Foto bij ×047×

WAAAAAA, er is weer zoveel gebeurd in de tussentijd. School is echt een monster met alle projecten en opdrachten.
Mijn tijd en inspiratie word dan vaak ook enorm beperkt, maar ik heb me er eindelijk een beetje doorheen weten te hameren. Gelukkig weet ik hoe ik bepaalde stukken wil hebben, dus dan gaat het ook weer makkelijker.

Maar goed, ze zijn in Giglia (Florence), de hoofdstad van di Chimici. Als dat maar goed gaat. (;

Hhmm.... Ik ben trouwens ook aan het nadenken over FC voor zowel Nathalie, Cesco als Filippo. Eigenlijk zoek ik gewoon voor iedereen FC's...xDTot nu toe heb ik gewerkt met beelden die ik in mijn hoofd heb.

Ik merkte een paar seconden later pas op dat meerdere bewakers zich om ons heen hadden verzameld. Hun blik was echter niet op ons gericht, maar op de menigte.
Onder begeleiding van dit groepje van vijf soldaten werden we door de brede straat geleidt. In de verte zag ik nog een soort patrouille lopen, wat er inderdaad op wees dat we hier dicht in de buurt zijn van een belangrijk gebouw van de di Chimici.
"We zullen daar naar binnen treden." Hij wees een gebouw aan dat pal voor ons oprees.
Filippo leek wel te willen pronken met de pracht en praal van zijn familie. Hij wond er in ieder geval geen doekjes om dat hij rijk was en dat hij genoot van alle aandacht die we inmiddels verzameld hadden van de omstanders. Velen zakten uit respect even door hun knieën of bogen hun hoofd diep, anderen bleven echter stokstijf staan en keken ons alleen maar na, waarna we op meer dan vier meter gepasseerd waren bogen ze zich dichter naar elkaar toe en begon het gemompel.
"Het is een prachtig gebouw, uwe hoogheid." En dat was het ook. Het gebouwcomplex was groot, hoog en mooie versieringen sierden de raamkozijnen en muren. Vaandels waren langs de wanden gedrapeerd, zodat niemand er meer omheen kon dat het toebehoorde aan de Di Chimici familie.
Zodra we binnen waren weken de bewakers ieder een andere kant op bleven alleen de twee die ons in de hal opwachtte bij ons terwijl we verder het imposante gebouw binnenliepen.
"Neemt u me niet kwalijk, maar ik zou u vriendelijk willen verzoeken om hier even te wachten." Filippo had zich naar me omgedraaid en in een oogwenk had hij mijn hand vastgepakt om daar een kus op te drukken. "Mijn bezoek aan mijn neef zal niet lang duren."
Hoewel alles heel hoffelijk en simpel was, werd ik er toch even door uit het veld geslagen. "Oh... Maar natuurlijk."
Wat betekende het glimlachje dat opeens om zijn lippen verscheen na mijn woorden? Hij keek me nog eenmaal in de ogen en draaide zich toen om en liep zwijgend weg.
Bijna direct voelde ik een hand die zich op mijn heup plaatste. "Ik begrijp dat het misschien als hoffelijk gezien word." Zijn stem weerklonk dicht bij mijn oor. "Maar ik vind het maar niets hoe hij naar je kijkt."
Ik draaide me naar Cesco om en legde een hand op zijn wang. "Je weet toch dat ik van je hou?" Mijn duim volgde de lijn van zijn jukbeen, in een liefkozende streling. "Je hebt dus niets te twijfelen."
Zuchtend pakte hij mijn hand vast en kneep daar zachtjes in. "Dat weet ik wel, het betekend echter nog niet dat ik niet jaloers kan zijn op ieder die je genegenheid biedt."
"Cesco..." Hoe konden zijn woorden me toch altijd zo diep raken? Ik hief mijn hoofd een beetje op en drukte een vluchtige kus op zijn lippen.
Ik wilde nog meer dingen zeggen. hoe erg mijn leven op diens kop was gezet zodra hij binnen kwam walsen, oftewel, kwam slaap vallen. Hoeveel hij voor mij betekend. Hoeveel ik precies van hem hou.
Een vreemde tinteling in mijn onder maag trok opeens mijn aandacht en ik voelde hoe er een blos op mijn wangen begon te gloeien.
Misschien.... Misschien moest ik met hem hebben over... Het.
Als ik naar hem kijk verneem ik dat mijn gedachten er soms naar afdwalen en ik voel dat ik er klaar voor ben. Al weet ik natuurlijk niet hoe hij er tegenaan kijkt. Zeker niet in dit tijdperk.
Waarschijnlijk moest je hier eerst getrouwd zijn om officieel alleen al samen op een kamer te slapen.
"Waar denk je aan?" De nieuwsgierigheid in Cesco zijn stem deed me even mijn keel schrapen en verwoed mijn hoofd schudden om mijn verhitte gedachten weg te wapperen. "Eh..."
Wat moest ik nou zeggen? Hé Cesco, ik zie het wel zitten om samen een bed met je in te duiken?
Absoluut niet.
"Ik...Eh..." Ik moest hem nu tenminste iets zeggen anders gaat hij zich zorgen maken om niets.
"Cesco, ik... Ik zou graag..."
Met een vreemde kraak hoorde ik een deur achter me openslaan. "Excuses voor het wachten, mijn gesprek met mijn neef liep iets verder uit dan ik gedacht had." Filippo kwam met een fiere pas naar buiten lopen en bleef pal naast me stilstaan om me diens arm aan te bieden. "Zullen we weer naar buiten treden?"
Zonder zo erg mogelijk te aarzelen stak ik mijn arm weer hoffelijk door de zijne heen. "Maar natuurlijk uwe hoogheid."

Gedwee liet me ik door de prins naar buiten leiden, maar in de deuropening aarzelde ik weer even. Malend over de woorden die Cesco eerder geuit had.
"Excuseert u mij, uwe hoogheid." Wat ik ging zeggen kon me nog wel eens op glad ijs laten komen.
"Wat scheelt er vrouwe Nutella?" De openlijke glimlach van de prins maakte plaats voor een bijna bezorgde.
"In het openbaar zou ik graag aan de arm van mijn geliefde willen lopen." Mijn ogen schoten naar Cesco toe, die pal achter me stond. Hij glimlachte eventjes vluchtig maar breed naar me voor zijn ogen naar de prins schoten om diens reactie te peilen, iets wat ik hem bijna direct nadeed.
Ik was nog net op tijd om een vreemde glinstering op te vangen, een gloed van gekrenktheid, maar hij schraapte zijn keel en toverde een serene en kalme uitdrukking op zijn gezicht. "Het zou nogal onbeschoft en onvroom van me zijn om een vrouw bij haar man weg te kapen." Met mijn arm nog steeds om de zijne deed hij een stap naar Cesco toe en schoof me naar hem over als in een soort ceremoniële bedoening. "Hoewel u zijn geliefde bent, zal ik mijn ogen nog zeker niet van u afhouden, vrouwe. Ten slotte is de verbintenis tussen jullie nog niet gemaakt." Zijn woorden waren direct richting mij gericht, maar hij had het hard genoeg gezegd dat Cesco het ook hoorde want ik voelde de spieren van zijn arm verstrakken. Dit was de eerste keer dat de prins weer gesproken had over mij en Cesco als het zijnde van een paar. Sussend kneep ik Cesco zachtjes in zijn arm. Laat je alsjeblieft niet opwinden door de prins. Daar zouden alleen maar problemen mee kunnen komen.
Het was duidelijk dat Filippo Cesco met haviksogen zorgvuldig in de gaten hield. Wachtend op zijn moment om toe te slaan.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen