Foto bij 088 - Jamie Walker

Eindelijk zijn mijn gedachten, of eerder mijn bult aan hoop, bevestigd. Hij houdt nog van me.
Hij lijkt echter niet door te hebben dat dit een enorme opluchting voor me is, want hij blijft ratelen over dat het ook goed is als het niet wederzijds is, dat hij graag wil dat we hoe dan ook vrienden blijven, en dat hij me gemist heeft.
Tranen vormen zich ondertussen in mijn ooghoeken, al deden ze dat al tijdens ons gesprek. De herinneringen zijn zo fijn dat ze emoties oproepen.
"Reece," mompel ik, terwijl er een soort woordenbraaksel uit zijn mond blijft komen. "Shut up, will you?"
Een waterige maar gemeende glimlach vormt zich om mijn lippen als ik dichter naar hem toe schuif. Ik durf nog niet te dicht bij hem te zitten, lijkt het wel. Hoe bekend en vertrouwd het ook is, het is toch wat spannend.
De glimlach wordt wat groter en ik haal diep adem. Hij houdt nog steeds van me. Nog steeds. Van mij.
En, het allermooiste is, ik ook van hem. Mijn hart lijkt ondertussen uit mijn borstkas te kloppen en ik moet moeite doen om niet te gaan huilen en lachen tegelijkertijd. "I still love you, too..," In plaats daarvan glijden mijn ogen kort naar zijn lippen, weer terug naar zijn ogen en daarna weer naar zijn lippen. "Kiss me?"
Hij lijkt even te twijfelen, alsof de vraag niet helemaal bij hem binnenkomt. Hij stamelt wat, zijn gezichtsuitdrukking verandert tien keer, en dan knikt hij alsof het een zaak van leven of dood is.
      Als zijn lippen de mijne raken is het net vuurwerk. Mijn vingers vinden zijn nek en vervlechten zich in de korte haren aan het einde van zijn kapsel alsof ze de afgelopen maanden niets anders hebben gedaan.
Het is geen diepe, gepassioneerde kus. Niet eentje waarna je elkaar de kleren van het lijf wil scheuren. Meer een soort 'ik heb je gemist' kus, een 'het is veel te lang geleden' zoen.
Helaas wordt het moment echter verstoord door het geluid van een voordeur die opengaat, en van grote schoenen in de gang. Reece's vader.
Als door de bliksem getroffen laten we elkaar los, en proberen we zo nonchalant mogelijk op de bank te zitten. Echter breekt er op Reece's gezicht zo'n enorme glimlach door dat je wel blind moet zijn om niet door te hebben wat er hier zojuist gebeurd is.
"I'm home!" klinkt er dan in Zach's bulderende stem in de gang. Alsof we dat nog niet doorhadden. Reece en ik doen ondertussen allebei ons best om die verdomde grijns van ons gezicht te poetsen, maar echt lukken wil het niet.
De deur van de woonkamer zwaait open en meneer Martin stapt de kamer in. "Good.. afternoon, son, son's ex-girlfriend."
Hij loopt deur naar de keuken, waarna we het geluid van een opengaande koelkast horen en dan het geluid van een bierflesje dat geopend wordt. Ach, het is vrijdagmiddag.. waarom ook niet?
      De man komt de kamer weer in en neemt plaats op een van de stoelen. "So.. you can act normal now." Hij zet het flesje aan zijn lippen en neemt een aantal slokken, waarna hij zijn mond afveegt met de rug van zijn hand.
Reece stoot een zenuwachtig maar opgelucht lachje uit en ik laat me wat onderuit zakken.
Als we normaal zouden doen nu zouden we heel iets anders aan het doen zijn, maar dat kan niet met Reece's vader er bij.
"I'll be leaving in..," hij kijkt op zijn horloge, "ten minutes. I have a date, and I won't be home tonight." Het laatste zegt hij bijna hintend, maar Reece en ik doen volgens mij allebei alsof er niets aan de hand is.
De man staat op en drukt een kus op mijn wang. "Glad to see you again, Jamie. I'll see you tomorrow morning, yeah?"
Als hij wegloopt kan ik het niet laten om te lachen. Die man doet soms alsof hij heel neutraal is, en alsof hij niet oplet, maar ondertussen..
We horen hem boven lopen, waarschijnlijk trekt hij iets moois aan voor zijn date met Alex' moeder.
      "So..," lach ik dan, "your dad knows, huh?" Het is een beetje vreemd om er zo over te praten, want wat is er om te weten?
We hebben onze gevoelens uitgesproken, maar dat bekent nog niets. Misschien wil hij wel helemaal geen relatie. Weet ik veel.
Hij glimlacht ook. "Yeah..," hij krabt zijn nek, "I asked him for advice, so it probably wasn't a surprise for him.. He knows me very well."
Ik buig weer wat naar voren en plant een korte kus op zijn lippen. Het voelt zo goed, zo vertrouwd.
Er klinkt het geluid van voeten op de trap, het klingelen van sleutels, een vluchtige "see you tomorrow!" en het dichtvallen van een deur.
We zijn alleen, alweer, alleen nu heel anders dan vanochtend. Dan voor onze kus, eigenlijk.

Na een simpele thuisbezorgde maaltijd, bestaande uit allerlei Aziatische gerechtjes waarvan we van alles een beetje hebben gegeten, doen we samen de afwas.
Het is stil, maar niet op een ongemakkelijke manier, en op de achtergrond klinkt de radio. We zingen allebei mee, en Reece is zoals altijd creatief met de tekst. Als hij ooit een nummer mee kan zingen, of mompelen, zonder hele zinnen te veranderen, moet dat in de krant.
      "So...," doorbreek ik dan de stilte, terwijl ik een bord in het sop heen en weer beweeg. "I should probably get going after we finish the dishes.."
Nee, Jamie, dat wil je helemaal niet, en het hoeft ook niet. Je hebt geen plannen morgen, je hoeft niet naar huis. Je kunt blijven.
Maar goed, ik wil me ook niet opdringen. Wat is er nou helemaal tussen ons? We hebben gezoend, dat is het. Dat betekent nog niets.
"Or..," Reece droogt ondertussen een glas af en ik zie hem even nadenken. "You could stay? I mean.. it's not like that's never happened before.."
Ik glimlach terwijl ik het bord aan hem aangeef. "I would love that.."

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen