Geschreven vanuit Carissimi

Geschreven vanuit Carissimi

En plotseling staat Jake daar.
Ik hou abrupt op met schreeuwen.
Misschien was dit toch niet zo'n goed idee.
Wat zou hij voor mij kunnen doen?
Hoe zou hij mij kunnen redden?
Machteloos staat hij bij het vuur.
Ik weet dat mijn kleding vies en vettig is en elk moment vlam kan vatten.
Wil ik dat Jake dat ziet.
'Ik kom eraan!' roept hij.
'Nee!' roep ik. 'Stop!'
Straks vat zijn kleding ook vlam!
Ik weet dat hij soms onaardig kan doen, zich soms laat manipuleren door iemand die mij dood wilt hebben en dat de dood van Tara hem niets doet, maar ik weet wel dat hij door het vuur zou gaan voor mij.
Letterlijk.
En dat wil ik niet.
Hij twijfelt, kijkt mij verbaasd aan.
Hij snapt het niet, hij begrijpt het niet.
Ik weet dat als hij dit doet, hij dood zal gaan en zonder zijn hulp ik dan ook.
En als ik hem tegen hou sterf alleen ik.
Dus ik moet hem tegenhouden?
Maar hoe?
Hoe kan ik hem stoppen, als ik met mijn enkels en polsen aan elkaar vast gebonden ben - en mijn enkels en polsen weer met een touwtje van twintig aan elkaar vast zitten - terwijl ik hulpeloos in het stro lig?
En dan herinner ik mij mijn gave.
Ik kan mens, draak en dier pijn doen met een enkele blik.
Ik kan dromen hoe ik dat moet doen, alsof ik ervoor geboren ben om het te doen.
En hiewel dat mij niets bevalt, is het nu mijn enige kans om Jake te stoppen en hem dus te redden.
Ik kijk hem recht in de ogen aan.
Alle pijn, woekerend in mijn ziel, haal ik naar boven.
Een denkbeeldige, visuele baan priemt van mijn ogen naar die van Jake en daar doorheen laat ik al die pijn en woede stromen.
Het zal omgezet worden in fysieke pijn en ik zal mijn allerbeste vriend pijn moeten doen zodat ik hem kan behoeden voor pijn die zijn leven zal beëindigen.
En zie ik een siddering door zijn lichaam heen gaan en dan valt hij op de grond
Maar hij kan niet stoppen met mij aankijken, want zo gaat het, hij is in trance.
En ik mag niet stoppen met hem aankijken, want zo gaat het, als ik stop is alles verloren.
Maar al te goed weet ik dat dit doen moeilijk is, maar ik weet dat het niet doen onmogelijk is.
Ik kan hem zich niet laten opofferen.
Niet voor mij.
Ik weet dat ik moet wachten tot hij bewusteloos is en dat als hij wakker wordt ik niet meer dan een hoopje as ben, liggend tussen restanten van verbrande stro.
Hij zal zich zo verraden voelen.
Hij zal mij haten.
Maar ik heb geen andere keus.
En dan valt hij flauw.
Zijn ogen rollen omhoog en hij valt op de grond.
En ik kan alleen maar wachten op het onverbiddelijke einde van alles wie ik ben.
Het enige wat van mij over zal blijven, naast ondefineerbare as, zullen de herinneringen zijn.
En misschien is dat ook wel genoeg.
Sommige verhalen hebben gewoon geen happy-ending-part.
Mijn verhaal heeft geen happy-ending-part.

Reacties (2)

  • Duendes

    Ohgosh... Cari... alsjeblieft, ontsnap en wel nu graag! Ik hou van Happy Endings:Y)
    Nou ja, deels... eigenlijk vind ik een niet compleet happy end origineler, maar ik gun haar een happy end... dus... KOM OP!

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Nawh

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen