Parijs, la ville d'amour... Jolijn had nooit gedacht dat ze er zou ronddwalen in haar pyjama, op blote voeten en nota bene zonder een vriendje om de romantische stad mee te verkennen. Natuurlijk had ze geen vriendje bij de hand, want ze was moederziel alleen.
      Net zoals London was Parijs nog redelijk actief op kerstavond (of eigenlijk kerstnacht, de avond leek allang voorbij). Overal zag Jolijn mensen: ze wandelden door de straten, ze lachten in cafés of ze besloten gezellig wat warme chocomelk te drinken. Meer dan ooit werd ze overvallen door een gevoel van eenzaamheid. Ze wenste dat ze die stomme bol nooit had aangeraakt, en dat die gekke fee (of wat het ook mocht zijn) nooit verschenen was. Dan lag ze nu in haar warme bed, wachtend op kerstdag.
      Wat had je eraan als je naar de meest geweldige steden in de wereld kon flitsen, als er helemaal niemand bij je was om de tijd mee door te brengen? Ze had gewild dat ze gewoon op iemand af kon stappen en vrienden kon maken, maar ze sprak geen woord Frans en in har pyjama maakte ze niet meteen een geweldig goede indruk.
      Ze zuchtte, liep wat rond en werd opeens overvallen door een visioen. Ze zag zichzelf een knusse kamer binnengaan. Ze kon niet zien wie haar daar ontving, maar ze werd overspoeld door heimwee - naar een plek waar ze nooit was geweest. Verdwaald (niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk) keek ze om zich heen, in de hoop een uitweg te vinden.
      En toen zag ze Katara. Niet echt, natuurlijk. Het was iemand met een geweldige cosplay, en hoewel Jolijn niet helemaal into cosplay was, vond ze het toch uiterst fascinerend. Ze sprokkelde al haar moed bijeen en liep naar de Katara toe. Voorzichtig tikte ze haar schouder aan, het meisje draaide zich om.
      En holy shit, het leek echt of het tekenfilmfiguur tot leven was gekomen. 'Dat is echt een geweldige cosplay,' stamelde Jolijn, die overweldigd was door het aanzicht.
      Het meisje hield haar hoofd schuin. 'Cosplay?' antwoordde ze verward, alsof ze totaal niet met de term bekend was.
      Dit was gewoon Katara, Jolijn was er zeker van. Net zoals ze zeker was geweest dat ze Luna Lovegood en Magnus Bane had zien passeren. Ze wilde Katara aanraken (gewoon om te checken dat ze echt was), maar zodra ze haar hand hief, loste Katara in de lucht om. Jolijns lippen krulden omlaag. Eigenlijk had ze het minder teleurstellend gevonden als zij degene was die op dat moment verdwenen was. Nu leek het nog meer alsof ze zich alles inbeeldde.
      Ietwat verdrietig strompelde ze doorheen de straten van Parijs. In de verte zag ze de fel verlichtte Eiffeltoren. Het was een prachtig gezicht, en hoewel Jolijn zeker en vast geen professionele fotograaf was, wenste ze dat ze haar camera bij had gehad om het vast te leggen.
      Ze zag niet alleen de Eiffeltoren: ze zag een heel arsenaal aan dingen die haar verwonderden. Zeker toen ze op de kerstmarkt terecht kwam: ze zag knetterende vuurtjes, een indrukwekkend ijssculptuur, een minstens even indrukwekkende kerstboom met duizend lichtjes, en... een waarzegster. Jolijn vond een waarzegster eerder iets voor op een kermis dan voor op een kerstmarkt, maar desalniettemin was ze enthousiast en wilde ze haar lot laten voorspellen door middel van handoplegging.
      Eenmaal binnen in de tent van de waarzegster, had Jolijn het gevoel dat iemand haar op een nogal gemene manier voor de gek hield. Het was Alice uit Twilight, geen twijfel mogelijk. Zelfs het feit dat ze hier zat als waarzegster versterkte haar vermoeden. Jolijn deed alsof haar neus bloedde (ze wilde voorkomen dat zij, of het personage opnieuw zou verdwijnen als sneeuw voor de zon) en ging tegenover Alice (die zelfs als waarzegster dezelfde naam droeg, wat een toeval) zitten.
      'Wil je dat ik je toekomst voorspel?' vroeg ze met een vriendelijke, opgewekte stem.
      'Waarom zou ik hier anders zijn?'
      'Ben je er zeker van?' zei Alice, die haar had al naar Jolijn uitstak.
      Jolijn bood haar hand aan en knikte.
      'De toekomst is veranderlijk, moet je weten.' Alice legde haar hand op die van Jolijn, maar voordat ze ook maar iets kon doen, werd het zwart voor Jolijns ogen. Alweer, dacht ze bitter, maar toen ze haar ogen opende, trok die bitterheid weg.

Reacties (1)

  • SPECS

    Nope inderdaad, ik spreek nog geen letter Frans zelfs.(cat)Je bent akelig accuraat met sommige dingen, heb je me soms gespalkt?8'D Voor de rest, super gaaf.:3

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen