Foto bij 031

Legends are built from souls like hers.
The kind that no one ever really hears about until they see the monuments.
"I am yours, my dear" I whispered.
"I would rather fall in love with the tragically ignored than the easily accepted."
-Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Ik haatte mezelf al voor mijn domme beslissing op het moment dat ik in de taxi stapte en Marcus met een brede glimlach naast me kwam zitten. Met een diepe zucht wreef ik over mijn voorhoofd, en wierp nog een laatste blik op Harry vanuit het ruitje, terwijl de wagen zich in het verkeer mengde en van de club wegreed.
De rit was gevuld met Marcus' geratel, in een poging me evenzeer aan het praten te krijgen, en mijn groeiende spijt en frustratie. Het was onmogelijk Harry uit mijn hoofd te bannen.
Steeds opnieuw en opnieuw probeerde ik de neiging hem te vergeven voor wat hij had gedaan te negeren, maar hoe verder de auto zich van hem verwijderde, hoe minder logisch het leek het niet te doen.
Zou ik de kans uit mijn handen laten glippen hebben als ik in zijn plaats was geweest? Ik zou met grote waarschijnlijkheid ook in mijn boekje gelezen hebben... Het was vooral het feit dat het gelinkt kon zijn aan zijn gedrag erna dat me zorgen baarde.
De laatste dagen had hij zich anders gedragen: opener, verwarder; alsof hij niet wist wat hij voelde in mijn buurt.
En wat als ik dat alles compleet verkeerd geïnterpreteerd had? Misschien was er helemaal niets aan het bloeien tussen ons; misschien had hij enkel medelijden met me gekregen na het lezen van mijn notitieboekje, of erger, wilde hij enkel nog meer info over me te weten komen om het daarna weer tegen me te gebruiken...
Wat had Demi trouwens gedaan op zijn kamer toen ik deze ochtend terug was gekomen van de campus?
En belangrijker: wat was er tussen hen gebeurd toen ik vertrokken was? Had hij met haar geslapen?
Het leek alsof de maalstroom aan vragen niet meer was opgehouden sinds ik hem had ontmoet. En met elke gebeurtenis werd de onzekerheid groter en groter. Hij was zo mysterieus en moeilijk in te schatten...
Met een diepe frons speelde ik met de rand van mijn trui, terwijl ik terugdacht aan hoe hij me vannacht tegen zich aan had gedrukt, duidelijk comfortabel met mijn lichaam tegen het zijne. Dat moest toch iets betekenen?
Hij wilde me niet in de buurt van Finn en zijn vrienden, en zo mogelijk nog minder in die van Marcus, hij bleef krampachtig herhalen dat hij om me gaf, en hij dook op elk onverwacht moment op in mijn leven, alsof hij me net zo min kon loslaten als ik hem.
Het moest iets betekenen.
Er was geen andere mogelijkheid, geen optie waar ik me nog aan kon vastklampen. Ik was elke minuut harder en harder voor hem aan het vallen, en er was geen weg terug.
Hij was zo gebroken, zo gevaarlijk en verloren, maar zo perfect op zijn eigen manier. Zo Harry.
God, ik was zo ongelooflijk verliefd op hem geworden, en het maakte me kwetsbaarder dan gezond voor me was.
Ik had bij hem moeten blijven daarnet, en ik had nooit mogen liegen en hem wijsmaken dat ik Marcus dingen met me had laten doen. Ik had moeten meegaan naar de loft en...
"Rose?" Met een ruk keek ik op, recht in Marcus' ongeduldige en vragende ogen.
"We zijn er." zei hij, waarna hij uitstapte en ik met een diepe zucht zijn voorbeeld volgde. Ik wierp de taxichauffeur nog snel een zwakke glimlach toe, maar sloeg het portier toen dicht en volgde de jongen voor me met tegenzin naar de toegangsdeur van het grote gebouw voor ons.
Na het probleem met mijn eigen kamer, was ik nog nooit in de slaapresidenties van de universiteit geweest, maar ik had geen behoefte er een voet binnen te zetten. Niets leek op dit moment aantrekkelijker dan de loft, al kon dat eerder te maken hebben met een zekere betoverende bewoner, die ik nog geen tien minuten geleden alleen op straat had achtergelaten.
Met tegenzin liep ik achter Marcus aan de grote luxueuze inkomhal in. Ik herkende de plek van de foto's die ik bij de reservering van mijn eigen kamer, die door mijn slordigheid ongeldig verklaard was, had gezien. Ik wist dat het de duurste residentie op de campus was, en het verbaasde me niet dat ook Marcus voor deze had geopteerd.
Ik slikte, terwijl ik hem de lift in volgde en mijn armen beschermend voor mijn borstkas kruiste.
De gang waar hij woonde was verlaten, tot mijn grote opluchting. Ik kon nieuwsgierige buren op dit moment missen als de pest.
Haast trots opende hij de deur van zijn ruime privékamer, en met het laatste sprankeltje enthousiasme dat ik nog uit mijn gefrustreerde, uitgeputte lichaam kon persen, glimlachte ik kort naar hem.
Tot mijn ergernis greep hij mijn hand en verstrengelde onze vingers, toen hij de deur had gesloten en me verder naar binnen leidde.
"Welkom." grijnsde hij pronkerig
Hoewel ik moest toegeven dat zijn kamer duidelijk bewoond werd door iemand met oog voor netheid en stijl, was ik niet een beetje onder de indruk.
Overal had hij -bewust, daar twijfelde ik niet aan- zijn luxueuze voorwerpen zo geplaatst dat je niet anders kon dan opmerken hoe rijk hij werkelijk was. Alles, van zijn dure computer op zijn bureau, tot de zijden lakens op zijn bed en de dure kleren op de grote satijnen ligzetel in de hoek, bewezen zijn arrogante houding.
Marcus was één van die jongeren uit Sands Point die, in tegenstelling tot ik, gemaakt waren voor het schijnbaar perfecte wereldje dat we tussen onze rijkdom en luxe onder scherp toeziend oog van onze ouders dienden te leven zoals van ons verwacht werd.
Sterker nog, Marcus in persoon belichaamde de normen en waarden die in mijn milieu zo belangrijk waren: een koude minachting voor alles wat en iedereen die als minder beschouwd werd, een hooghartig gevoel van superioriteit, en het haast obsessieve geloof dat hij privileges had die anderen niet bezaten, enkel omdat zijn bankrekening meer cijfers bevatte dan dat van een ander.
Mijn situatie was anders. Mijn vader verwachtte niet dat ik het maakte in de wereld, met zijn sterke geloof in het 'sois belle et tais-toi'-principe, alsof ik enkel van nut was aan de arm van een rijke snob als Marcus. Ik slikte toen ik dacht aan wat hij zou doen als hij zou weten dat ik smoorverliefd was geworden op Harry, een getormenteerde oudere man, die even gevaarlijk als intimiderend was.
Ik wurmde me subtiel los uit Marcus' greep en wandelde met een zucht naar zijn bureau. Doen alsof ik geïnteresseerd was in zijn studieboeken was nog niet half zo vermoeiend als toekijken hoe hij uitpakte met zijn rijkdom, dus ik onderdrukte een verveelde zucht en nam het bovenste boek van de stapel.
Toen ik het echter opensloeg, viel een verfomfaaid blaadje op de grond.
"Oh, sorry!" zei ik geschrokken, terwijl ik door mijn knieën ging om het op te rapen.
Ik verstijfde meteen toen ik het zag.
"Dat is niets." snauwde Marcus, maar op het moment dat hij het uit mijn handen wilde snokken, trok ik mijn arm snel weg en wierp een tweede blik op het goedkoop geprinte papier.
"Dat is Harry." fluisterde ik.
Een foto van hem en een andere, onbekende man, prijkten op het foldertje. Met een vechtlustige blik in zijn ogen en zijn gespierde, getatoeëerde armen voor zijn naakte borstkas gekruist, staarde hij me aan.
Vluchtig gleden mijn ogen over de tekst, die over de foto's heen gedrukt was.
"Bokswedstrijd... In The Bronx." mompelde ik, waarna ik zuchtte en weer rechtop ging staan.
"Waarom heb je dit?" vroeg ik hees, nog snel de datum in mijn geheugen opslaand voor Marcus het van me afnam.
"Dat is niet van mij. Ik heb het boek van een andere student geleend omdat mijn notities niet volledig waren, en hij is duidelijk fan van je belachelijke Harry."
"Hij is niet..." begon ik hem al te verdedigen, terwijl ik mijn armen voor mijn borstkas kruiste, maar ik zweeg toen Marcus me fel aankeek.
"Zielig, hoe mensen smelten voor zo'n uitschot." snauwde hij. Ik werd rood uit pure woede en verontwaardiging. Toch slikte ik mijn weerwoord in, en probeerde niet te vergeten dat Marcus niets mocht afweten van mijn gevoelens voor Harry.
"Ik begrijp niet dat je nog steeds met hem in één appartement wilt leven." gromde hij, voor hij het foldertje in de vuilbak gooide. Ik stak enkel een pluk haar achter mijn oor en keek naar de grond.
"Het is een makkelijke oplossing." mompelde ik, mijn frustraties onderdrukkend.
"Doe niet zo belachelijk, Rose. Iedereen op de campus praat over hoe je zijn nieuwe sletje bent." snauwde hij. Ik keek met een ruk op.
"Wat?" snakte ik naar adem.
"Verbaast het je? Hij komt je ophalen met zijn motor, hij lijkt constant rond je te hangen... Daarbij, er zijn vandaag foto's van op zijn ordinaire feestje op die smerige loft van jullie opgedoken. Het is duidelijk dat je zijn kamer binnengaat. Iedereen op mijn gang heeft het al gezien." blafte hij. Mijn ademhaling haperde even, en mijn ogen werden groot.
"Ik... Ik heb niets met hem gedaan." loog ik. Marcus snoof en keek me onderzoekend aan.
Het was een hele tijd stil. In paniek probeerde ik mijn ontzetting verborgen te houden voor hem, tot hij knikte en een stap naar me toe zette.
"Goed dan. Maar ik haat dat ik het verborgen moet houden voor je ouders, Rose. Ik begin te twijfelen of de argumenten het te verzwijgen wel opwegen tegen de redenen om het hen net wel te vertellen." Ik slikte.
Was dat een waarschuwing?
"Ik... Het spijt me, Marcus. Mijn vader... Hij zou het niet begrijpen, dat weet je ook. Hij zou dingen zien die er niet zijn." fluisterde hij. Hij grinnikte eens.
"Ik hoop dat het dingen zijn die er niet zijn. Je weet even goed als ik wat je vader zou doen als hij wist dat je met iemand als Harry omgaat. Hij zou hem afknallen, Rose. Hij zou er alles aan doen om hem uit je buurt te houden."
Ik voelde mezelf verbleken. Duizelig leunde ik tegen het bureau achter me.
"Ik kan het hem niet kwalijk nemen." zei Marcus schouderophalend, en terwijl hij nog een stap naar me toe zette, vervolgde hij: "Het idee alleen al dat je hem je zou laten aanraken is te walgelijk om over na te denken. Hij is erger dan het vuil van de straat."
Ik vroeg me laaiend van woede af of hij dat ook recht in Harry's gezicht zou durven te zeggen, maar ik durfde niet te reageren, bang dat ik mezelf zou verraden.
"Maar zolang ik weet dat er niets is tussen jullie, en dat je mij een kans wilt geven, kan ik zwijgen." mompelde hij, voor hij voorover boog en een kus op mijn wang drukte.
Ik slikte en knikte, terwijl ik geforceerd glimlachte naar hem en besefte dat ik mezelf dieper in de nesten had gewerkt dan ik mogelijk had kunnen voorspellen.
"Mooi zo." grijnsde hij, waarna hij naar me toe boog en zijn lippen onverwachts op die van mij duwde.
Ik maakte een geschrokken geluidje tegen zijn mond en draaide mijn hoofd weg. Van slag duwde ik hem van me af.
"Wat scheelt er?" snauwde hij. Ik keek hem met grote ogen aan, maar schudde toen mijn hoofd en schoot langs hem.
"Ik denk... Ik denk dat hier overnachten te vroeg is voor ons, Marcus. Ik ga beter naar huis." Met een diepe frons keek hij me aan, zich duidelijk afvragend wat er met me scheelde. Ik hing mijn boekentas snel wat beter over mijn schouder en draaide me om voor hij nog iets kon zeggen.
"Rose!" riep hij echter, net toen ik de deur had geopend. Ik wierp een blik over mijn schouder, en probeerde zo rustig mogelijk te blijven toen ik in zijn argwanende ogen keek.
"Heeft dit met hem te maken?" snauwde hij. Ik schudde mijn hoofd.
"Nee! Nee, ik... Ik ben hier nog niet klaar voor. Zie ik je later?" ratelde ik snel. Te snel.
Hij reageerde niet, maar bestudeerde me met samengeknepen ogen.
"Tot ziens, Marcus." piepte ik, voor ik door de deur schoot en zijn gang op vluchtte. Ik haalde oppervlakkig adem, terwijl ik mijn gsm met trillende handen uit mijn broekzak haalde en nog één keer achter me keek toen ik bij de lift halt hield, om er zeker van te zijn dat Marcus niet achter me aan kwam.
Ik zag dat ik enkele berichten van Harry had. Zonder ze te openen, stuurde ik naar hem dat ik met hem moest praten. Nu.
Door mijn onbeheersbare gevoelens voor hem zat ik dieper in de problemen dan ik ooit voor mogelijk had gehouden, en hoewel ik niet wist wat de beste manier was om het op te lossen, besefte ik dat ik hem onmiddellijk moest zien.
Met gejaagde ademhaling verliet ik de lift op de begane grond, en liep de lege inkomhal door. Ik ademde de frisse lucht dankbaar in toen ik een eerste stap naar buiten zette.
Ik moest kalmeren.
Ik moest kalmeren.
"Lily!" Ik keek geschrokken naar links en zag hoe Harry in mijn richting liep, zijn haar wild en zijn wangen rozig, alsof hij al een tijdje buiten aan het ronddwalen was.
"Harry." fluisterde ik, en voor ik wist wat ik deed, wandelde ik aan sneltempo naar hem toe en liet mijn rugzak van mijn schouder glijden, recht op de grond.
"Lil, wat...?" begon hij verward, maar ik ging op mijn tippen staan en sloeg mijn armen stevig rond zijn nek.
"Fuck, baby." stootte hij uit, terwijl hij wat achteruit struikelde en mijn heupen verrast vastnam.
"Wat scheelt er? What the fuck heeft hij gedaan?" snauwde hij aanvallend. Ik schudde enkel mijn hoofd en drukte me steviger tegen zijn grote lichaam.
"Niets. Maar hij heeft me door, en hij weet dat ik gevoelens voor je heb, en nu ben ik bang dat hij alles aan mijn vader zal vertellen, en je weet niet tot wat hij in staat is." ratelde ik in paniek tegen zijn hals. Hij zuchtte en sloeg zijn armen nu volledig rond mijn middel.
"Shit, je maakte me bang. Ik dacht even dat er iets ernstigs aan de hand was." mompelde hij in mijn haar. Ruw duwde ik hem achteruit.
"Harry! Dit is ernstig! Als hij vermoedt dat ik jou wil in de plaats van hem, gaat hij recht naar mijn ouders! Je kent mijn vader niet! Hij maakt je kapot als hij hoort dat ik met je omga! Als Marcus te weten komt dat ik verliefd op je ben en het hem vertelt, zit ik zwaar in de problemen!"
Tot mijn ontzetting krulden Harry's mondhoeken enkel omhoog.
"Verliefd." herhaalde hij mompelend, terwijl hij zijn hand uitstak en met zijn knokkels over mijn wang streelde.
"Harry, focus! Je weet niet wat mijn vader zou doen om me uit je buurt te houden! Hij is zoveel machtiger dan jij, en straks doet hij iets waardoor je..."
"Lily, stop." zuchtte hij, langzaam door mijn haar kammend. Ik schudde echter wanhopig mijn hoofd en knipperde de tranen achter mijn ogen weg.
Hij begreep het niet.
"Nee, je beseft niet wat hij zou doen met je als hij de waarheid wist! Marcus mag dit nooit te weten komen, oké? Beloof me dat je hem nooit vertelt dat ik iets voor je voel. Of iemand anders! Iedereen op Columbia denkt nu al dat ik je nieuwe speeltje ben, dus we moeten ervoor zorgen dat iedereen vergeet dat ik met je omga." smeekte ik hem haast.
Zijn blik veranderde van onoplettend naar bezorgd, en nu wel op zijn hoede bestudeerde hij mijn gezicht.
"Hoe bedoel je: iedereen op Columbia?" gromde hij. Ik haalde mijn schouders op en schudde mijn hoofd.
"Sinds Emily me op school geconfronteerd heeft met jou en..." Ik kreeg blosjes op mijn wangen.
"Je weet wat ik bedoel. En iedereen kwam rond die tijd ook te weten dat je me na je gevecht met Zac op school hebt opgehaald, en nu denken ze allemaal dat we..." Ik aarzelde weer.
"Je begrijpt het wel." bloosde ik. Ik vouwde mijn handen zenuwachtig ineen en mompelde nog snel: "En iemand had een foto van mij genomen toen ik gisterenavond bij je naar binnen ging, en die is nu al de ronde aan het doen, dus binnenkort heeft de hele campus hem gezien." Ik zuchtte en wuifde het weg, maar Harry schudde zijn hoofd en haalde met een vloek een hand door zijn warrige krullen.
"Waarom spreken ze over je, Lil?" Ik fronste en keek hem verward aan.
"Over mij? Harry, ze spreken over jou! Iedereen kent je, je bent een hype op school. De hele stad weet wie je bent." zei ik. Hij drukte zijn handpalmen tegen zijn ogen en zuchtte diep.
"Fuck, Lily. Het spijt me zo. Het was nooit mijn bedoeling je hierin te betrekken, oké? Ik wilde niet dat je..." Hij zweeg en schudde zijn hoofd verloren, terwijl hij zijn handen liet zakken en me aankeek.
"Ik neem je niets kwalijk. Ik weet dat dit je fout niet is. Maar ik wil dat ze geloven dat ze zich vergissen. Of dat wat ze denken dat er gaande is tussen ons voorbij is. Dan kan Marcus ophouden me zo te wantrouwen en vertelt hij mijn ouders niets. Daarom dat we voorzichtiger moeten zijn. Je kan me niet langer ophalen op school en na mijn shifts in de club. En op Louis' feestjes moet ik ook uit je buurt blijven, en...
"Lily, rustig. Ik weet dat ik een slechte invloed ben, maar je ouders kunnen je niets verplichten of verbieden, oké? Als je met mij wil omgaan, dan..." Nu wanhopig schudde ik mijn hoofd, terwijl een eerste traan over mijn wang liep.
"Nee, luister naar me! Mijn ouders kunnen alles wat ze willen, oké? Als ze zouden weten dat ik met je omga, zouden ze ervoor zorgen dat ik je nooit meer kan zien! Mijn vader is obsessief op dat vlak! Je zegt altijd dat je wilt dat ik begrijp hoe gevaarlijk Finn is, toch?"
Nu haast bezorgd keek Harry me aan.
Met verstikte stem ging ik verder: "Wel, ik wil dat jij begrijpt hoe gevaarlijk het zou zijn mijn vader over ons te vertellen. Ik weet niet hoe ver hij zou gaan, maar ik heb geen zin om het te ondervinden!" Het was even stil, maar toen veegde ik mijn traan weg en keek naar de grond.
"Lily... Fuck, je hebt het over je ouders, oké? De mensen die je hebben opgevoed. Je... Je kan niet... Het is niet juist zo bang te zijn van je eigen familie." mompelde hij. Ik reageerde niet.
"Beloof gewoon dat we vanaf nu voorzichtiger zullen zijn, oké? Want ik... Ik kan niet uit je buurt blijven, en ik kan je zeker niet kwijtraken." gaf ik angstig toe. Hij keek me enkel verwonderd aan.
"Beloofd?" drong ik aan. Hij zuchtte en knikte toen zwak glimlachend.
"Als jij belooft uit Marcus' buurt te blijven. Hem ervan overtuigen dat er niets is tussen ons betekent niet dat je hem daarvoor moet zien, oké?" zei hij, op behoorlijk koele toon. Ik beet op mijn lip, maar ging toen ook akkoord. Ik wilde zelf niets liever dan hem ontwijken, zeker nu hij duidelijk vermoedde dat ik iets voor Harry voelde.
Ik wilde geen risico's nemen.
Met een zucht nam ik mijn boekentas van de grond en stak een plukje haar achter mijn oor. Net toen ik hem weer aankeek, bedacht ik me plots iets.
"Hoe wist je zelfs dat ik hier was toen ik stuurde? En hoe kan je hier mogelijk zo snel geraakt zijn?" vroeg ik verward, terwijl hij zijn handen in zijn jaszakken stak en naast me over het voetpad wegliep.
"Gestuurd? Wat bedoel je?" mompelde hij.
"Mijn bericht. Dat ik je wilde spreken?" Verrast keek hij me aan.
"Jouw bericht? Ik had je gestuurd dat ik jou wilde spreken." Ik glimlachte verrast en blikte in zijn mooie ogen. De verwondingen van zijn vorige wedstrijd ontsierden zijn prachtige gezicht nog steeds, en ik moest wegkijken toen ik een steek in mijn hart voelde. Ik wist dat hij onverslaanbaar was, maar ik haatte zijn liefde voor het vechten toch. Hij zag er haast altijd toegetakeld uit, met kneuzingen en littekens op zijn perfecte lichaam.
"Als je mijn sms niet gelezen hebt, wat deed je hier dan?"
"Ik kwam je halen. Ik had al spijt dat ik je niet had tegengehouden in te stappen op het moment dat die taxi wegreed. Het was niet echt moeilijk te achterhalen waar je zou zijn. Ik had kunnen weten dat die verwende fucker in het duurste en meest luxueuze gebouw zou wonen." Ik reageerde niet op zijn laatste opmerking.
"Dus wat? Je zou elke verdieping afgezocht hebben tot je mij had gevonden?" Hij haalde zijn schouders onverschillig op. Zacht giechelend gaf ik hem een plagerige duw.
"Dat is waarom we voorzichtiger moeten zijn. Marcus zou mijn vader onmiddellijk opgebeld hebben." Hij plukte slechts eens aan de kapotte huid rond zijn permanent gebarsten knokkels.
Het was een tijdje stil, maar toen zuchtte ik diep en hield op met wandelen. Aarzelend greep ik zijn pols. Ik kon me niet langer inhouden, niet nu ik hem bij me had en we voorlopig op een beschaafde manier met elkaar leken te kunnen omgaan.
"Harry?" vroeg ik zacht. Blozend keek ik naar de grond. Hij humde eens en draaide zijn lichaam naar me toe.
"Ik vroeg me vandaag af..." Slikkend viel ik stil. Een tijdje zei niemand iets, maar toen zuchtte hij diep.
"Wat, Lily? Ik heb niet de hele avond tijd." gromde hij ongeduldig. Onzeker kauwde ik op mijn onderlip.
"Demi... Wat...? Wat deed ze op je kamer?" Hij zweeg. Heel langzaam keek ik in zijn ogen; één blik en ik wist het antwoord op mijn vraag.
"Je hebt met haar geslapen." constateerde ik fluisterend. Ik durfde niet luidop te spreken, bang dat mijn stem mijn emoties zou verraden. God, ik verafschuwde de manier waarop hij zo licht over seks ging. De laksheid waarmee mijn huisgenoten hun lichaam leken te geven aan anderen had me al van in het begin van mijn verblijf op de loft ontzet, alsof het helemaal niets betekende om op de meest intieme manier met een onbekende samen te zijn. Sinds ik Harry kende, had ik echter ontdekt dat lust inderdaad ondraaglijk sterk kon zijn. Hij had me geleerd te luisteren naar de noden van mijn lichaam, waarvan ik voor onze ontmoeting zelfs niet had geweten dat ze bestonden. Seks was altijd iets abstracts, iets onbekends voor me geweest. Ik had thuis, in Sans Point, af en toe verhalen van klasgenoten opgevangen, maar hun ervaringen op seksueel gebied hadden me altijd blozend en onthutst achtergelaten. Toch had ik mezelf zonder schroom laten aanraken door Harry, hoewel we geen relatie hadden en ik heel goed wist dat seks voor hem betekenisloos was. Mijn nieuwsgierigheid en verlangen was te sterk geweest. Maar ik had het niet zomaar gedaan; ik was verliefd op hem. Toen al, de dag dat ik een stukje van mezelf aan hem had gegeven tussen zijn lakens, had ik beseft hoe speciaal hij voor me was. Daarbij, er zou heel wat meer voor nodig moeten zijn om hem uiteindelijk mijn maagdelijkheid te schenken. Dat was iets speciaals. Ik had het altijd zo geleerd thuis: je hoorde jezelf te sparen tot je zeker wist dat de jongen waarmee je voor het eerst sliep de persoon was waarmee je de rest van je leven zou spenderen. Je man.
Het was onthutsend geweest te zien dat niet iedereen er zo over dacht. Hier, in New York, waren onenightstands heel normaal. Ook voor Harry. En ik haatte het. Ik haatte het idee van een ander meisje in zijn armen. Zijn lippen op haar huid, zijn vingers in haar haar. Ik kon het hem misschien niet geven, maar waarom voelde hij de nood het bij een ander te nemen? Zo vaak... En zo onverschillig, alsof hij niet eens besefte dat het iets betekenisvols hoorde te zijn. Ik begreep het niet...
"Maakt het uit?" vroeg hij. Ik slikte en haalde mijn schouders op.
"Nee." loog ik. Met een vermoeide zucht stak hij een blonde lok haar achter mijn oor.
"Lily... Fuck, ik... Ik ben je jongen niet, ja? Je weet dat we samen niets betekenen en dat we nooit iets kunnen worden." Ik glimlachte geforceerd.
"Ik weet het." antwoordde ik. Langzaam knikkend keek hij me aan.
"Als het een troost mag zijn: er is niemand die ik liever in mijn bed zou hebben dan jou, baby. Als je jezelf aan mij kon geven en niet zo fucking onschuldig was, zou ik seks met een ander niet nodig hebben. Ik zou geen extra meisje willen. Enkel jou." Mijn hart sprong op, en met een verwonderd geluidje staarde ik naar hem. Zijn ene mondhoek krulde lichtjes omhoog.
Met een korte knik gaf hij aan dat hij verder wilde wandelen. Ik gehoorzaamde hem, besluitend dat ik hem beter niet pushte door hem verder uit te vragen over Demi. Na een tijdje keek ik hem weer aan, en bewonderde zijn perfecte profiel kort.
"Waarom wilde je me eigenlijk spreken? Want dat zei je toch in je bericht, nee? Of wilde je me enkel weghalen bij Marcus?" vroeg ik nieuwsgierig, maar op voorzichtige toon. Ik wist nooit wanneer ik te ver ging bij hem; soms was een vraag al genoeg om zijn volledige humeur om te laten slaan. Zeker na mijn vorige vraag over Demi wilde ik zijn geduld niet op de proef stellen. Harry was zo opvliegend en temperamentvol, en ik kende hem nog niet voldoende om hem te kunnen inschatten. Hij zuchtte en nam onverwachts mijn onderarm vast.
"Kom even mee." mompelde hij, zijn toon serieus. Bezorgd keek ik naar hem op, maar hij negeerde het en trok me mee naar het dichtstbijzijnde zebrapad, waar we konden oversteken in de richting van de bomenrij aan de overkant van de weg.
"Waar gaan we naartoe?" vroeg ik zacht. Hij zweeg.
Tussen de kalende bomen door, in de nacht, liep hij enkele trapjes op het einde van het voetpad naar beneden, tot aan het met bomen begroeide, onverzorgde park onderaan, dat Broadway van de donkere dreigende Hudson rivier afscheidde. Rillend volgde ik hem, ons onttrekkend aan het zicht van het verkeer en de weinige voetgangers die hier nu nog op straat rondliepen, en me afvragend waarom ik hem in godsnaam vertrouwde.
Maar ik deed het hoe dan ook; ik kon niet negeren dat ik me veilig voelde in Harry's buurt.
Op het einde van de trapjes ging hij op de laatste stenen trede zitten, en wenkte me. Aarzelend nam ik naast hem plaats.
Het was even stil, maar toen draaide hij zijn hoofd naar me toe en zuchtte: "Ik besefte daarnet dat... Dat ik het niet verdien voortdurend vergeven te worden door je. En dat ik mij al lang had opgegeven in jouw plaats."
"Harry..." begon ik, als om te zeggen dat hij me geen uitleg verschuldigd was. Verwonderd keek ik hem aan. Ik kon zijn mooie gezicht net onderscheiden in het koude, dreigende donker.
Hij schudde direct zijn hoofd en onderbrak me: "Maar je hebt me niet opgegeven. En ik... Ik kan niet langer ontkennen dat dit er is." Hij wuifde tussen onze lichamen in.
"Er is geen weg meer terug, dat weet je ook. Ik kan je niet meer loslaten, hoe hard ik ook uit je buurt zou moeten blijven, en ik... Ik bedacht me dat het zo niet verder kan. Want ik weet dat ik je verwar, Lil. En dat ik je pijn doe." Hij slikte.
"Ik wil dat je weet waarom ik het allemaal doe." Ik fronste en sloeg mijn armen rond mijn middel, in een poging warm te blijven.
Met een diepe zucht viste hij zijn pakje sigaretten en aansteker uit zijn broekzak.
"Toen ik in het begin om je begon te geven, probeerde ik het te ontkennen." Hij zuchtte en stak een sigaret tussen zijn volle roze lippen, hem ontvlammend met zijn grote handen gevouwen rond het vuur.
Heel even bewonderde ik zijn knappe gezicht in het flikkerende licht van de vlam, maar toen hulde hij zich weer in duisternis.
"Het was zo fucking moeilijk je uit mijn hoofd te zetten, maar ik wist dat ik het zou kunnen als ik hard genoeg probeerde. Slapen met anderen, uit je buurt proberen te blijven: het leek allemaal zo simpel toen." Hij nam een trek en keek me kort aan.
"Toch kon ik je niet vergeten. En toen kuste ik je die eerste keer en wist ik onbewust al dat ik verloren was." Hij fronste en nam mijn kin met zijn vrije hand tussen duim en wijsvinger.
"Fuck, Lily, als je zou beseffen wat je met me doet..." Ik bloosde, maar zei niets. Hij zuchtte en liet me weer los
"Finn maakte het erna nog lastiger met zijn fucking dreigementen. Ik wist dat ik je niet langer alleen kon laten, want ik was bang dat hij elk moment iets met je zou proberen. En hoe vaker ik in je buurt was, hoe meer ik om je begon te geven." Hij wreef vermoeid over zijn voorhoofd.
"Shit, ik ben zo'n klootzak." mompelde hij.
"Harry..." fluisterde ik, maar viel toen weer stil. Ik wist niet wat ik moest zeggen, te onzeker over wat hij op het punt stond te vertellen.
"Alles wat ik erna heb gedaan: die andere meisjes neuken, ruziemaken met jou... Ik heb je al gezegd dat het allemaal was in een poging om je bij me weg te houden en je te vergeten, zodat Finn je met rust kon laten en ik kon verdergaan met mijn leven, zonder die extra last."
Beledigd keek ik weg van hem, maar hij mompelde mijn naam. Toen ik hem weer aankeek, nam hij nog een trek en tikte de overtollige as van zijn sigaret.
"Dat is net wat ik je wil vertellen, oké? Waarom ik niet om anderen kan geven." Hij hulde zijn gezicht in zilveren rook.
"Ik begrijp het niet. Je kan het niet?" vroeg ik zacht. Hij fronste.
"Ik wil het niet." verbeterde hij me na enkele seconden.
"Harry, je hoeft dit niet te vertellen. Als je er niet klaar voor bent of als dit te vertrouwelijk is..." Ik slikte en vervolgde: "Ik kan wachten. Ik ga nergens heen, oké?"
Hij nam nog een lange trek van zijn sigaret, maar glimlachte toen lichtjes.
"Fuck, als hij je kon zien... Hij zou me zeggen dat een fuck up als mij een meisje als jou niet verdient." mompelde hij. Hij keek me aan, maar het leek alsof hij het eerder tegen zichzelf had.
"Hij?" fluisterde ik. Harry stak zijn sigaret tussen zijn lippen en zweeg even.
"Ik ben geboren in Londen." begon hij plots. Verrast keek ik hem aan. Ik had nooit verwacht dat hij uit zichzelf informatie over zijn leven zou prijsgeven, maar ik was er meer dan dankbaar voor. Ik stond te popelen hem beter te leren kennen.
"Een fucking slechte buurt. We hadden niets thuis. Geen geld, amper genoeg eten... Ons huis was nauwelijks bewoonbaar en veel te klein voor ons gezin. Het enige waarvan we voldoende hadden, was drank, zodat mijn klootzak van een vader zich kon bezatten wanneer hij de druk van zijn luie werkloze leven niet meer aankon."
Ontzet staarde ik naar de prachtige jongen naast me, maar hij leek het niet te merken.
Hij snoof en nam opnieuw een lange trek van zijn sigaret, terwijl hij met de punt van zijn schoen in de aarde onder ons tekende.
"Mijn moeder deed alles. Ze kookte voor ons, deed de was, werkte dag en nacht om onze school te kunnen betalen..."
"Onze school?" onderbrak ik hem met hese stem, nu al geschrokken door het verhaal dat hij me aan het vertellen was. Het deed pijn om me te moeten inbeelden welke vreselijke jeugd Harry had gehad.
"Ja... Ik en mijn broer." fluisterde hij, terwijl hij zijn ellebogen op zijn knieën liet rusten.
Ik wilde al opmerken dat ik helemaal niet wist dat hij een broer had, maar herinnerde me toen dat Sophia het ooit had vermeld. Meer wist ik echter niet over hem.
"Mijn vader sloeg haar. Geregeld. Mijn grote broer zorgde voor me. Hij ving vaak de klappen op die ik had moeten krijgen." Hij keek me zijdelings aan.
"Ik heb het mijn moeder er nooit makkelijker op gemaakt, Lil. Al op jonge leeftijd trok ik op met de verkeerde mensen." Schouderophalend nam hij nog een trek en blies de rook weer uit.
"Het is de makkelijke oplossing, daar waar ik vandaan kom. Vechten is één van de eerste dingen die ik leerde. Je haalt het nooit als je niet weet hoe je jezelf moet verdedigen. Mike was anders. Hij hoorde er niet thuis."
Hij keek me met een zucht aan en zei, zwak glimlachend: "Mike. Dat is mijn broer." Ik fronste en liet mijn mondhoeken ook lichtjes omhoog krullen.
"Toen ik opgroeide, begon ik ook te drinken. Ik had beter moeten weten. Ik zag wat het met mijn vader had gedaan." Hij slikte eens.
"Mike probeerde me geregeld op het rechte pad te houden, maar het was makkelijker te kiezen voor de foute vrienden. De alcohol, het vechten, de meisjes... Het leek allemaal zo simpel toen. Zolang ik toonde dat ik roekeloos was, en iedereen liet zien dat ik voor mezelf kon opkomen, hoefde ik nergens bang voor te zijn. Niet voor mijn gebrek aan toekomst of voor mijn thuissituatie die enkel erger werd. En ik hoefde al zeker niet bang te zijn van mijn vader. Ik voelde me sterker, slimmer, stoerder..."
Ik slikte en beet hard op mijn onderlip.
"Mike was de enige die nog in me geloofde. Ik weet dat ik mijn moeder pijn deed. Ze zag mijn vader in me. Nu besef ik dat ze me waarschijnlijk nooit verafschuwd heeft zoals ik toen altijd dacht. Ze was gewoon bang dat ik zoals hem zou worden." Hij zuchtte en keek me aan.
"Ik ben niet zoals hem, Lily. Ik zou een vrouw nooit slaan. Nooit." Hij slikte en bracht zijn hand omhoog.
"Ik zou je nooit pijn doen op die manier." mompelde hij, terwijl hij langs mijn kaaklijn streelde. Ik greep zijn hand en drukte een kus op zijn knokkels, hopend dat mijn gebaar hem iets van troost kon bieden. Hij glimlachte zwak.
"Het was ook Mike die merkte dat ik het op school zo goed deed. Ondanks mijn gedrag waren mijn resultaten altijd uitstekend. Lezen kwam altijd als iets natuurlijks toen ik op school zat en taken moest maken. Mijn broer is degene die me al die jaren lang heeft aangespoord mijn educatie niet te verwaarlozen."
"Je las graag?" vroeg ik verwonderd. Hij knikte langzaam. Aangenaam verrast keek ik hem aan. Wie had ooit gedacht dat een jongen als Harry, zo ruw en intimiderend, kon houden van iets dat zoveel geduld en fantasie vroeg?
Harry nam een laatste trek, gooide zijn peuk toen op de grond en stampte het uit. Zijn grote palm voelde warm in mijn kleinere hand.
"Na een uitzonderlijk hevige ruzie, enkele jaren geleden, belde mijn moeder de politie. Ik denk dat ik veertien was, of zo. Ze hebben mijn vader meegenomen, god weet naar waar. Ik hem hem sinds die dag niet meer gezien of gehoord. Het kan me geen fuck schelen waar die klootzak uithangt. Dood of niet, hij betekent niets voor me." gromde Harry duister.
Hij verstrengelde onze vingers -het leek wel onbewust te gebeuren, en keek me aan.
"Na zijn arrestatie ging het een tijdje beter met me. Mike en ik spaarden samen geld, twee jaar lang, tot we genoeg hadden om de goedkoopste, slechtste gitaar te kopen die we konden vinden." Hij lachte zwak.
"Hij hielp me spelen en zingen. Ik schreef ook veel in die periode. Boeken en Mike, dat was wat me eindelijk leek te redden na al die jaren." Met een zucht haalde hij zijn schouders op.
"Maar op het einde van mijn middelbare school leerde ik nieuwe vrienden kennen. Slechtere vrienden."
"Wat deed Mike?" fluisterde ik. Traag streelde ik met mijn duim over zijn grote hand. Harry snoof.
"Het was nooit zijn plan daar te blijven. Mike was het gouden kind van de familie. De zoon met kansen en talent. Hij plande al jaren te vertrekken uit Londen, weg van die smerige plek en op zoek naar betere kansen."
Harry aarzelde even.
"Hij wilde me daar weghalen. Een half jaar voor hij naar New York vertrok, vroeg hij me mee te gaan. Al die jaren dat ik mijn leven vergooid had met drank en problemen, had Mike zich kapot gewerkt om op een dag te kunnen ontsnappen aan die klotebuurt." Hij glimlachte lichtjes en liet me los.
"Hij had genoeg voor ons allebei, alsof hij al die tijd had geweten dat hij me met zich mee zou nemen." Met een trillerige zucht vouwde hij zijn handen in en uit elkaar.
"Ik besefte nooit dat hij mijn redding was, al die jaren lang. Hij was degene die voor me zorgde, die me recht hield toen het leek alsof er geen hoop meer was." Hij slikte.
"Hij was mijn beste vriend toen."
"Harry, ben je hier klaar voor?" vroeg ik kleintjes, terwijl ik mijn hand in zijn nek legde en mijn vingers in zijn krullen verstrengelde. Hij keek enkele seconden in stilte naar de grond, maar knikte toen.
"Toen we hierheen kwamen, vier jaar geleden, leek alles beter te gaan. Mike vond onmiddellijk een job in Jims trainingscenter." Verrast keek ik naast me.
"Zo heb je Jim leren kennen?" Harry knikte.
"Mike overtuigde me bokslessen te nemen, zodat ik een plek had waar ik me kon afreageren als ik me minder goed voelde. Hij deed er alles aan om me van de straat weg te houden en niet dezelfde fouten te laten maken als in Londen. Een jaar lang leefden we in een veel te klein appartement, maar meer konden we niet betalen." Bedachtzaam kauwde hij op zijn lip, ging toen meer rechtop zitten en keek me aan terwijl ik mijn hand terugtrok.
"Hij wilde het maken als kunstenaar." Ik glimlachte en liet mijn ogen over zijn knappe gezicht flitsen.
"Fuck, hij was zo goed, Lily. De werken die hij maakte... Hem zo zien overtuigde me van het feit dat ik ook beter kon." Hij draaide zijn lichaam een kwartslag en nam mijn ene hand opnieuw afwezig in de zijne.
"Ik probeerde binnen te raken op Columbia tijdens dat jaar. Mike bleef me vertellen dat ik het kon, dat ik slim genoeg was om aanvaard te worden." Ik glimlachte.
"Ja, ik... Ik had al ergens opgevangen dat je er naar school gegaan bent." zei ik voorzichtig, terwijl ik me mijn allereerste gesprek met Chase herinnerde. Harry humde.
"Ik weet niet hoe ik het gedaan heb, maar ik heb fucking hard moeten knokken om een plaats te krijgen." Hij snoof eens.
"Geen idee of je het gemerkt hebt, maar ik ben niet de perfecte Ivy Leage school-kandidaat, Lil." Met een frons liet ik hem met mijn vingers spelen. God, ik haatte het hem zo over zichzelf te horen praten. Hij negeerde mijn gezichtsuitdrukking en haalde zijn schouders op.
"Ik ben niet achterlijk. Ik weet dat ze me niet hebben toegelaten omdat ik het toonbeeld van klasse ben. Maar ik wilde Mike trots maken. De rest kon me niet schelen. Dus ik heb maanden aan een stuk geblokt, dag en nacht, tot mijn extra examens."
Met een zucht mompelde hij: "En toen kreeg ik de brief met de bevestiging van mijn toelating. Het was de mooiste dag van mijn leven. Ik had Mike nog nooit zo gelukkig gezien als op dat moment. Hij heeft onmiddellijk een lening afgesloten om mijn school te kunnen betalen. Zelfs met een studiebeurs was Columbia zo goed als onbetaalbaar voor ons." Het was even stil.
"Maar hij heeft het voor elkaar gekregen. Ik weet niet hoe, maar Mike deed het. Hij is een held, Lily." Dat laatste fluisterde hij.
Ik beet hard op mijn lip en knipperde de nu al opkomende tranen weg.
"Hij klinkt fantastisch." prevelde ik. Hij glimlachte en knikte.
"Een tijdje ging het beter. Hij kon zijn werk verkopen via een galerij, en na een tijd hadden we voldoende geld om de loft te betalen." Hij stak zijn handen diep in zijn jaszakken en staarde voor zich uit.
"Samen met twee van zijn vrienden trokken we in in het appartement. Mike zond zoveel mogelijk geld op naar Londen, naar onze moeder." Met een aarzeling keek hij naar de grond.
"Maar toen leerde ik Finn en Zac kennen via Jim. Ze deden mee aan bokswedstrijden, en ik... Ik miste de adrenaline van het leven op straat." Ik schoof voorzichtig dichter naar hem toe, bang wachtend op het vervolg van het verhaal.
"Finn had... Een slechte invloed op me. Hij herinnerde me aan hoe simpel het was mensen te terroriseren en hun respect af te dwingen. Ik... Ik begon weer fouten te maken." Hij keek me kort aan, maar draaide zijn hoofd toen weer weg.
"Niets zoals Finn. Ik heb nooit... Ik heb meisjes nooit... Pijn gedaan, of zoiets. Maar de kick die ik kreeg wanneer ik bij hen was, herinnerde me aan Londen. Ik werd erin meegezogen, zonder te zien wat er rond me aan het gebeuren was."
Ik slikte.
"Harry..." begon ik, maar hij schudde zijn hoofd.
"Ik veranderde langzaamaan in mijn vader, Lily. Ik was te veel bezig met mijn eigen problemen en zorgen om te merken dat er iets mis was. Misschien... Misschien heb ik het zelf veroorzaakt." Zijn stem brak, en met een vloek verborg hij zijn gezicht in zijn handen.
"Ik wist dat Mike bezorgd om me was, maar ik deed alsof zijn zorgen er niet waren. Een probleem negeren maakt het probleem onzichtbaar, Lil. Maar het verdwijnt niet. En ik was te roekeloos om dat in te zien." prevelde hij op gedempte toon, voor hij zijn hoofd weer ophief en zijn grote handen trillend door zijn haar haalde.
"Fuck, ik heb hem zo teleurgesteld." fluisterde hij.
"Waar is Mike nu? Harry, je kan alles rechtzetten als je dat wilt! Je hoeft jezelf niet zo te kwellen! Praat met hem! Ik weet zeker dat hij trots op je is! Ik zou trots op je zijn in zijn plaats." reageerde ik radeloos, het niet aankunnend hem zo kwetsbaar te zien. Dit was een kant van Harry die ik niet kende. Een kant die waarschijnlijk niemand kende. Ik had geen idee hoe ik ermee moest omgaan. Normaal was hij de sterke van ons twee. Degene die ons veilig hield.
Harry keek me aan, met trillende onderlip, en ging kleintjes verder: "Hij huurde toen een klein atelier in de buurt van de galerij. Een plek waar hij kon werken aan zijn kunst en... En vergeten wat er rond hem aan het gebeuren was. Dacht ik." Hij greep weer mijn ene hand in mijn schoot en vervlocht onze vingers, alsof hij zocht naar mijn steun.
Niet-begrijpend keek ik in zijn mooie ogen.
"Op een avond kwam hij niet thuis, ongeveer twee jaar geleden. Eén van zijn vrienden belde me op en zei dat hij niet op zijn gebruikelijke uur thuisgekomen was. Ik had net getraind met Jim, dus ik beloofde hem langs te gaan bij het atelier en te checken of hij daar was." Hij kneep zacht in mijn hand.
"Ik maakte me nog geen zorgen. Ik wist dat Mike de tijd uit het oog kon verliezen wanneer hij bezig was aan zijn werk." Hij haalde diep adem en ontweek mijn blik.
"Ik... Ik had de sleutel van zijn atelier, dus ik liet mezelf binnen toen hij niet onmiddellijk opendeed." Opeens liet hij me los en draaide zijn hoofd weg.
"Hij was er niet?" raadde ik voorzichtig.
"Hij was er." mompelde hij met verstikte stem, en bezorgd legde ik mijn hand op zijn schouder.
"Harry, kijk naar me." fluisterde ik. Hij schudde zijn hoofd.
"Hij leek zelfs niet meer op mijn broer. Helemaal koud en..."
Ontzet liet ik mijn hand van zijn rug glijden.
"Later hoorde ik dat hij daar waarschijnlijk al enkele uren had gehangen voor ik hem vond." De adem stokte in mijn keel, en terwijl het bloed stolde in mijn aderen, bracht ik mijn handen naar mijn mond.
"God, Harry." snakte ik naar adem.
Plots keek hij me aan, zijn groene ogen betraand en wanhopig.
"Ik weet niet waarom, of hoe lang hij zich al zo voelde, of wat de uiteindelijke trigger was, maar ik had het moeten zien. Ik had het moeten merken, Lil. Ik had hem moeten redden." Een traan liep over zijn wang, en geschrokken bestudeerde ik zijn gezicht.
"Haz, het spijt me zo." zei ik trillerig. Hij beet hard op zijn onderlip, maar legde zijn hand toen op mijn bovenbeen en kneep zijn ogen dicht.
"Als ik niet..."
"Niet doen." onderbrak ik hem fluisterend. Hij zweeg.
"Niet doen, Harry. Hij... Hij hield van je. Zoveel. Ik weet zeker dat je alles voor hem betekende." mompelde ik. Geen reactie.
"Haz, luister. Je zei zelf dat Mike niet thuishoorde in jullie wereld. Hij wist niet hoe hij moest overleven in het milieu waarin jullie zijn opgegroeid. Dat heeft niets met jou te maken." drong ik nu haast smekend aan. Hij snoof schamper.
"Ik heb het hem zo lastig gemaakt, fucking hell. Ik gaf hem niets dan zorgen." gromde hij.
"Harry, kijk alsjeblieft naar me." Langzaam deed hij wat ik vroeg, zijn ogen betraand en roodomrand.
"Je beseft niet hoe fantastisch je bent." fluisterde ik, terwijl nu ook bij mij een traan over mijn wang liep.
"Ik ben niet fantastisch." zei hij gebroken. Ik schudde mijn hoofd.
"Jawel. Je bent zo perfect. En jij was even hard zijn held en beste vriend als hij de jouwe was. Columbia, je talent voor boksen, je liefde voor hem... Je gaf hem iets om voor te leven. Je hebt hem gered op zoveel meer manieren dan je zelf denkt. Je was zijn kleine broer, oké? Zijn licht." ging ik verder, met trillende stem.
"Geef jezelf nooit de schuld van iets wat groter is dan iemand van ons kan vatten, oké? Hij paste niet goed genoeg in jullie leven om voor hetzelfde pad als jij te kiezen, en dat heeft niets met jou te maken. Je gaf hem hoop." Zijn ogen flitsten tussen die van mij, maar ik beet enkel hard op mijn lip en veegde mijn wangen droog.
"Jullie zijn allebei vechters, Harry. Elk op jullie eigen manier. Mikes gevecht was gewoon tegen zichzelf, dat is het verschil. En hij wist niet hoe hij het kon winnen." ging ik op zachte toon verder. Gekweld hief ik mijn hand op en legde mijn hand op zijn wang.
"God, Harry, je bent zo sterk. Altijd aan het strijden voor wat je wilt. Je broer wist dat ook. Hij was zo trots op je, dat weet ik zeker." fluisterde ik.
Met een diepe frons boog Harry zich voorover, en verschool zijn hoofd zacht snikkend in zijn handen.
"Fuck..." huilde hij. Ontzet keek ik naar de gebroken jongen naast me, maar toen schoof ik naar hem toe en sloeg mijn armen rond zijn schouders. Ik verstopte mijn gezicht in zijn haar en bleef in zijn oor fluisteren hoe goed hij was. Hoe sterk en dapper en fantastisch en perfect, in de hoop dat hij me uiteindelijk zou geloven. Ik wilde hem niet zien op deze manier, gekwetst en radeloos. Het was te pijnlijk...
God, mijn hart bloedde voor hem. Hij had Mike nooit mogen verliezen. Het was niet eerlijk.
Een tijdje bleven we zitten, terwijl ik hem vasthield en hij langzaamaan kalmeerde.
Uiteindelijk hief hij zijn hoofd op. Met een steek in mijn borstkas streelde ik over zijn wangen, de tranen wegvegend.
"Shit, als hij me kon zien met je." mompelde Harry, waarna hij dichterbij kwam een zijn lippen kort op mijn voorhoofd drukte.
"Hij zou je fantastisch gevonden hebben." fluisterde hij tegen mijn huid, voor hij achteruit boog en met zijn knokkels langs mijn kaak streelde.
Ik glimlachte zwak en keek kort naar de grond.
"Je bent zo'n fucking engel, baby. Zo perfect." zuchtte hij haast gepijnigd. Hij nam mijn hand in de zijne en streelde over mijn huid met zijn ruwe duim.
"Bedankt om te luisteren." vervolgde hij toen op zachte toon, bijna beschaamd klinkend. Ik schudde mijn hoofd.
"Bedankt om het te vertellen." Hij knikte.
"Ik heb er geen spijt van. Ik wilde dat je het wist, op de een of andere manier." mompelde hij.
Hij zuchtte en keek weg.
Pas na een hele tijd sprak hij weer: "Dus, ben je klaar met me?" Ik keek hem verward aan.
"Wat?"
"Dat zei je donderdag, voor mijn wedstrijd. En nu... Na wat ik heb gedaan met je boekje zou ik begrijpen dat je me wil opgeven." Met getuite lippen draaide ik mijn lichaam meer naar hem toe.
"Ik was kwaad. En jij bent niet de enige die fouten heeft gemaakt. Ik had gisteren niet naar je kamer mogen komen, bijvoorbeeld." zei ik zacht.
"Dus?" vroeg hij hoopvol.
"Dus, nee, ik ben niet klaar met je." Ik stak een plukje haar achter mijn oor en vervolgde: "En ik vergeef je voor mijn boekje."
Hij keek me een tel ontzet aan, alsof dat het laatste was wat hij uit mond had verwacht te horen komen.
"Je vergeeft me?" Ik knikte enkel.
"Ik kan niet zeggen dat ik de situatie anders aangepakt zou hebben, dus ik heb het recht niet kwaad te zijn op je." Hij fronste.
"Zeg dat niet, Lily. Je hebt alle recht woedend te zijn."
"Het maakt niet meer uit. Vergeet het." mompelde ik snel.
"Fucking hell, ik verdien je niet." gromde hij ongelovig, terwijl hij door zijn krullen woelde en me bedachtzaam bestudeerde. Ik bloosde lichtjes, maar schudde mijn hoofd toen resoluut.
"Je verdient meer dan je zelf gelooft." antwoordde hij enkel. Hij bleef me nog even aanstaren, maar zuchtte toen en keek weer weg.
Het was een tijdje stil, maar toen fluisterde ik zijn naam.
"Hmm?" reageerde hij afwezig. Ik slikte en speelde zenuwachtig met mijn haar.
"Waarom...? Waarom lees je niet meer? Of speel je geen gitaar meer? Ik bedoel, ik heb je nog nooit... Misschien doe je het wel, maar weet ik gewoon niet..."
"Ik kan het niet." onderbrak hij me kortaf. Met grote ogen bleef ik mijn ogen op hem gericht houden. Hij beantwoordde mijn blik niet.
"Niet na zijn dood. Het herinnert me allemaal te veel aan hem. Columbia ook. Kort nadat ik hem verloren ben, heb ik me daar uitgeschreven." Ik zuchtte trillerig en sloot kort mijn ogen. Ik had al zoiets vermoed; als hij inderdaad pas drie jaar geleden toegelaten was, zou hij nu nog bezig moeten zijn met zijn opleiding.
"Maar dan..." begon ik al. Hij vloekte binnensmonds en ging rechtstaan, me ruw onderbrekend.
"Ik wil het er niet over hebben, Lil." mompelde hij geërgerd. Ik knikte langzaam en zweeg direct. Ik wilde hem niet pushen; hij zou er wel over praten wanneer hij er klaar voor was.
"Kom mee." prevelde hij, terwijl hij zijn hand naar me uitstak.
"Waarheen?" antwoordde ik verrast, toen ik hem me had laten rechttrekken en naast hem op de onderste trede stond.
"Ik breng je naar huis. Het is al laat en je hebt het koud." mompelde hij. Ik knikte langzaam.
De weg terug naar zijn motor, enkele blokken verwijderd van Marcus' residentie, was gevuld met stiltes en zijn regelmatige stiekeme blikken op me. Ik deed alsof ik het niet merkte.
Deze keer had ik minder angst om achter hem op het voertuig te klimmen. Ik vertrouwde Harry.
Zelfs de weg terug gaf me een soort veilig, rustig gevoel, alsof ik met mijn extra kennis over de intimiderende jongen voor me het gevoel had gekregen dat niets me kon overkomen als ik bij hem was. En ik besefte dat het fout was.
Ik mocht dit alles niet voelen voor hem, maar wie of wat kon me nu mogelijk nog tegenhouden?
Harry's verhaal had hem in mijn ogen enkel menselijker gemaakt, genoeg om mezelf toe te laten me kwetsbaar op te stellen en hem blindelings te vertrouwen met mijn complete bestaan, alsof ik plotsklaps vergeten was hoe toxisch onze band was.
Het was niet veilig verliefd op hem te zijn, maar god, ik kon mijn gevoelens met alle kracht die ik in me had niet verdringen.
Toen hij tien minuten later naast de stoep voor de loft parkeerde en samen met mij afstapte, draaide hij zich zuchtend naar me om.
"Ik moet dringend een helm kopen voor je." mompelde hij, terwijl hij zijn hand in de achterzak van zijn broek liet verdwijnen.
"Zou je niet beter eerst één voor jezelf kopen?" antwoordde ik met opgetrokken wenkbrauw. Hij reageerde niet, en haalde in de plaats daarvan zijn huissleutel uit.
"Normaal zijn er anderen thuis, maar je weet nooit dat de deur gesloten is." zei hij, het in mijn handen drukkend.
"Wat...? Waarom ga je niet mee?" vroeg ik verward, met een blik op de sleutelbos. Hij glimlachte zwak en stak een lok haar achter mijn oor.
"Ik moet eerst nog iets gaan doen." antwoordde hij zacht. Ik staarde hem even aan, maar knikte toen aarzelend. Na nog een laatste knikje naar het appartement, ten teken dat ik naar binnen moest gaan, wendde hij zich van me af.
Met een frons bleef ik nog een tel in zijn richting kijken, maar wandelde toen, dik tegen mijn zin, in de richting van de loft, terwijl ik de sleutel in mijn broekzak wegstopte.
Ik had echter nog geen drie stappen gezet, toen ik me bedacht en me hoofdschuddend weer tot hem wendde.
"Harry!" Verstoord draaide hij zich om. Hij opende zijn mond verwonderd toen hij zag dat ik terug naar hem toe liep.
"Lily..." begon hij, maar nog voor hij iets had kunnen zeggen, had ik mijn handen rond zijn middel gelegd en mijn lippen verlangend op die van hem gedrukt. De wind liet ons haar opwaaien; zijn dikke bruine krullen waren even vervlochten met mijn blonde golven. Ik moest op mijn tippen staan om hem te kussen, en struikelde achteruit toen hij mijn heupen vastgreep.
Gretig kantelde hij zijn hoofd en kuste me, vuriger dan ik had durven wensen.
Met een geluid van genot bracht ik mijn ene hand omhoog en begroef het in zijn onderste wilde plukken haar, terwijl hij me naar achteren duwde, in de richting van de dichtstbijzijnde kale boom op de stoep. Onhandig leidde hij me erheen, zijn warme mond tegen de mijne, tot hij me er ruw tegen kon drukken.
Ik snakte naar adem tegen zijn lippen en liet toe dat hij met zijn ene hand de achterkant van mijn bovenbeen omvatte, net onder de welving van mijn achterste. De toppen van zijn vingers drukten in de stof van mijn broek, gevaarlijk dicht bij mijn kruis, en ik draaide mijn hoofd, hard op mijn lip bijtend. Onmiddellijk kuste hij mijn nek, terwijl ik mijn handen onder zijn jas en T-shirt liet verdwijnen.
"Harry, wacht. We zijn op straat." fluisterde ik ademloos in zijn oor. Hij drukte me meer tegen de boom en kwam dichter tegen me aan staan.
"Fuck it." gromde hij. Ik sloot mijn ogen en genoot van zijn zachte lippen in mijn nek, kussend en strelend.
Zijn hand tussen mijn benen gleed omhoog, en met een kreun drukte ik zijn heupen tegen de mijne. Ik boorde mijn vingernagels in zijn onderrug.
Ook al leken we alleen te zijn, ik wist dat het fout was ons op deze plek te verliezen in onze gepassioneerde kus.
"Fuck, hou me tegen." vloekte hij, duidelijk hetzelfde denkend.
Met een wanhopig geluidje greep ik zijn pols en draaide mijn gezicht naar het zijne. Direct kuste hij mijn lippen, en liet toe dat ik zijn hand wegtrok, al beet hij toch eens protesterend in mijn onderlip.
Haast teder sloeg hij zijn armen rond mijn middel, terwijl ik mijn handen in zijn nek legde en hem me genietend liet kussen. Ik opende mijn mond, mijn vingers strelend door zijn krullen.
Langzaam doch gepassioneerd kuste hij me; zijn zachte lippen voelden verslavend goed tegen die van mij. Na enkele seconden nam hij mijn kaakbeen in zijn hand en tilde mijn hoofd wat meer op.
"Ik moet gaan, baby." prevelde hij tegen mijn mond, voor hij zijn lippen een laatste keer rond de mijne vouwde en zijn tong langs die van mij liet glijden. Ik liet mijn handen via zijn borstkas naar beneden glippen. Genietend hummend kuste ik hem terug.
Hij trok zich terug, en drukte zijn natte mond vluchtig tegen mijn nek. Terwijl hij met het topje van zijn neus langs de mijne streelde, fluisterde hij: "Ik zie je straks."
Kort knikte ik.
Na nog een korte tedere kus op mijn lippen gleed hij snel eens met zijn duim langs mijn onderlip.
"Ga naar binnen, prinses." mompelde hij.
Ik zuchtte en streelde met mijn vingertoppen over mijn lippen, toekijkend hoe hij op zijn motor stapte en de motor startte.
Ik wist dat hij evenzeer voelde dat er iets veranderd leek te zijn tussen ons sinds hij me het verhaal over zijn broer had verteld. Ik wist ook dat het terecht was dat die overduidelijke versterking van onze band me angst inboezemde. Niet alleen gaf ik hem daarmee enkel nog meer controle over mijn hart, ook maakte het ons allebei extra kwetsbaar. Maar momenteel leek ik te verdoofd te zijn door mijn gevoelens voor hem om in staat te zijn in te schatten hoe problematisch onze huidige situatie was.
Dromerig keek ik hem na, maar draaide me toen om en wandelde traag naar het appartement, niet lettend op mijn omgeving en enkel denkend aan Harry.
Het was pas toen ik de voordeur had bereikt, dat ik de donkere schaduw achter me opmerkte. Geschrokken draaide ik me om, en snakte luid naar adem toen ik zag wie voor me stond.
"Hallo, schoonheid."

--
Hallo, allemaal! Ik weet dat ik had beloofd elke week twee keer een hoofdstukje te posten, maar door de examens leek dit toch niet haalbaar te zijn. Ik had gisteren pas mijn laatste, dus daarom dat ik zo laat weer iets van me laat horen! Normaal komt maandag- of dinsdagavond de volgende! (Ik denk maandag.)
Heel erg bedankt voor jullie geduld! Hopelijk gingen iedereens examens goed?
De vraag bij dit hoofdstukje: Wat zijn jullie vakantieplannen?
Ook nog enorm bedankt voor jullie kudo's en reacties op het vorige hoofdstukje!(H)Ik denk trouwens dat Tomlinsbear geraden had dat Mike Harry's broer is! Dus shoutout to you! Ofwel is mijn verhaal gewoon heel voorspelbaar... :')
@Smexy: Ik was volledig vergeten te antwoorden op jouw vraag vorige keer (sorry!), maar dus: Ik ga niet naar Harry's concert op 8 november, maar ik heb intussen wel tickets kunnen kopen voor zijn concert in Antwerpen! Ga jij wel naar Amsterdam?:)
En dan nog als laatste: Ik weet heel goed dat Harry, of wie dan ook in zijn directe omgeving, dit nooit zal lezen (en gelukkig maar), maar ik wil toch nog even vermelden dat ik echt kapot was van het nieuws over Robin. Ik hoop dat Harry en de rest van zijn familie en dichte kring de tijd en privacy krijgen om hun verlies een plaats te geven, en om te rouwen. Ik ken geen van hen persoonlijk, maar ik weet zeker dat Robin iemand was die heel veel liefde te geven had, en er ook heel wat terug gekregen heeft. Het is zo vreselijk dat nu zowel Louis als Harry, en hun gezinnen, veel te vroeg afscheid hebben moeten nemen van een ouder(figuur). Ik wens iedereen die ooit zo'n verlies, of welk verlies dan ook, heeft moeten meemaken enorm veel steun toe.(H)
xxx

Reacties (20)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    2 maanden geleden
  • Renate1983

    Ik ben er ook weer. Ik heb weer een laptop dus ik kan weer reageren. ;p

    Weer een stap in de goede richting want Harry heeft haar uit eigen beweeg redenen iets over zijn verleden verteld.
    Dat betekend dat hij zich langzaam openstelt voor haar. Straks je gevoelens nog.

    En die eikel die haar opwacht, ik denk Marcus want ze is bij hem weg gegaan. Ik vertrouw die gast evenmin.
    Laat haar met rust, eikel!!! Ga een ander mokkel lastig vallen.

    xxx

    1 jaar geleden
  • missanoukmalik

    Wanneer komt er een nieuw stuk😢😢

    1 jaar geleden
  • Maim

    Ohhhhh no

    1 jaar geleden
  • Magicsongzz

    Wauw mrachtig hoofdstukje!
    Ik heb alleen vrij veel schrik voor de persoon die nu achter haar stond!
    Ik ga ook naar Harry in Antwerpen!!
    Joepie!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen