey there bud, don’t think caffeine wil do you much good. Nice to see you too though.” Zeg ik terwijl hij met zijn voorpoten tegen me opspringt. Dan kijk ik weer op naar Jamie, haar ogen staan zacht.
“Tea please,” mompelt ze, haar stem een beetje schor. Daarbij mompel ik een “one tea coming up” terwijl ik ze binnenlaat en voor hun uitloop naar de keuken. Ik zet de waterkoker aan voor Jamie, en vul een schaaltje met water voor de dolenthousiaste pup. Die op iedere plek in de keuken zijn snuit tegen aan wil drukken.
“Had a good night?” vraag ik om de stilte te breken. Beter om niet direct alles uit te spreken. Mijn lichaam dwingt me bijna om haar al mijn gevoelens voor te schotelen. Beter doe ik dat vlak voordat ik wegga, zodat ik kan vluchten wanneer het moet.
Ze knikt en perst haar lippen even samen. “Not very long, just had a lot to think about.”
Even leg ik mijn handen over elkaar. “Anything I should know about?”
Ik kan haar zien twijfelen, maar voordat ze haar mond opentrekt bedenkt ze zich. “No, not really. Just very smitten about the fact that there’s a new boy in the family.” Het beest naast haar keft instemmend.
“Ah yes, the joys of childbirth. Dad proud, mom happy, belly gone and Miles comes with.” Daar moet ze even van grinniken.

      Tegen vier uur komt de leverancier van de barbecue pas de hoek om scheuren. Met vijf luide drukken op de deurbel, een keihard blaffende pup – die Jamie snel even naar de tuin brengt – sprint ik richting de voordeur. De man is zo gehaast dat hij niet eens naar mijn naam vraagt terwijl hij een formulier in de handen drukt die ik moet ondertekenen. Binnen de kortste keren draait hij zich al om, en rijdt hij weg. Vermoeid van zijn vlotte gedrag mopper ik nog een bedankje, terwijl ik mijn handen op het pakket leg.
“All there?” vraagt Jamie achter me. Ik knik als antwoord.
“Could you – help me get this to the garage?” Daarbij knikt zij. Ik open de garage, de klep ervan piept en kraakt terwijl hij zichzelf oprolt om ruimte te maken zodat we naar binnen kunnen komen. Het zal me niks verbazen als dat ding in de laatste jaren niet meer is geolied. Jamie staat al klaar bij de doos als ik me naar haar omdraai. Het licht valt zo mooi in haar haar, dat ik even op adem moet komen. Als ze me verward aankijk, glimlach ik schaapachtig.
Met veel moeite weten we het ding de garage in te slepen – ik wou liever zeggen sjouwen, maar we kregen hem nog geen centimeter van de grond, zo zwaar was hij.
We belonen onszelf schaamteloos met warme chocolademelk, terwijl we eindelijk plaatsnemen op de favoriete sofa. Ik brand bijna mijn tong, maar ik geloof dat Jamie misschien zo erg haar mond heeft verbrand dat ze niet meer voelt dat deze zo heet is. Of ze heeft gewoon heel – heel – erg veel zin in warme chocolademelk.
We zitten geluidloos tegenover elkaar op de bank, we willen het beide niet toegeven. Maar we staren naar elkaar vanuit onze ooghoeken. Het duurt een tijdje voordat we weer met elkaar praten. Maar Jamie is zoals gewoonlijk, de eerste die initiatief neemt. “Do you, ever think about it?”
Van de vraag moet ik fronsen, wat valt er onder it? “About what?”
Ze twijfelt weer. Een kleine rimpel verschijnt op haar voorhoofd. “Us. About how we used to be?”
Ik denk dat de buren mijn scherpe inademing nog kunnen horen. Wat is hier het beste om op te antwoorden. Is het nu het beste om alles uit te spreken, of ruïneer ik daarbij alle kansen tot een normale vriendschap. Straks rent ze gillend weg. Toch moet ik de knoop doorhakken, en beter kan ik het vertellen voordat ik eeuwen met dit gevoel rondloop. “Everyday. I can’t remember the last time that I didn’t. I mean, I’ve tried, but I’ve never seemed to be able to actually do it.”
“I know what you mean,” vertelt de vrouw stilletjes. “I can’t seem to shake it away. All the things we had together.” Jamie bijt op haar lip, heel even maar. “Do you think, if I hadn’t fucked up, it would’ve worked.”
Bij haar woorden leg ik mijn hand op de hare die op de rugleuning van de bank ligt. “Oh…” Even ademhalen om mijn gedachten bij elkaar te krijgen. “I think it would have worked out greatly.” Nu kijk ik haar pas in haar ogen aan, ze zijn gevuld met herinneringen net als de mijne, misschien met nog wat pijn er in. “But Jamie, I don’t think you fucked up. If anything, we both fucked up.”
Even snift ze en haalt ze haar schouders op. Jamie went haar blik van mij af.
Alle gedachten schieten door me heen. Is het verstandig om alles op te hoesten. Eerlijk te zijn over mijn gevoelens. Of kunnen we beter in deze gedachten blijven hangen, wetend dat als we overnieuw beginnen. Het zeer waarschijnlijk alsnog niet goed afloopt.
Maar eigenlijk heb ik liever nog een aantal geweldige maanden met haar, dan dat ik in ontkenning ga leven.
Ik schraap mijn keel. Ze kijkt niet op. “I uh… I still love you if that helps anything.” Ik kan haar diep zien in ademen. Geen antwoord. Oké… “But if you don’t feel the same way, I can totally understand that and I-“ Ik blijf maar doorpruttelen, iets nuttigs zeggen is het niet meer. Ik probeer de schaamte van me af te praten.

ily

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen