Foto bij I. Meeting my Parents

Zenuwachtig liep ik het trappetje naar de grote voordeur op.
‘Harry & Sarah, Joe en Zoë Styles', stond er op een bordje naast de voordeur.
Ik dwong mezelf een keer diep adem te halen voor ik op de bel drukte. Ik wist dat als ik het nu niet deed, ik om zou draaien en weg zou rennen.
Het geluid van de bel galmde door de gang en niet veel later werd de deur opengedaan.
In de deuropening stond een vrouw van eind 30, met bruin golvend haar tot net over haar schouders. Ze had blauwgroene ogen, een klein wipneusje en zachtroze lippen. Ze had al enkele zichtbare rimpeltjes, maar het was een mooie vrouw. Haar mond viel open van verbazing toen ze mij zag.
‘Wie is dat?’ hoorde ik een mannelijke stem vragen.
‘Sorry dat ik je stoor op zaterdagmorgen,’ begon ik.
‘Ben jij…?’ vroeg de vrouw mij, niet in staat haar zin af te maken.
‘Gaat alles goed hier?’ hoorde ik dezelfde mannenstem vragen. Vervolgens verscheen hij achter de vrouw in de deuropening. Hij had bruine krullen, dezelfde groene ogen en een brede glimlach rond zijn mond. Ik zag dezelfde verwarring in zijn ogen als de vrouw had.
‘Ik ben Eddy, ik ben 18, en volgens mij ben ik jullie zoon,’ zei ik voorzichtig, niet weten hoe ze zouden reageren.
‘Ze zijn groen,’ fluisterde de vrouw, waarvan ik allang wist dat haar naam Sarah was. ‘Hij heeft jouw ogen,’ zei ze, terwijl ze opkeek naar Harry.
‘Wil je anders even binnenkomen?’ vroeg Harry me. Hij stak zijn hand naar me uit. ‘Harry Styles, en dit is mijn vrouw Sarah.’ Nadat ik zijn hand had geschud liep ik achter het stel aan naar binnen. Hun huis was groot, maar niet te groot om het ongezellig te maken. Overal hingen fotolijstjes.
In een grote woonkamer namen ze plaats op een bank, en ik besloot in de stoel tegenover te gaan zitten.
‘Ik denk dat dit ons beide nogal overdondert,’ zei Harry, nadat hij naar Sarah keek. Ze had nog steeds die verwarde blik in haar ogen terwijl ze naar me keek.
‘Het spijt me. Mijn ouders, of pleegouders moet ik eigenlijk zeggen, hebben me nooit willen vertellen wie mijn echte ouders waren. Ik ben 2 dagen geleden 18 geworden en heb de gegevens bij de gemeente opgevraagd. Samen met mijn vriendin ben ik naar Dublin gereisd,’ legde ik uit.
‘Ben je gelukkig?’ vroeg Sarah me toen. ‘Ik bedoel, heb je een fijne jeugd gehad. Zijn je ouders goede mensen?’ Het leek wel of ze het antwoord hierop moest hebben, omdat ze zich anders voor de rest van haar leven schuldig zou voelen.
‘Ja, ik ben heel fijn opgegroeid. Ik heb nog een zusje, zij is niet geadopteerd, maar ik voel me net zo veel hun zoon. Ze hebben me nooit anders behandelt.’ Ik haalde mijn schouders op, niet wetend wat ik verder moest zeggen.
‘Daddy! Gaan we zo naar ballet?’ een meisje van rond de 10 kwam in een tutu de woonkamer binnenlopen.
‘Ja, we gaan zo lieverd. Ga maar samen met Joe ontbijten. Pappa en mamma komen zo,’ beloofde Harry zijn dochter. Hij meisje draaide zich weer om en liep de woonkamer weer uit.
‘Is er iets wat je van ons wil weten?’ vroeg Harry me toen. Er was één vraag die ik me al mijn hele leven had afgevraagd. ‘Waarom?’ Sarah haalde diep adem bij het horen van die vraag.
‘Harry en ik hebben elkaar ontmoet toen ik 19 was en Harry 20. Ik had voor een maand van huis gewisseld met een meisje uit Londen. Het was…’ ze keek Harry aan.
‘Het kostte maar 2 weken voor we tot over onze oren op elkaar verliefd waren,’ vulde hij zijn vrouw aan.
‘Maar toen ik terugging naar Dublin werd het lastiger. We hebben het volgens mij bijna anderhalf jaar volgehouden, maar de lange afstand maakte het kapot. De week nadat we het hadden uitgemaakt, kwam ik erachter dat ik zwanger was. Ik was ten einde raad.’ Ze moest even een keer diep ademhalen voor ze verder kon met haar verhaal. Ze had Harry’s hand vast en met zijn vrije hand wreef hij kalmerend over haar rug.
‘We zaten beide midden in onze studie. Ik wist dat als ik het Harry zou vertellen hij zou stoppen met zijn studie. Het zou zijn toekomst verpesten. Maar in mijn eentje zou ik jou nooit op kunnen voeden. Ik had je geen fijne jeugd kunnen bieden. Ik had dan ook moeten stoppen met studeren en zou me vervolgens in de schulden werken om je op te kunnen voeden. Daarom heb ik er toen voor gekozen om het Harry niet te vertellen en je af te staan ter adoptie. Ik heb mijn studie een halfjaar op pauze gezet zodat er zo weinig mogelijk mensen van mijn zwangerschap zouden weten.
Toen je geboren werd… Ik heb je niet eens vast mogen houden. Ik heb vanaf dat moment altijd spijt gehad van mijn beslissing. Ik wist niet eens welke kleur je ogen waren, maar toch hield ik van je. Ik had je negen maanden gedragen en…’ Tranen rolden over haar wangen en Harry trok haar tegen zich aan.
‘Sorry, het is gewoon het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan. Maar ik ben zo blij dat je goed opgevoed bent,’ fluisterde ze.
Ik had het hele verhaal aandachtig geluisterd en begon het iets meer te snappen. Ze waren simpelweg te jong geweest om een kind op te voeden. Ik zou volgend jaar ook niet klaar zijn om een kind op te voeden.
‘Twee jaar later ben ik erachter gekomen,’ begon Harry te vertellen. ‘Ik werd eerst boos. Ik kon niet begrijpen hoe ze zoiets voor me achter kon houden en wilde meteen je gegevens hebben. Ik wilde je meteen op gaan zoeken en met me meenemen. Ik had een zoon en hij kende mijn niet. Dat was erg raar. Maar ik zag hoe zwaar je moeder het ermee had. Dus uiteindelijk kon ik haar beslissing begrijpen, simpelweg omdat ze het beste voor jou wilde. Ze heeft deze keuze voor jou gemaakt om jou het mooiste leven te kunnen geven, iets wat wij je toen niet hadden kunnen geven.’ Naast hem knikte Sarah instemmend.
‘Ik ga na de zomer in Dublin studeren,’ zei ik toen. Ik zag hoe de ogen van Sarah begonnen te stralen.
‘Zou je het leuk vinden om af en toe bij ons mee te eten?’ Ze schrok zelf van haar woorden. ‘Sorry, dat ging veel te snel. Daar ben je vast nog niet aan toe. Je kent ons pas net en…’
‘Dat lijkt me heel leuk,’ zei ik oprecht, en er brak een glimlach door de hun gezichten.
‘Mam! We moeten naar voetbal!’ gilde een jongensstem vanuit de keuken.
‘Sorry, we moeten nu eigenlijk weg met de kinderen. Maar ik zal je onze nummer geven, dan kan je altijd langskomen als je wil, of bellen als je nog iets wil weten. Wil je dat?’ Harry keek me vragend aan.
‘Ja, dat lijkt me fijn.’


Happy New Year lieve schatten!
Dit verhaal is vooral voor de lezers van Fight For me, omdat ze nu weten hoe de ontmoeting tussen Eddy en Harry en Sarah is gegaan. Ik hoop dat anderen het toch ook leuk vinden, haha. X

Reacties (2)

  • Neige

    Cool:)

    5 jaar geleden
  • Niallerslove

    Jij ook een gelukkig nieuwjaar! Dit spoort me aan om Fight For Me te lezen, dat wil ik zeker gaan doen, want dit was geweldig! Heel mooi dat het personage begrijpt waarom hij ter adoptie gesteld is!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen