Foto bij Four

Rosemary Olivia Williams

The next day...

Ik keek naar het hoge gebouw voor me. De top was ergens ver boven me en de vele glazen ramen weerspiegelden het zonlicht. Het logo van Universal Pictures stond groot op het gebouw.
Vandaag was de dag dat ik de regisseur en een aantal andere acteurs die in de film zouden gaan spelen ging ontmoeten. Verder werd ik ingelicht over wat me allemaal te wachten stond en zou ik het contract tekenen.
Een steeds gelukkiger gevoel kwam opzwellen in mijn borst. Ik had zo gehoopt op dit moment en nu stond ik er ook nog echt!
Met een glimlach op mijn gezicht liep ik naar binnen toe. De portier hield de deur voor me open en ik begroette de receptioniste aan de balie die me vertelde dat ik naar de 45e verdieping moest. Mijn hart maakte een licht sprongetje bij het horen van dat getal en mijn hoogtevrees begon nu al licht op te spelen. Hopelijk was het uitzicht over Londen de moeite waard.
Ik drukte op het knopje van een lift en even later sprong die met een vrolijke ping open. Er stapte een man uit en ik liep naar binnen toe. Het was een ruime lift, met niet al te veel mensen erin. Net op het moment dat liftdeuren dicht gleden kwam er nog een vrouw binnen.
Ze wilde het knopje naar verdieping 45 indrukken, maar zag toen dat die al was ingedrukt.
In een van de spiegels aan de wanden keek ik even of mijn make-up nog wel goed zaten en streek een plukje haar uit mijn gezicht.
Onderweg naar boven stapten er steeds meer mensen in, waardoor het steeds krapper werd. Bij verdieping 45 aangekomen moest ik me tussen de andere mensen wurmen om uit de lift te kunnen stappen.
Het eerste wat me opviel was het uitzicht. Een paar meter voor me zaten de ramen en ik liep ernaartoe om met open ogen over Londen heen te kijken. Zo van boven was de stad nog mooier. In de verte waren de Big Ben en London bridge te zien.
Met een glimlach op mijn gezicht draaide ik me om om naar mijn afspraak te gaan. Er was een gang waar meerdere kantoren aan grensden, een gezellige wachtkamer met zacht uitziende banken en een espressoautomaat. Ook was er weer een balie met daarachter een receptioniste.
Er stonden twee mannen in de wachtkamer te praten. Een van de twee stond met zijn rug naar me toe, dus kon ik zijn gezicht niet zien, maar hij zag eruit als iemand in de twintig. Hij was bezig zijn jas aan te doen, dus waarschijnlijk stond hij op het moment weg te gaan.
De andere, wat oudere, man was aan de dikke kant, zijn grijze haar was net naar achteren gekamd en hij had een keurig pak aan.
Hij zag me staan en zijn ogen lichtten op, dus blijkbaar herkende hij me ergens van.
'Kijk nou eens! Daar is onze Grace!' riep hij.
Ik glimlachte en liep naar de twee mannen toe. De ene stond nog steeds met z'n rug naar me toe en was druk bezig iets te doen op zijn telefoon.
'Hallo,' zei ik. 'Dan moet u meneer Spielberg zijn. Ik ben-'
'Dat klopt!' zei hij vrolijk. 'Dit is de acteur die Jake zal spelen.'
'Oké, en hoe heet hij dan?' vroeg ik. Ik was erg benieuwd naar mijn medespeler.
De jongen draaide zich om. Mijn adem stokte in mijn keel en mijn hart kromp ineen.
'Harry,' zei hij. Die stem.. de stem die ik al tien jaar niet had gehoord en die was in die tijd veranderd van een schattige jongetjesstem naar een echte mannenstem. Hees en laag. En toch kon ik hem erin herkennen. Alle momenten die we samen hadden meegemaakt. De stem van hem. Van... 'Harry Styles.'
Zijn haar was niet kort en niet lang. Eerder kort dan lang. Het bruine haar krulde licht en jaren geleden had ik daar nog met mijn handen licht in gewoeld. Iets wat hij toen haatte, maar ergens ook heel fijn vond. Ik had geen idee wat hij daar nu van vond. Ik had geen idee wat hij dacht, waar hij van hield. Ik wist niet of hij nog hetzelfde was als toen. In die tijd, toen we jong waren en geen idee hadden hoe hard het leven wel niet kon zijn, wist ik elk moment wat hij dacht. Wat hij wilde. Waar hij van hield. En dat wist hij ook van mij. We waren net twee handen op één buik. Nu... niet meer. En waarschijnlijk zouden we nooit meer zijn wat we toen waren.
Zijn groene ogen keken me eerst speels aan, maar toen hij zag wie hij voor zich had veranderde dit in verbijstering. De ogen waar ik op dat moment in verdronk en nooit meer uit weg wilde.
Door zijn witte shirt waren licht de omtrekken van een aantal tatoeages te zien. Hij had een lange jas aan, terwijl het buiten niet bepaald koud was. De spijkerbroek die hij aanhad was bij de knieën een beetje gescheurd. En wauw.. het stond hem geweldig.
De telefoon die hij in zijn handen had kletterde op de grond.
Ik sloeg mijn handen voor mijn mond om het geluid dat er uit had willen komen tegen te houden. Zacht schudde ik mijn hoofd. Dit kon niet waar zijn! Hij kon niet Jake spelen, dat kon niet, het mocht niet! Alle jaren die voorbij waren gegaan, de pijn die ik elke dag weer had gehad terwijl ik er toch het beste van had geprobeerd te maken en ik had met mezelf afgesproken dat ik nooit, maar dan ook echt nooit meer aan hem mocht denken. En dan stond hij hier plotseling voor me!
Ik zette een paar stappen naar achter en bleef tegen mezelf zeggen dat dit wel een droom moest zijn. Een hele rare.
'Rose?' zei Harry zacht, vol ongeloof. 'Ro?'
Nee, het was geen droom. Hoe hij zo mijn naam zei en de bijnaam die alleen hij gebruikte. Om dat uit zijn mond te horen komen na tien jaar was te overweldigend. Om hem daar te zien staan was te pijnlijk. Veel te pijnlijk.
Ik draaide me om en zette een paar stappen. Dat veranderde in onhandig geren op hakken toen ik voetstappen van iemand hoorde die achter me aan kwam.
'Rosemary? Harry?' hoorde ik meneer Spielberg roepen. Het was dus Harry die achter me aan kwam.
Ik bleef staan bij de lift en ramde een paar keer op het knopje, maar dat duurde te lang. En helemaal naar beneden met de trap op hakken leek me ook niet zo'n goed idee.
Daarom glipte ik de damestoiletten in en sloot mezelf op in een hokje. Het waren de mooiste en grootste wc's die ik ooit in mijn leven had gezien, maar op dat moment had ik daar geen oog voor.
Er stond een heerlijk zachte stoel waar ik op ging zitten. Ik legde mijn hoofd in mijn handen. De eerste tranen ontsnapten uit mijn ogen en liepen over mijn wangen tot ze op de grond uiteen spatten.
Er kwam iemand de toiletten binnen. 'Rose!' riep Harry. 'Please, waar zit je?'
Iemand slaakte een gil en het geluid van hakken op de grond verwijderde zich steeds verder weg, tot de deur dichtsloeg.
'Ga weg,' snikte ik zacht, maar helaas kon Harry het horen. Ik ging op de grond met mijn rug tegen de deur zitten terwijl de tranen nog steeds aan het stromen waren.
'Nee,' antwoordde hij resoluut. En ook hij ging aan de andere kant van deur op de grond zitten.
'Ik dacht dat je me niet meer nodig had?' zei ik.
Het bleef stil.
'Ik had jou wel nodig!' riep ik uit. De woede begon nu ook op te borrelen. 'Al die jaren! Weet je wel hoe ik me voelde? Wat er allemaal gebeurt is?'
'Nee, ik-' zei hij, maar ik onderbrak hem en bonsde boos op de deur.
'Waarom moet jij Jake spelen? Waarom? Harry,' ik haalde even diep adem. Het was de eerste keer in een lang tijd dat ik die naam hardop gezegd had. 'Dit is iets wat ik wil. Zo graag! Alsjeblieft, weiger de rol. Alsjeblieft!'
'Ik heb het contract al ondertekend,' mompelde hij zacht.
'Nee, nee, nee!' En weer rolden de tranen over m'n wangen. Dat ik überhaupt nog tranen had om te huilen. Maar op dat moment besloot ik iets, iets wat misschien heel slecht uit zou pakken en misschien wel heel goed. Ik ging de rol spelen. Ook al zou ik dan Harry moeten zien. Ik zou dan de confrontatie aan moeten gaan met de pijn die ik van binnen voelde, maar misschien was dit wel de enige manier om mijn gebroken hart te helen.
Ik haalde de deur van het slot en opende hem. En daar stond hij dan. Hij keek me schuldbewust aan. Zijn ogen waren nat, dus blijkbaar had hij ook gehuild. Hij hield zijn armen uitnodigend open. De armen die me zo vaak hadden vastgehouden. De handen die me van de grond hadden getrokken, de eerste keer dat we elkaar ontmoetten en hij tegen me op was gebotst waardoor we beiden op de grond vielen. Dat was al meer dan vijftien jaar geleden. Zoveel tijd was er verstreken sinds die dag en er was zoveel gebeurt.
Ik liep naar hem toe en liet me in z'n armen vallen. Ik snoof zijn geur op en legde mijn hoofd op zijn borst. Langzaam gleden er weer tranen over m'n wangen. Er waren zoveel herinneringen die in één keer naar boven kwamen.
'Niet huilen,' suste Harry zacht, hij hield me nog iets steviger vast en wiegde me zachtjes heen en weer.
Vergeven had ik hem nog niet. Nog lang niet. Maar dit was nodig. Ik had hem nodig. Als ik hem nog een keer zou verliezen weet ik niet of ik me dan wel bij elkaar zou kunnen rapen.
'I missed you,' fluisterde hij zacht.


--
Een extra lang hoofdstuk! Zelf vind ik het niet zo'n goed stukje, maar hopelijk jullie wel.
Laat even weten wat jullie van de eerste ontmoeting met Harry vonden!
XX

Reacties (3)

  • Writex83

    Ehm, voor alle pijn die Rose doorstaan heeft om over Harry heen te komen, die overigens nooit
    wat van zich laten horen heeft, mag ze hem wel slaan. Met vlakke hand natuurlijk.
    En laat merken dat het tranen van woede zijn in plaats van tranen van verdriet.
    Laat de woede het overheersen. Hij heeft haar nog altijd in de steek gelaten.

    xxx

    3 jaar geleden
  • MrsNeymessi

    N'ahw Rose :c
    Hopelijk komt alles goed op het eind ^^

    3 jaar geleden
  • Zee

    Oeh! Ik vind het wel een goed stuk! Nu ik zelf meer schrijf heb ik ook veel meer respect voor anderen. Ik vind dat je het goed hebt geschreven! Hartstikke leuk stuk! Moet ook veel tijd in hebben gezeten denk ik... Ik heb het in ieder geval met veel plezier gelezen. Ik hoop op een nieuw hoofdstuk (:

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen