Ze herkende de plek niet, en ze weigerde te geloven dat het een aardse plek was. Ze probeerde zich te bedenken of deze stad misschien een of andere fantasywereld was uit de boeken die ze had gelezen, maar als dat zo was geweest, had ze hem meteen herkend.
      Het eerste wat haar opviel, was dat deze stad warmer was dan de andere steden die ze had bezocht. Pas daarna zag ze dat ze twee warme pantoffels om haar voeten had en haar pyjama was veranderd in een elegante avondjurk (want ja, pantoffels en een avondjurk gingen geweldig goed samen). Pas daarna zag ze de gezellige huisjes, die gevuld werden met lichtjes van binnenuit. Vroeg haar niet hoe ze erbij kwam, maar ze wist zeker dat de plek uit haar visioen zich hier ergens bevond (ze voelde zich net een tweede Alice, want nu ze erover nadacht, had ze voorspeld dat ze hier zou komen, wat toch betekende dat ze de toekomst kon zien, niet?).
      Opnieuw dwaalde ze door het onbestaande stadje uit haar visioen. Uit haar dromen, besefte ze toen. Ze was hier al eens eerder geweest, in de zaligste dromen die ze ooit had gehad. Opnieuw kneep ze zichzelf, opnieuw voelde ze de pijn.
      'Het trucje werkt niet,' mompelde ze tegen zichzelf. 'Dit is overduidelijk een droom.'
      En hoewel het een droom moest zijn, was ze zich bewust van iedere stap die ze zette en iedere keuze die ze maakte. Ze had haar eigen lichaam onder controle, terwijl ze zichzelf een weg baande door de kleine straatjes van de stad uit haar dromen.
      Helaas slaagde ze er niet in haar plekje te vinden. En hoe kon ze ook? Er waren zoveel huisjes, er waren zoveel plekken die door konden gaan voor haar plek.
      Teleurgesteld draaide ze even in het rond, in de hoop dat haar oog iets zou oppikken. En dat deed het ook. Nog net zag ze hoe achter zich een jongen om de hoek wegliep. Ze had maar een glimp van hem opgevangen, maar ze wist meteen wie het was.
      Newt Scamander.
      Ze voelde zich net een geobsedeerde fangirl, terwijl ze niet eens zo geobsedeerd was door personages (al was Newt wel een kleine uitzondering). Net als bij Luna zette ze de achtervolging in. De croste door de straten zoals ze nog nooit gedaan had, maar na vijf minuten was ze Newt definitief uit het oog verloren. Ze keek grondig om zich heen, maar vond geen spoor van hem.
      En toen hoorde ze het gelach; ze werd er naartoe getrokken, zoals een kind wordt aangetrokken tot snoep. Ze volgde het geluid van de stemmen die praatten. Toen ze had ontdekt uit welk huis het geluid kwam, twijfelde ze niet langer: dit was haar plek.
      Ze gooide de deur open, zonder enige twijfel. Even werd het muisstil, alsof iedereen plots dood neergevallen was door haar plotse inval. Daarna begon iedereen naar haar te glimlachen, en haar te begroeten.
      Rond een tafel zaten alle personages die ze die nacht ontmoet had - en meer.
      Heel de nacht door praatte ze met hen, alsof ze hen al heel haar leven lang kende. Ze had nog nooit zoveel plezier gehad, en toen ze de wereld rondom haar wazig zag worden en wist dat het voorbij was, rolde er een traantje over haar wang.
      Die ochtend werd ze wakker. Ze vreesde dat het toch allemaal een droom was geweest, maar de enorme pijn in haar voeten, en de verkoudheid die ze te pakken had, waren voor haar genoeg bewijs om overtuigd te zijn van het tegendeel.

Reacties (1)

  • SPECS

    Okay, yap give this chapter to me and make it happen. Allemaal gave personages op een feestje...waar ik bij mag zijn om te kletsen. Yessssss.<3

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen