Het was vreemd, hoe haar kamer zomaar was overgegaan in de hoofdstad van Engeland, niets minder dan Londen. Een moment lang staarde ze verward voor zich uit, waarna ze concludeerde dat dit toch echt wel een droom moest zijn. Trots op zichzelf dat ze zo snel had ontdekt dat dit helemaal niet echt was, kneep ze zichzelf in haar arm.
      En ze kromp in elkaar. 'Au,' mompelde ze tegen zichzelf.
      Een jongen, die haar in de drukke straten passeerde, keek haar aan alsof ze zonet gek was geworden. Ze wist niet of het kwam doordat ze hier stond in haar pyjama en op blote voeten door de sneeuw liep, of doordat ze zichzelf zonet zo hard had geknepen dat de tranen in haar ogen waren gesprongen.
      Ze probeerde een verontschuldigende glimlach op haar gezicht te toveren, maar het was al te laat: de jongen dacht definitief dat ze uit een instelling was ontsnapt. Om zichzelf van nog meer schaamte te behoeden in een stad als deze, dook ze weg in een zijweggetje. Pas toen ze zichzelf had veiliggesteld van alle aandacht, drong de koude tot haar door. Het was alsof haar botten ter plekke bevroren.
      Ze probeerde de koude van zich af te schudden, maar faalde hopeloos. In het begin had het geleken alsof haar grootste droom was uitgekomen, nu leek het eerder op een nachtmerrie. Straks ging ze nog dood aan de koude!
      Opnieuw sprongen de tranen in haar ogen. Ze was hier helemaal alleen. Helemaal alleen. De wanhoop sloeg toe. Haar portemonnee (met niet alleen haar geld, maar ook haar identiteitskaart) lag nog thuis. Hoe moest ze hier ooit wegkomen?
      Op zoek naar een uitweg schoten haar ogen alle kanten op, alsof ze verwachtte dat ze opeens een magische deur tegen het lijf zou lopen.
      Een magische deur vond ze niet, maar plots viel haar oog op een meisje met blonde haren, dat haar voorbij wandelde. Even ontmoetten hun blikken elkaar. Jolijn werd overspoeld met een gevoel van vreugde. Luna Lovegood, fluisterde tegen zichzelf. Ja, het moet waar zijn, dat is ze. Ze zou haar uit de duizenden herkennen.
      Ze had even tijd nodig om weer bij haar verstand te komen. Misschien was het de acteur, zei ze tegen zichzelf. Natuurlijk is het de acteur, corrigeerde ze zichzelf. Maar er was iets geweest waardoor de twijfel toesloeg, en of het nu de acteur was of niet: Jolijn moest en zou haar handtekening te pakken krijgen nu ze de kans had.
      Vlug zette ze de achtervolging in. Ze wist niet waarom, maar ze leek precies de weg te kennen doorheen de binnenwegen van Londen. Na een wilde tocht doorheen de sneeuw, waarbij haar voeten rood waren geworden door de koude, zag ze haar daar terug staan. Ze was er zeker van dat ze de juiste persoon voorhad. Het was bijna alsof... Luna daar op haar had staan wachten.
      Jolijn wilde nog een stap vooruit zetten, maar zodra ze dat deed, verscheen er een put onder haar voeten en zakte ze erin weg. De duisternis omringde haar. Het was alsof ze zich bevond in een wilde achtbaan die stijl naar beneden ging. Ze gilde het uit, vol angst om dood neer te vallen, maar plotseling voelde ze hoe haar voeten de grond raakten, en hoewel ze een enorme snelheid moest gecreëerd hebben door de lange val, kwam ze zachtjes op haar voeten terecht, en ging er opnieuw een hele nieuwe wereld voor haar open.

Reacties (1)

  • SPECS

    Okay een: KOUD
    Twee: LONDEN.<3 Ik zou er alles voor geven om daar nog eens terug te gaan.:3

    Ik vond het wel ironisch: Luna Lovegood en 'ik' loop op blote voeten, snap je hem?='D

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen