Foto bij That's what they call a pool midnight

Milou keilde de zwarte bal erin. De witte bal bleef aarzelend voor het gat liggen, nog net niet helemaal stil. 'Als dat ding het waagt...' Mompelde Milou en als antwoord daarop viel de witte bal in het gat. 'Nee!' Riep Milou uit terwijl de jongens een triomfkreet slaakten. 'Dat is vals spelen!' Riepen Loet en Fons richting Max. 'Wat is vals spelen?' Antwoordde deze grijnzend. 'Doe nu maar niet alsof je stom bent, je hebt een fucking windvlaag gebruikt om die bal erin te laten rollen.' Zei Fons en ging tegenover Max staan. 'Ik voelde anders niks.' Zei Julia. 'Nee, vind je het gek?' Zei Loet. 'Lucht ken vuile trucjes.'
Milou ging voor Max staan. Ze moest haar hoofd bijna in haar nek leggen om hem recht aan te kunnen kijken maar dat hinderde niet. 'Max Pateer.' Begon ze. 'Milou Ramakers.' Zei Max met een grijns. 'You son of a bitch.' Zei Milou. 'Had ik al gezegd dat je enorm schattig bent als je boos bent?' Milou sprong bovenop Max om hem vervolgens te kunnen kietelen. Max viel om door het gewicht van Milou en Julia sprong vervolgens weer bovenop hen en Loet en Fons zouden Loet en Fons niet heten als ze zich er niet bij voegden.

'That's what they call a pool midnight.' Zei Fons toen het gezelschap zich in de banken had genesteld. 'That's what they call a sleepy midnight.' Zei Max en hij wees naar het slapende lichaam van Julia, dat over hem en Loet gedrapeerd lag. 'En dan noem je mij schattig als ik boos ben?' Zei Milou en ze sloeg haar armen over mekaar. 'Ben je ook.' Zei Max flirterig waarop Loet en Fons in lachen uitbarstten.
Fons stond op en rekte zich uit. 'Het wordt tijd dat Loet en ik 'm gaan peren.' 'Wie zegt dat?' Vroeg Loet. 'Ik.' Zegt Fons. 'En wie zegt dat ik naar jou moet luisteren?' 'Ik.' Zei Fons weer. 'Want ik ben de oudste.' 'It's always good to be the eldest.' Zei Max en hij zakte een beetje onderuit. 'Niks tegen jongsten!' Riepen Loet en Milou tegelijk waardoor Julia een schokkerige beweging maakte. 'Ik breng die sleeping beauty wel even naar bed.' Zei Max. 'Als jullie twee ervoor zorgen dat Milou thuiskomt.' 'Ik ben in deze buurt beter bekend dan jullie.' Zei Milou beledigd. 'En wij zijn ouder.' Zei Fons en hij deed alsof hij Milou een trap onder haar billen wilde geven. 'Hup, lopen jij.'

'Jíj hebt het bont gemaakt.' Zei een jongensversie van Milou toen Milou thuiskwam. 'Het is half één!' 'Please shut the fuck up.' Zei Milou met een geeuw. 'And let you sleep zeker?' Voegde de jongen eraan toe. 'Denk het even niet. Sinds wanneer kun jij zo goed opschieten met vreemdelingen?' 'Het zijn geen vreemdelingen, het zijn oude bekenden.' 'Heel bekend zeker.' Zei de jongen sarcastisch. 'Alsjeblieft zeg, Julian, ik mag toch ook wel een beetje lol hebben in m'n leven?' Julian liet zijn schouders hangen. 'Sorry zus.' Zei hij. 'Ik dacht dat je gewoon geen behoefte meer had aan gezelschap nadat...' 'Iedereen heeft behoefte aan gezelschap.' Onderbrak Milou hem en ze rolde met haar ogen. 'En als je me nu even wilt excuseren, ik ga naar bed.' Milou liep de hal in. 'Volgens mij heeft Cole die ingepikt!' Riep Julian haar na.
Milou liep de trap op en glipte haar kamer in, voor het geval haar vader haar zag. Ze deed de deur achter zich dicht en leunde er met een zucht tegenaan. Ze hield van haar familie, heus, alleen waren ze heel vaak te opdringerig. Hoewel... Julian ging nog wel... Maar haar vader... Die kon soms pittig irritant zijn. Milou zag een zwarte vlek in het midden van haar bed. 'Ahum, Cole, als je het niet erg vindt zou ik graag dat bed willen gebruiken voor het organisme waarvoor het gemaakt is.' De zwarte vlek bewoog niet. Milou liep erheen en ging op haar knieën voor het bed zitten, en reikte met haar hand naar de vlek. Twee poten schoten uit en verstopten Milou's hand in de vlek. Milou schoot in lach. 'Zeg, grote lummel, mag ik mijn hand terug?' Als antwoord zette Cole zijn nagels in de hand van Milou. 'Au!' Cole schrok van de kreet en sprong van het bed af. De zwarte, langharige kater keek haar aan met grote, slaperige ogen. 'Vuil rotbeest.' Schold Milou. Cole ging in de fauteuil zitten en keek haar onschuldig aan. 'Rotkat.' Zei Milou lachend en ze pakte haar pyjama.
Net toen Milou haar bed in wilde kruipen hoorde ze een doffe bonk. Verbaasd keek ze naar de balkondeuren. Geen een vogel waagde zich nog op het Plein omdat het er altijd stikte van de kleine kinderen. Milou liep naar de deuren toe en deed ze open. Ze kon net het schouwspel van de gedaanteverwisseling van vogel naar mens nog meemaken. 'Max!' 'Ik wilde even kijken of je veilig was thuisgekomen.' Zei deze. Milou rolde met haar ogen. 'Are you kidding me?' Ik woon aan de overkant!' 'Oké, slecht excuus. Wat dacht je van deze?' Max maakte aanstalten om haar een zoen te geven. Milou deed haastig een stap achteruit. 'Rustig aan, Romeo, wat moeten m'n vader hier wel niet van denken?' 'Ik dacht dat je Loet en Fons ging zeggen.' Zei Max grinnikend en glipte langs Milou naar binnen. 'Max!' 'Wat nou?' 'Je kunt niet zomaar m'n kamer binnengaan!' 'O zeker wel.' Max liep door. Milou liet watertouwen uit haar handen schieten om Max bij de polsen de pakken maar Max draaide zich vliegensvlug om, greep de watertouwen vast en trok Milou tegen hem aan. 'Goh, je hebt geoefend.' Zei Milou, niet het kleinste beetje onder de indruk. 'I know.' Zei Max en hij liet de touwen in zijn handen verdwijnen. Toen draaide hij zich om. 'Heb je een kat?' Zei hij toen de grote ogen van Cole oplichtten. 'Nee, een zwarte panter.' Zei Milou droog. Max keek haar vreemd aan. 'In kleiner formaat.' Zei Milou en ze tilde Cole op. Max pakte de kat van haar aan. Cole besloot z'n eigen wil achterna te gaan en ging op Max zijn hoofd liggen. 'Eh...' Zei Max toen Cole's, grote, zwarte, pluizige staart voor zijn neus zwaaide. 'Milou?' Hoorden ze ineens een mannenstem zeggen. 'Shit!' Gauw pakte Milou Cole van Max' hoofd en duwde hem terug in de fauteuil. Max stond al in de opening van de balkondeuren. 'Tot morgen Miller.' Zei hij met een grijns en hij duwde de balkondeuren dicht net voordat Meneer Ramakers Milou's kamer binnenkwam. 'Tegen wie praatte je?' 'Eh...' 'En waarom lig je nog niet in bed?' 'Eh...' 'Kun je ook nog een ander woord zeggen?' 'Eh...' Meneer Ramakers schoot in de lach. 'Hup, dat nest in.' Milou dook gauw in haar bed. Meneer Ramakers drukte een kus op haar hoofd. 'Lang geleden dat jij me naar bed bracht.' Zei Milou. 'Ja...' Zei Meneer Ramakers. 'Heel lang...' Milou hoorde zijn stem wegsterven. 'Pap?' 'Hm?' 'Is er iets?' 'Nee, nee, er is niets.' Zei hij met een droevige glimlach. 'Ga maar slapen.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen