Foto bij 2. Het hoofdstuk waarin Leonoor soms best een sukkel is

Wat was dit nou?
Ik had de deur nog nauwelijks dichtgedaan voordat het gevoel dat ik wel door de grond zou kunnen zakken over me heen spoelde. Sinds wanneer was ik zo? Sinds wanneer zwijmelde ik om jongens, zelfs als dat toevallig leuke jongens waren? Wanneer was ik ooit eerder in zo'n ongemakkelijk hoopje mens veranderd wanneer ik met iemand (die toevallig best wel knap was) praatte?
Ik wilde terugrennen en aankloppen bij de deur hiernaast om de jongen te kunnen vertellen dat ik normaal echt niet zo was, dat ik best wel een serieus iemand was en dat ik niet verwachtte dat ik ooit weer zo zou gaan doen, maar ik was bang dat ik me dan alleen nog maar meer belachelijk zou maken.
'Sukkel,' zei ik hardop tegen mezelf.

Ik was niet iemand die verliefd snel verliefd werd. Eigenlijk wist ik niet eens zeker of ik überhaupt weleens verliefd was geweest. Leuk vinden, dat deed ik wel, maar was nooit zo overheersend, nooit zo geweldig, nooit zo erg als ik het me voorstelde dat geweest zou moeten zijn om het als echte verliefdheid te beschouwen. Het waren altijd ik-vind-je-wel-leuk-als-meer-dan-vriend-maar-ik-vind-het-ook-prima-om-alleen-maar-vrienden-te-blijven- of ik-vind-je-wel-leuk-maar-niet-zo-leuk-dat-ik-je-achterna-wil-gaan-crushes geweest.
Kortgeleden had ik besloten dat het me ook gewoon niet meer zo veel kon schelen. Dan maar niet verliefd, dan maar geen vriendje. Het was allemaal niks voor mij. Ik was te nuchter om hoteldebotel te worden en daten vond ik toch alleen maar gedoe. De afgelopen jaren was ik vooral bezig geweest met mijn studie en had ik daar erg mijn best voor gedaan om mijn bachelor te halen en toegelaten te worden op de master van mijn keuze. Dat was gelukt en met een beetje geluk kon ik na mijn master dan onderzoek doen, promoveren, de wetenschap in en carrière maken in de academische wereld. Dat was het plan en dat was dan ook veel belangrijker dan een vriendje hebben.
Niet dat daar per se iets in veranderde. Het feit dat ik een mooie jongen had ontmoet, waarop ik anders had gereageerd dan dat ik normaal gesproken over het algemeen op mensen reageerde, hoefde nog niks te betekenen. Hamlet, of Peter, was gewoon een jongen en geen aardbeving die alles wat ik was en wat ik over mezelf wist omver gooide.
Wie weet was ik hem over een paar dagen wel weer vergeten, of kon ik helemaal niet meer ontdekken waarom ik me in vredesnaam zo raar gedragen had daarnet en was dat alles weer weg, de volgende keer dat ik hem tegen zou komen. Dan zou ik me opeens weer afvragen wat er nou eigenlijk zo bijzonder aan hem was.

Het had niet moeilijk moeten zijn om Hamlet (nee, Peter) uit mijn hoofd te zetten, op dat moment. Misschien was dat het ook niet. Ik probeerde in mijn hoofd maar vrede te sluiten met het feit dat ik me belachelijk gedragen had. Mezelf voorhouden dat het niks zou uitmaken, omdat ik hem toch niet meer zou zien, kon helaas niet, aangezien Hamlet (of Peter) mijn nieuwe buurjongen was. Ik moest het dus maar doen met mezelf voorhouden dat ik me de volgende keer dat ik hem zag wel normaal zou kunnen gedragen en dat hij deze eerste ontmoeting dan toch wel vergeten zou zijn.
Wie stelde zich überhaupt nou voor als Hamlet? Dat was toch belachelijk, ik liep toch ook niet rond terwijl ik mezelf aan iedereen als Cleopatra voorstelde (want dit was ook de eerste keer dat ik dat gedaan had, voor het geval dat dat nog niet duidelijk was)? En een Koning van de Slechte Grappen? Alsjeblieft zeg, wat heb je nou aan iemand die zo verschrikkelijk onserieus in het leven staat?
Ik probeerde door te gaan met de normale gang van zaken in mijn dagelijks leven. Ik stofzuigde mijn kamer en liep naar de supermarkt om avondeten voor mezelf te halen. Ook probeerde ik wat leeswerk te doen voor mijn colleges die volgende week weer zouden beginnen, maar daarbij liet ik toch even mijn gedachten verdwalen door op Facebook op zoek te gaan naar Hamlet. Ondanks dat ik alleen zijn voornaam kende, bleek hij niet heel moeilijk te vinden te zijn. Er waren nou niet bepaald veel jongens die Hamlet (want dat bleek inderdaad de naam te zijn die hij ook op Facebook gebruikte) heetten en in Utrecht woonden. We bleken twee gemeenschappelijke vrienden te hebben, gewoon, zomaar. Toen ik mezelf echter betrapte op het bekijken van foto's van zijn vakantie naar de Verenigde Staten in 2011, besefte ik echter toch wel dat ik diep gezonken was. Ik kende deze jongen (hele mooie jongen) nog niet eens. Waarom zou ik in vredesnaam moeten weten waar hij jaren geleden op vakantie geweest was?

Reacties (1)

  • tubbietoost

    Jeej =) stalkgedrag ^^ I love it <3
    Ik ga een abo nemen en de kudo knop knuffelen <3

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen