Foto bij 54. Rood

Onze wapens ontmoetten elkaar en meteen merkte ik zijn kracht op. Ik zette een stap naar achteren en dook weg, gebruikmakend van die snelheid waar Eria zo op gehamerd had. Hij was verrast, en net toen dook ik op aan de zijkant. Hij was te laat om mijn slag te pareren, en mijn zwaard verdween in zijn zij. Ik voelde hoe het door het vlees sneed en hoorde hoe de man kermde van de pijn. Was dit dapperheid?

Het bloed aan mijn zwaard kleurde het rood toen ik het uit zijn lichaam trok. Hij was niet dood, maar niet levend genoeg om weerstand te bieden. Ik vroeg me af wat het beste was: hem uit zijn lijden verlossen, of hem laten liggen, wetend dat dan geen moord op mijn geweten had. Nog niet.

Ik had geen tijd om erover na te denken, want al gauw werd ik opnieuw aangevallen. Ik was net niet snel genoeg, maar het zwaard schampte alleen mijn leren harnas. Voordat ik kon vechten, echter, boorde er zich een pijl door zijn lichaam. Ik sprong weg, voordat zijn zware lichaam op de mijne viel. Er was nauwelijks tijd om te ademen voordat een nieuwe aanvaller zich aandiende, maar mijn reflexen lieten me niet in de steek.

Maandenlang trainen met Eria maakte dat ik alle bewegingen zonder denken kon maken, en toen ik een opening zag ik zijn verdediging, stootte ik zonder te twijfelen het zwaard door zijn borst. Hij keek me aan en ik zag hoe het leven zijn ogen verlaatte. En dat was de eerste keer dat ik een man doodde.

Vechten was zoveel moeilijker en zoveel makkelijker dan ik dacht. Vechten was uitputtend, en het deed pijn. Mijn spieren protesteerden en mijn ledematen verloren kracht, maar dat was een bekend gevoel. De sneetjes in mijn lichaam waren nieuw, maar niet bedreigend. Geen van hun wapens had me echt schade kunnen toebrengen.

Wat als de Walkuren niet zouden komen, bedacht ik me. Hoeveel slagen zou ik dan moeten vechten? Ik had gezegd dat ik zoveel zou vechten als nodig was, maar ik had nooit kunnen denken dat oorlog zo voelde.

Ik had mijn eerste leven genomen, en mijn tweede, en mijn derde, en toen was ik gestopt met tellen. Was dit dapperheid? Was dit wat de Walkuren wilden zien? Waarom waren ze dan niet hier?

Eén moment van zwakte was al genoeg, en een zwaard boorde zich door mijn ribben en ik schreeuwde het uit. Ik had nog nooit pijn gevoeld als deze, en mijn eerste reactie was dan ook pure paniek. Ik keek hoe als in slow motion het zwaard uit mijn lichaam werd getrokken en ik neerviel. De man keek niet meer naar me om toen ik viel. Precies zoals ik gedaan had. De goden hadden een vreemd gevoel voor humor.

Ik vroeg me af of dit mijn dood zou zijn en staarde naar de hemel terwijl de wereld om me heen vervaagde. En toen ineens verschenen er figuren aan de hemel. Vrouwen op paarden, gekleed in harnassen. De walkuren waren hier.


Een hoofdstuk op zaterdag? Jazeker. Zie het als een kerstcadeautje, en natuurlijk als een kans om sneeuwballen te verzamelen.
@katl1: tja...
@Thuria: is ze dood? Niet? we zullen het zien
@Syncline: of misschien niet... :'P

Reacties (5)

  • EvilDaughter

    Waarom is ze nou weer neergestoken:(

    3 jaar geleden
  • Thuria

    Dit zag ik niet aankomen. Of nou ja, ik had verwacht dat ze niet bruut neergestoken zou worden.
    Snel verder! Want ik ben nieuwsgierig naar hoe dit af gaat lopen ^^

    3 jaar geleden
  • katl1

    Snel verder please!!!

    3 jaar geleden
  • quartaire

    Noo don't die

    3 jaar geleden
  • Delahaye

    Ik hoop echt dat de walkuren haar nog kunnen redden :C Of zoiets, iig mag ze niet dood gaan!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen