Vandaag volgen we de avonturen van de intelligente Lorcan Scamander

Ik heb jullie echt laten vallen zeg, mijn inspiratie besloot om op vakantie te gaan en liet mij achter met alleen een schuldig gevoel en een hoop frustrerende mislukte pogingen.
Maar nu, nu ik eigenlijk huiswerk moet maken, besloot hij terug te komen :I
Maar aaaanyways (nee ik schakel totaal niet over op een ander onderwerp)
Ik heb een vraagje voor jullie, dit is hoofdstuk 12 volgensmij, en ik hoop nu dat ik de sorteer ceremonie in dit hoofdstuk kan doen, maar misschien net niet.
Bij de meeste Harry Potter fanfictions is de sorteer ceremonie bij hoofdstuk 2 of 3.
Maar is dit rekken een goed of slecht iets?
pliz tell meh.

Ik heb trouwens nu op de achtergrond de geluiden van een stoomlocomotief aanstaan, ik ben zelf wel fan van schrijven met zogenaamde "white noises", maar met lezen niet zo, maar als jullie de geluiden die ik nu hoor zouden willen horen:

Anyways, enjoy!

ps: onthoud dat dit een paar minuutjes na het vorige hoofdstuk gebeurd, maar dat het nu vanuit Lorcan geschreven is.
pps: sorry dat hij nogal kort is, maar ik wou niet er een overige 200 woorden aanrijgen puur om het getal.

We blijven nog even doorpraten, en ik begin hem steeds aardiger te vinden.
Ik had gedacht dat ik moeilijk vrienden zou kunnen maken tussen kinderen die jaren jonger waren dan ik, maar Lorcan lijkt volwassener dan zelfs de meeste van mijn leeftijd.
Misschien hoef ik school toch niet vriendloos door te brengen.


Uiteindelijk valt het gesprek stil, niet door een desinteresse om elkaar beter te leren kennen, maar door het besef dat we allebei even toe zijn aan wat denktijd.
Er hangt een ontspannen stilte in de lucht, en beide kijken we uit het raam naar buiten.
We lijken wel door het landschap te vliegen, zo snel gaan we.
Langs bomen, heuvels, bergen, weides.
Dat we op weg zijn naar de zelfde bestemming geeft veel meer een gevoel van verbinding dat een gesprek zou kunnen doen.
Mensen praten te veel, en begrijp me niet verkeerd, een écht gesprek vind ik geweldig, en dat kan ik zeker houden met Arthur.
Maar stilte om dit te verwerken is minstens net zo belangrijk.
Het geluid van een stoomtrein is erg geruststellend, en mijn lichaam voelt steeds meer het verlangen naar de gemiste slaap van vannacht.
Uiteindelijk sluit ik mijn ogen, en ik leun tegen het raam aan, en val in slaap.

Ik hoor stemmen en vervolgens wat gestommel.
Ik doe langzaam mijn ogen een beetje open, en zie dat er een koffer naast de mijn wordt gelegd.
Ik ga rechtzitten, en wrijf de slaap uit mijn ogen.
Ik kijk rond, en daar zit een kleine chinees jongetje.
Ik herken hem ergens van.
Het duurt even voor mijn slaperige brein het uitgevogeld heeft, maar dan weet ik het weer.
Het is die schrikkip van de Wegisweg!
'Waarom ren je weg voor mij en niet voor die reus?' vraag ik, wijzend naar Arthur.
Arthur kijkt me lang aan, trekt langzaam zijn wenkbrauwen omhoog, en dan:
'feit nummer 43 over Lorcan Newt Garick Scamander: Hij is een meester in het starten van conversaties' zegt hij doodserieus.
Ik kijk hem even quasi-beledigd aan.
Ondertussen zit de jongen er awkard bij. dus ik besluit om -deze keer serieus- een gesprek te starten.
'Hoe heet je?'
Stotterend geeft hij antwoord.
'L... Lucas, Lucas Cameron'
'Ik heet Lorcan Scamander, en hij heet Arthur ap Glarin' stel ik ons voor, wijzend op Arthur.
'A... a... aangenaam' zegt de jongen weer stotterend, om vervolgens razendsnel een boek uit zijn koffer te pakken, en daar zogezegd compleet in op te gaan.
'Zo te zien ben je keihard afgekapt Lorcan' zegt Arthur.
Lucas word vuurrood, maar blijft doen alsof hij ons niet hoort.
'zo te zien wel ja' antwoord ik, om vervolgens uit het raam te gaan staren.
De dennenbomen waar we eerst langsreden gingen langzaam over in heuvels.
Uiteindelijk zie ik in de verte een perron, en ik besef ineens dat we ons nog moeten omkleden.

Na heel veel gehaast zijn we net op tijd klaar met omkleden, en stappen we naar buiten.
De wind mept mijn haren in mijn ogen, en als ik het uit mijn gezichtsveld geschud heb, staat daar Hagrid.
En de woorden waarvan ik al mijn leven gedroomd heb worden door Hagrid gebulderd:
'EERSTEJAARS, HIERHEEN!'

Reacties (4)

  • GoCrazy

    Leuk hoofdstukje! En ik ben het eens met Histoire!:D

    3 jaar geleden
  • Histoire

    Wat is dat zeg, haha, mooie lay - out. (;
    Ik begon inderdaad al op te merken dat je geen hoofdstukken meer schreef, maar geen probleem, iedereen heeft zo'n periodes. (:
    Even antwoorden op je vraag, de regel over rekken of niet: vertraging, moet je doen tussen de belofte dat er X zal gebeuren en de gebeurtenis zelf, zo voer je spanning op. Als er niets spannends staat te gebeuren dan overdrijf je rekken beter niet en hanteer je het best een gewoon tempo. Zoals je hier niet hebt gedaan met die uitgebreide beschrijvingen en uitwijdingen. Dit zet de tijd stop, maar het stoorde niet en dat kwam doordat je sprongen hebt gemaakt (witregels), dat voert het tempo op dus nee, ik vind het echt niet storen, het las net vlot op die manier terwijl je toch je gedetailleerde beschrijvingen er in hebt kunnen verwerken. Het is niet erg dat het wat langer duurt dan in de Harry Potterboeken want je hebt de lezer boeiend bezig gehouden door ons voor te stellen aan de personages en ons achtergrondinformatie gegeven over ze. Er zit bovendien telkens beweging in, het is niet dat het 10 hoofdstukken gaat over hetzelfde of zo.

    4 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Maar is dit rekken een goed of slecht iets?

    Het voelt niet raar ofzo dus ik vind het goed

    INDELINGSCEREMONIE!
    *fluistert* Ravenclaw, Ravenclaw, Ravenclaw, Ravenclaw, Ravenclaw, Ravenclaw, Ravenclaw, Ravenclaw, Ravenclaw, Ravenclaw enzovoort

    4 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Wow ik merk ineens dat de indeling helemaal ver***** is.
    oeps.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen