Draco Malfoy.

In mezelf mopperend wees ik mijn toverstok opnieuw op het stukje speelgoed in mijn hand. Erachter komen wat muggle kinderen, een heel weeshuis vol wel te verstaan, graag voor kerstmis wilde was nog geen makkelijke opgave. Evenmin het bemachtigen van de goederen, normaliter zou ik gewoon betaald hebben voor deze spullen. Ik kon het me namelijk net zo makkelijk veroorloven als de 'echte' Kerstman, Merlin mocht weten of hij bestond ja of nee. Ik had er in ieder geval nooit in geloofd. Stelen uit de winkels was ook al geen optie, als ze lucht kregen van een weeshuis vol kinderen dat opeens cadeaus ontving en meldingen van gestolen goederen zouden krijgen....tja dan zou hun kerstmis niet bepaald heel vrolijk zijn.
"Duplicatus," ik richtte mijn stok op het volgende speeltje dat op zijn lijst stond en hoopte vurig dat alle kinderen iets zouden krijgen wat ze leuk vinden.
      Ik stopte snel gekopieerde teddy beer in de jutte zak die ik had meegenomen, de zak was van zichzelf al relatief groot, maar zag er onopvallend uit. Ik huiverde bij de gedachte waar deze zak eerst voor werd gebruikt, maar nu werd de door magie eindeloos diepe zak eindelijk voor een goed doel gebruikt.
      Koortsig wierp ik een blik op mijn horloge, waarna ik haastig opsprong en met een knal uit het gebouw verdween. Mijn vaders timeturner kwam nog eens goed van pas. Ik liep het plein op en stond kort oog in oog met mezelf, we lachte kort naar elkaar en toen verdween ik, waar de tijd weer samenkwam. Ruw veegde ik door inkt geschreven letters van mijn hand af, waarna de boodschap 'Je bent aan het tijdreizen, maak je dubbelgangers niet af!', onleesbaar werd. Ja ik was slim genoeg om voorzorgsmaatregelen te nemen.

Ik plaatste het laatste cadeautje net onder de kerstboom, die ik overigens een upgrade had gegeven, toen een luide stem door het huis schalde. Van schrik stootte ik bijna de boon omver, ik kon hem met behulp van mijn toverstok nog net op tijd redden van zijn ondergang. Snel gooide ik mijn pas gekochte onzichtbaarheidsmantel over me heen, hij had me een fortuin gekost en hij zou waarschijnlijk niet langer dan tien jaar meegaan.....maar hij was het waard. Over tien jaar hoopte ik misschien iets minder dodelijk te worden aangekeken. Ik bedankte Merlin in gedachte voor het feit dat ik hem meegenomen had, want enkele seconde later liep de woonkamer vol met een dertig tal kinderen. Hun hoopvolle, maar droevige blikken sloegen gelijk om en de lach op hun gezicht liet me weten: ik had wellicht voor het eerst in mijn leven iets goeds gedaan. Een van de kinderen liep bijna over mijn voet heen, haastig schuifelde ik zo geluidloos mogelijk achteruit. Alhoewel ik betwijfelde of ze me zouden horen, zelfs een draak zou deze enthousiaste meute kinderen niet kunnen overstemmen. "Wat is deze herrie, gedraag jullie een beetje. Dadelijk wilt niemand hier nog komen om jullie een thuis te bieden en......" de schrille stem van mevrouw Wilmsen stierf weg toen ze de hoek om kwam en de woonkamer betrad.
      "Mevrouw Wilmsen, mevrouw Wilmsen, kijk!" Lianne rende met haar kleine beentjes op de oudere mevrouw af."
      "Kijk, het zegt 'van de Kerstman!" de ogen van het kleine meisje twinkelde en ze had een lach van oor tot oor.
      "Oh...oh maar kindje dat is geweldig," mevrouw Wilmsen leek overdonderd, maar desondanks liet ze het kleine meisje eindelijk eens blij zijn en keek ze toe hoe het cadeau papier enthousiast verscheurd werd.
      Het koude hart van de grijzende vrouw ontdooide langzaam, peinzend bekeek ik haar, me afvragend of haar smeltende hart net zo lang bevroren was als het mijne. "Kom, kom kinderen, er is straks nog meer dan genoeg tijd om met je cadeautjes te spelen, tijd voor het ontbijt!" mevrouw Wilmsen klapte in haar handen en gehoorzaam legde alle kinderen voorzichtig hun cadeaus neer.
      De woonkamer liep langzaam leeg, waardoor het eerder op een kerst slachtveld leek met al dat gescheurde papier. "Bedankt voor het verhoren van mijn gebeden, heer," geschrokken keek ik op, waarna ik al snel zag dat ze het tegen de man, genageld aan het kruis had, jezus....als ik me niet vergiste.
muggle verhalen van kerstmis waren moeilijk te begrijpen, mensen die opstaan uit de dood...hoe bedenk je het. Zelfs in mijn wereld was dat niet mogelijk, laat staan in een wereld waar ze 'auto's' gebruiken. Zo stond ik een tijdje in de lege kamer te luisteren naar het gelach en geklets dat uit de keuken en eetkamer kwam. "Lianne wat ga je doen kindje, heb je geen honger?"
      Afwachtend keek ik op naar de deur van de woonkamer die open ging, "Jawel mevrouw, ik ga alleen wat neerzetten voor de Kerstman, hij is zo aardig geweest voor ons dit jaar!"
      Glimlachend keek ik toe hoe ze bijna huppelend door de woonkamer liep, ze wandelde naar het raam toe en opende deze. De mok die ze in haar handen had plantte ze in het laagje sneeuw wat op de vensterbank lag. Ze keek uit het raam naar de hemel en voorzichtig liep ik naar haar toe. "Dank u wel Kerstman, dank u wel dat u me dit jaar niet vergeten bent," ze sloot het raam zo ver mogelijk, glimlachte naar de lucht en rende daarna enthousiast giechelend de woonkamer weer uit.
Voor een paar minuten staarde ik naar de deur waarachter ze verdwenen was, hopend dat ze zich nooit meer vergeten zou voelen. Ik had me vaak zo gevoeld, vergeten. Niet in de zin dat er niemand naar me omkeek, maar meer in de zin van dat ik me vergeten voelde in de zin van een eigen wil. Iedereen leek te vergeten dat ik ook nog een mening had. Ik stond op het punt op het weeshuis te verlaten, mijn taak hier was immers volbracht, toen ik me de mok herinnerde. Met enkele passen liep ik er naar toe en voorzichtig opende ik het raam weer, waarna ik de mok op pakte en hem voorzichtig leeg dronk. Precies de goede temperatuur, al had ik wel eens betere gedronken. Het gebaar voelde echter als het wegtrekken van de winter uit mijn lichaam, glimlachend zette ik de mok meer. In de sneeuw naast de mok liet ik een berichtje achter:

'Bedankt, fijne kerstmis....liefs de Kerstman'

Reacties (6)

  • Navarro

    Oh my, ik hou van Draco

    3 jaar geleden
  • FireBrick6

    awwh, dat einde is erg lief (:

    3 jaar geleden
  • ProngsPotter

    'Je bent aan het tijdreizen, maak je dubbelgangers niet af!', onleesbaar werd. Ja ik was slim genoeg om voorzorgsmaatregelen te nemen.

    HAHAHAaaha, dit is toch wel het meest geniale óóit, gewéldig!
    'Bedankt, fijne kerstmis....liefs de Kerstman'

    NAAAWWHH *Hart smelt*

    3 jaar geleden
  • Ristridin

    Oeh gaaf!

    3 jaar geleden
  • Patholoog

    OOoh, zo super lief van Draco! Haha, ik ben echt benieuwd naar de rest van het verhaal. Jouw verhalen zijn altijd echt goed Jolijn. Je zou wat meer moeten schrijven. Of mij meer waarschuwen als je schrijft.;)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen