De griffoendors hadden Black zelf naar de ziekenzaal vervoerd en Star hoorde pas laat die middag iets erover. Niet helemaal op de manier die ze gehoopt had.
Zij en Dean zaten nietsvermoedend op de binnenplaats, die bedekt was met losse herfstbladeren, toen professor Slughorn op hen afstampte.
“Ik ben de lul,” vermoedde Star toen ze de man zag. Ze had zijn dikke postuur nog nooit zo resoluut voort zien bewegen.
“Jij bent de lul,” bevestigde Dean met iets van medelijden in zijn stem. “Meer kan ik er ook niet van maken.”
“Bedankt voor de steun, hè?” Star hield de muur waarop ze zaten vast toen Slughorn voor hen bleef staan, maar vermoedde dat niets genoeg zou zijn om zich te wapenen tegen wat komen ging.
“Juffrouw Raven,” hij klonk alsof ze hem zojuist persoonlijk had beledigd, “dit gedrag is onacceptabel.”
“Hoe bedoelt u?” vroeg Star zwakjes. “Mogen we niet op de binnenplaats zitten?”
Slughorn leek het sarcasme niet op te merken of te waarderen, of allebei niet. “Ik heb gehoord dat Meneer Black op de ziekenzaal is beland en ik heb ook gehoord wat jouw rol in dit verhaal was.”
Star haalde verontschuldigend haar schouders op. “Dan weet u dat ik hem nergens toe gedwongen heb. Heb ik ook het recht om de échte versie van het verhaal te vertellen?”
Slughorn keek haar geïrriteerd aan. “In mijn kantoor, al heb ik al verschillende ooggetuigen gehoord.”
Terwijl ze achter Slughorn aan liep, wierp Star een blik over haar schouder naar Dean. Haar lippen vormden de geluidloze woorden ‘bedankt voor de steun’. Dean grijnsde verontschuldigend. Iets in zijn blik gaf haar het idee dat hij het met Slughorn eens was. Waarschijnlijk hoopte hij dat de ‘onzin’ nu eens voorbij zou zijn.
Nadat Star haar verhaal gedaan had in het kantoor, knikte Slughorn bevestigend.
“Dat is inderdaad wat ik al gehoord heb,” zei hij ontevreden. “Ik ga ervanuit dat je het prettig vindt om te horen dat Meneer Black morgen weer de oude zal zijn.”
Star knikte maar. Het leek haar niet de beste strategie om Slughorn eerlijk te vertellen dat Black wat haar betreft best een paar weken op de ziekenzaal mocht liggen. Ze twijfelde om hem te vertellen over het incident in het verboden bos, wat absoluut alleen Blacks schuld was geweest. Net op tijd bedacht ze zich echter dat het haar sowieso ook verboden was om zich in het bos te bevinden. Ze zou een draai aan het verhaal kunnen geven en kunnen doen alsof ze niet wist dat ze het bos in gingen toen ze geblinddoekt werd.
“Juffrouw Raven!” schrok Slughorns stem haar op uit haar gedachten. “Ik hoop dat je mijn woorden in acht neemt, je kunt nu gaan.”
Star knikte en schoof haar stoel aan. Ze probeerde niet te laten blijken dat ze geen flauw idee had welke ‘woorden’ hij bedoelde en dat ze al helemaal niet van plan was om ze in acht te nemen.
Pas toen ze op veilige afstand van Slughorns kantoor was, besefte ze hoeveel geluk ze had gehad. Voor zover ze had gehoord, had de man het niet over strafwerk gehad.
“Geen strafwerk?” herhaalde Dean ongelovig toen ze hem in de leerlingenkamer vond.
Star knikte tevreden en liet zich naast hem op de bank vallen. “Het komt vast door jouw mentale steun, dankjewel.”
“De volgende preken zitten trouwens al op je te wachten,” voegde Dean er op gedempte toon aan toe. Hij knikte naar Severus en Zyra, die bij het raam stonden en een hevige discussie voerden. “Zyra wil als een echte pro-griffoendor iets doorgeven van Black en zijn maatjes, en Severus wil je denk ik vragen waarom je geen echt dodelijke opdracht verzonnen hebt.”
Star liet zich verder onderuitzakken zodat ze de twee niet meer kon zien. “Ik ben er niet,” mompelde ze.
Helaas leken Zyra en Severus daar anders over te denken.

Reacties (2)

  • ProngsPotter

    Oh heerlijk, je laatste zin ook :'D Prachtig geschreven!

    3 jaar geleden
  • HopeMikaelson

    Ow Star? Waarom heb je niet verteld over het incident in het verboden bos?

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen