Draco Malfoy.

Ik slenterde door de buitenstraatjes van Londen, eerder op de avond waren de straten druk geweest. Gevuld met families, kinderen met blij gezichten en volwassenen met tassen vol kerstcadeaus. Nu, later op de avond, waren de straten leeg en had iedereen zich terug getrokken om de avond gezellig door te brengen met hun families. Iedereen behalve ik. Mijn familie was namelijk niet langer wat het ooit was geweest, we waren verscheurd en bezoedeld. Niet langer stond de familie Malfoy bekend als een bloedzuivere familie met hoge aanzien. Nee, voor de overwinnende kant van de oorlog stond mijn familie bekend als fanatieke, moordlustige Voldemort aanhangers en voor hen die de oorlog hadden verloren stonden we bekend als verraders die op het laatste moment hun rug tegen hen keerde in de hoop om ons eigen hachje te redden. Beiden waren min of meer waar, maar ik had nooit een keuze gehad in het geheel. Het enigste wat ik had getracht te doen, was mijn familie redden. Later besefte ik me pas, dat mijn familie nooit te redden was geweest.
Met een zucht bleef ik stil staan en keek om me heen, ik had geen idee waar ik was, maar dat maakte niet uit. Overal waar ik de weg wist, werd ik herkend door mede tovenaars en achtervolgd door hun indringende ogen.
Verdrinkend in mijn gedachten slenterde ik voort, niet wetend waar mijn avond of mijn leven wat dat betreft, eindigen zou. Plots botste er iets tegen mijn been aan en werd ik ruw verstoord uit mijn overpeinzingen. Geërgerd keek ik naar beneden, een klein meisje van hooguit vijf jaar was tegen mijn been aangelopen en klampte zich daar nu geheel vrijwillig aan vast. Mijn blik verzachte toen ik zachte snikken hoorde. Even stond ik in dubio over wat te doen, ik was nou niet precies de meest aangewezen persoon voor dit soort situaties. Ongemakkelijke schraapte ik mijn keel, "Gaat het wel?" vroeg ik aarzelend.
      Het kleine meisje keek naar me op, haar bruine krullende haren bewogen in een vloeide beweging mee. "Nee mevrouw Wilmsen zei dat de Kerstman dit jaar niet langs komt...ze zei....dat hij geld tekort komt," de grote bruine ogen van het meisje liepen over van de tranen en terwijl ze sprak zag ik het spleetje tussen haar tanden.
      Onwillig schoten mijn gedachten naar Hermione Granger, een van de mensen die mijn leven tot dit punt had gebracht: in het donker, staand in een muggle straat, met een muggle meisje dat zich al huilend vastklampte aan mijn been. Een nieuwe snik liet me terugkomen in het hier een nu. "Oh maar dat is niet waar," zei ik snel.
      "De Kerstman heeft genoeg voor iedereen, echt waar," probeerde ik onhandig het kleine meisje te sussen.
      Haar grote bruine ogen keken hoopvol naar me op, "Zeker weten?" vroeg ze zachtjes, haar stem trillerig van het huilen.
      "Ja zeker weten," vertelde ik haar zo overtuigend mogelijk.
      "Oh, dankjewel, ik ga mevrouw Wilmsen vertellen dat ze ongelijk had!" zelfs haar wijsneuzerige gedrag deed me onwillig denken aan Hermione.
      Geschrokken hield ik mijn adem in toen haar twee kleine armen zich om mijn middel wikkelde en ze haar gezicht in mijn bovenbeen begroef. Voorzichtig sloot ik mijn armen ook om haar heen, de enigste keer dat ik een omhelzing had gekregen was op het einde van The Battle of Hogwarts....en liet dat nou niet de meest aangename omhelzing zijn. Toen liet het kleine meisje me weer los en langzaam nam ik een stap terug, "Bedankt, tot ziens!" glimlachte het meisje hem toe, waarna ze zich omdraaide en weg begon te lopen.
      Al snel slokte de duisternis van de straten haar op en verdween ze uit mijn blikveld. Mijmerend staarde ik de duisternis in en plots sprong de straatverlichting aan, het was wel duidelijk dat die hier alleen aangingen wanneer dat écht nodig was. De armoede was overal te zien. Zelfs aan de kleren van het kleine meisje wat zo uitkeek naar kerstmis. Weifelend keek ik in de richting waar het meisje heen was gegaan, me afvragend of ik wel goed had gedaan aan het feit dat ik gelogen had tegen haar. Met een zucht richtte ik mijn ogen op de grond en plots kreeg ik een ingeving van wat ik daar zag. De sneeuw die ik eerder op de avond nog zo vervloekt had omdat het mijn hele outfit doorweekt had, was nu uitermate nuttig. Bijna rennend begon ik het spoor van kleine voetstapjes in de sneeuw te volgen, totdat ze eindigde.....bij de deur van een weeshuis.
Geen wonder dat ze het over 'mevrouw Wilmsen' had gehad. Lichtelijk nerveus liep ik dichter naar het raam van het gebouw toe en gluurde voorzichtig naar binnen toe. Er stond een karig versierde kerstboom in de woonkamer, met zelfgemaakte papieren kerstballen die eruit zagen alsof ze al tien jaar oud waren en een snoer van lichtjes waarvan minstens de helft het niet deed. Plots bewogen er twee figuren door de woonkamer heen en klonk er luid geschreeuw. Geschrokken deinsde ik achteruit, hadden ze me betrapt? Dat bleek niet het geval te zijn, het kleine meisje werd aan haar arm naar de trap toe gesleurd. "En nu is het afgelopen met je sprookjes verhalen Lianne! Nu naar bed, voordat je broertjes en zusjes morgen helemaal teleurgesteld zijn!" krijste een grijzende vrouw van rond de zestig.
      Tranen stroomde over het gezicht van het kleine meisje, haar hart leek voor altijd gebroken te zijn. "Geen zorgen Lianne, je kerstmis zal magisch zijn," fluisterde ik vastbesloten tegen het raam.
      Dat was het moment, dat alles veranderde.

Reacties (8)

  • Navarro

    Mijn liefde voor Draco komt weer naar boven:Y)

    3 jaar geleden
  • 160917

    Even een bladwijzer nemen om later verder te lezen.

    3 jaar geleden
  • ProngsPotter

    de enigste keer dat ik een omhelzing had gekregen was op het einde van The Battle of Hogwarts.

    Ik: Huh? Zijn moeder ofzo?
    ....en liet dat nou niet de meest aangename omhelzing zijn
    HAHAHHAAAAH MET VOLDIEEE

    Nawh, arm meisje!
    Gooo Dwaco, be a hero! (Yes, Dwaco, you read it right)

    3 jaar geleden
  • Chasing1D

    Draco is toch ook zo een schatje n.n

    3 jaar geleden
  • Ristridin

    Awh, draco heeft echt wel een lieve kant!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen