Foto bij III. The Footballclinic

***


Harry leunde met zijn onderarmen op het hek dat het veld omheinde. Op het veld stond zijn 10 jaar jongere stief broertje van 7. De plaatselijke club van Holmes Chapel kreeg vandaag een voetbalclinic van het grote Chelsea. Op dit moment baalde hij er heel hard van dat hij vorig jaar was gestopt met voetballen, anders had hij nu ook tussen deze sterren kunnen spelen. Naast hem stond een vrouw druk foto’s te maken. Het was ook heel druk. Het hele veld was omringd door belangstellenden, mensen van de pers of ouders die hun kind kwamen aanmoedigen. Nog geen maand geleden had Chelsea ‘het grootste talent van Engeland’ gekocht: Louis Tomlinson. En die Louis Tomlinson stond al de hele middag bij zijn stief broertje en zijn beste vriend. Ze schoten op doel, leerden passeertrucs en lachten tussendoor een hoop. Harry vond het niet erg om naar hem te kijken. Louis was zo geconcentreerd bezig dat hij Harry nog niet had opgemerkt. Logisch ook, het was hier druk. Niemand viel op. Niemand, behalve Louis en zijn teamgenoten. Alle aandacht was op hen gericht.
Ze waren al zeker twee uur bezig en Harry vermoedde dat het niet lang meer zou duren. Hij pakte zijn iPhone uit zijn zak en maakte nog wat foto’s van Tom, maar toch vooral van Louis. Hij kon gewoon niet ontkennen dat Louis de knapste voetballer op het veld was. En sinds Harry ervoor uitgekomen was dat hij op jongens viel, kon hij dit ook aan zichzelf toegeven.
Een schel fluitje galmde over het veld, ten teken dat de training was afgelopen.
Tom kwam naar hem toelopen en Harry gaf hem zijn flesje water, waar hij gulzig uit begon te drinken. Harry kon het niet laten om een keer door zijn blonde krullen heen te gaan.
‘Hé!’ riep Tom verontwaardigd, wat Harry liet lachen. Tom overhandigde zijn flesje weer aan Harry.
‘Louis heeft me een foto beloofd, kom mee!’ riep hij enthousiast en hij rende terug het veld op naar Louis, die nog stond te praten met een teamgenoot. Toen Tom naast hem stond ging hij door zijn hurken en keek de jongen grijnzend aan. Harry kon niet verstaan wat ze zeiden, en eigenlijk was hij daar best wel nieuwsgierig naar. Louis lachte hardop en ging weer recht staan. Hij pakte Toms hand vast en samen liepen ze richting Harry. Tom wees trots naar zijn oudere stiefbroer en Louis kreeg een grijns op zijn gezicht toen hij Harry zag.
‘Dus jij bent de grote broer?’ vroeg Louis uitdagend. Harry knikte vol verbazing. Van dichtbij was hij nog veel knapper. Zijn voetbalshirt spande strak om zijn gespierde lichaam en liet weinig aan de verbeelding over. Zijn haren zaten in een nonchalante kuif naar de zijkant, licht verpest door enkele kopballen, waardoor het eigenlijk alleen maar mooier was. Zijn brede lach en zijn blauwe ogen, die van dichtbij wel zo blauw leken als de oceaan.
‘Heeft Harry zijn tong verloren?’ vroeg Louis aan Tom. Harry kwam weer bij zinnen en schudde snel zijn hoofd.
‘Nee hoor,’ mompelde hij snel.
‘Zou jij een foto van mij en deze held willen maken?’ vroeg Louis hem toen. Opnieuw knikte Harry, niet in staat om een woord uit te brengen. Hij pakte zijn iPhone uit zijn broekzak en richtte deze op Tom en Louis. Beide grijnsden ze breed en Harry nam voor de zekerheid maar een stuk of vijf foto’s. Daarna liet hij zijn iPhone weer zakken en keek naar Louis.
‘Als ik je mijn nummer geef, beloof je ze dan door te sturen?’ Voor de derde keer kon Harry alleen maar knikken. Hij kon zichzelf wel voor zijn kop slaan. Waarom kon hij niet gewoon een normaal gesprek voeren? Hij legde zijn iPhone in de vragende hand van Louis, die er zijn nummer in zette en hem weer terug aan Harry gaf.
‘Ik moet weer gaan, maar je broertje heeft echt talent,’ lachte Louis, voor hij zich omdraaide en terug richting de kleedlokalen liep, waar al zijn teamgenoten al in verdwenen waren.
Harry keek verward naar de iPhone in zijn handen. Hij opende een WhatsApp gesprek met Louis en stuurde de vijf foto’s meteen door. Hij twijfelde even, maar stuurde er toen toch iets achteraan.

Harry (16:08): Hey Louis. Bedankt dat je mijn broertje een geweldige middag hebt bezorgd. Je hebt zijn droom laten uitkomen. Ik was al fan van Chelsea, maar nu weet ik zeker dat ik elke wedstrijd voor de tv zit. Veel succes! X Harry

Pas toen hij het verzonden had, zag hij dat het Louis een kus had gestuurd.
‘Shit,’ vloekte hij hardop.
‘Wat is er?’ vroeg Tom, die rustig naast hem liep, richting de fietsenstalling.
‘Niks,’ mompelde Harry snel. Hij had nooit een berichtje moeten sturen. Wat moest Louis nu wel niet van hem denken. Met een diepe zucht stopte hij zijn telefoon weer weg en pakte de fietssleutels. Samen met Tom fietste hij naar huis, diep in gedachten verzonken.


***


Die avond legde Harry Tom in bed, aangezien zijn moeder en stiefvader nog steeds niet terug waren en Gemma bij een vriendin was.
‘Vandaag was echt geweldig,’ glunderde Tom. Harry glimlachte vertederd. Ook al was het niet zijn biologische broer, hij zal hem altijd beschermen alsof ze wel hetzelfde bloed deelden.
‘Ga nu maar slapen, dan kunnen we morgen weer gaan voetballen,’ beloofde Harry zijn broertje. Hij knikte en keek nog een keer naar de poster boven zijn bed van Louis.
‘Zijn Louis en ik nu vrienden?’ vroeg Tom. Harry beet op zijn lip en dacht even na over een slim antwoord, hij wilde Tom namelijk niet van streek maken.
‘Ja, maar hij heeft het heel druk met voetbal, dus je ziet hem waarschijnlijk niet meer vaak. Maar jullie zijn wel vrienden,’ antwoordde Harry uiteindelijk. Daarmee leek Tom tevreden en hij sloot zijn ogen.
‘Welterusten,’ fluisterde Harry en hij stond op van de bedrand en liep naar de deur. Hij knipte het licht uit en sloot de deur achter hem. Op zijn gemak liep hij naar beneden en plofte op de bank neer. Hij drukte de televisie aan en zapte langs de verschillende zenders. Hij fronste zijn wenkbrauwen toen hij zijn telefoon hoorde trillen. Hij viste hem uit zijn broekzak en opende het nieuwe berichtje. Tot zijn grote verbazing was het van Louis.

Louis (20:23): Hey Harry. Bedankt voor de foto’s. Ze zijn erg leuk. Als je wilt kan ik wel twee seizoenkaarten regelen, voor jou en Tom. X Louis

Hij staarde naar het berichtje en wist niet hoe hij moest reageren. Hij had een kus teruggekregen van Louis. Voor hem betekende het waarschijnlijk niks, maar Harry’s hart had een slag overgeslagen. Uiteindelijk begon hij te typen.

Harry (20:25): Dat is heel lief, maar dat kan ik nooit aannemen. Daarnaast is het drie uur rijden naar Londen vanuit hier. Maar dankjewel dat je moeite wilde doen. X Harry

Hij stopte zijn telefoon weer weg met de gedachte dat hij niks meer van Louis zou horen, nu hij niet op zijn aanbod was ingegaan. Toch ging nog geen minuut later zijn telefoon weer en Harry’s hart maakte opnieuw een sprongetje. Zo snel als hij kon opende hij het bericht.

Louis (20:26): Kom dan op z’n minst naar de voetbalclub, dan kunnen we samen een balletje trappen. Of durf je niet… X Lou

Harry staarde naar het scherm en twijfel ging door zijn lichaam. Kon hij Tom alleen laten? Hij was uitgeput en de kans dat hij wakker werd was klein. Voor de zekerheid schreef hij toch maar een briefje met zijn nummer erop, zodat Tom kon bellen als hij hem nodig had. Vervolgens stuurde hij Louis een berichtje.

Harry (20:31): On my way! X Harry

Hij trok zijn jas aan en pakte zijn autosleutels. Zo zacht mogelijk trok hij de voordeur achter zich dicht en liep naar zijn auto. Hij stapte in en reed richting de voetbalclub. Op de parkeerplaats stond één auto, voor de rest was het uitgestorven. Hij parkeerde zijn auto en liep richting het hek, toen hij zich realiseerde dat de club was afgesloten. Hij draaide zich om en tuurde over de donkere parkeerplaats, die alleen verlicht werd door het licht van de volle maan, op zoek naar een teken van Louis. Plots trilde zijn telefoon. Hij haalde hem uit zijn broekzak en ontgrendelde hem.

Louis (20:43): Klimmen, of durf je niet...? X Lou

Met een grijns op zijn gezicht draaide Harry zich weer om. Hij vroeg zich af hoe Louis ooit over dat hek was gekomen. Toen bedacht hij zich dat Louis hem kon zien, wat in theorie ook kon betekende dat hij Louis kon zien. Hij tuurde over het duistere terrein, maar zag helemaal niks. Waarschijnlijk had hij zich in de schaduw verstopt. Nou, dat werd klimmen. Met twee handen pakte Harry de spijlen van het hek vast. Hij trok zich op en zette zijn voeten tegen de spijlen aan. Terwijl hij zich over het hek heen werkte, bedacht hij zich dat dit hartstikke illegaal was. Toch stopte hij niet en gooide zijn benen over het hek heen, waardoor hij keurig op twee voeten aan de andere kant van het hek landde. Nu Louis vinden. Behoedzaam liep hij het terrein op, zijn iPhone in zijn hand geklemd voor als hij weer een berichtje kreeg. Dit was het geval en Harry wist niet zo snel hij het berichtje moest openen.

Louis (20:48): Het doel op het hoofdveld. X Lou

Harry grijnsde en versnelde zijn passen richting het hoofdveld. In het maanlicht zag hij al snel een silhouet tegen de doelpaal leunen. Zonder het zelf door te hebben kreeg hij een glimlach op zijn gezicht. Langzaam werden meer details zichtbaar. Louis had zijn haren weggestopt onder een simpel mutsje. Hij droeg een spijkerbroek een simpel shirt met een print. Zijn ogen leken nog blauwer dan vanmiddag.
‘Hey,’ zei Harry verlegen. Louis zette zich af van de paal en zette een stap om de afstand tussen hen te verkleinen.
‘Hey,’ antwoordde hij en een mondhoek krulde omhoog, waardoor er een ontzettende sexy scheve grijns op zijn gezicht stond. Louis bukte en pakte een bal van de grond.
‘Laat maar eens zien wat je kunt,’ lachte Louis en hij gooide de bal in een boogje naar Harry toe. Omdat Harry dit niet zag aankomen, kon hij nog net op tijd voorkomen dat de bal in zijn gezicht kwam, door zijn armen voor zijn gezicht te kruisen. De bal kwam uiteindelijk voor zijn voeten stil te liggen. Harry voelde de ogen van Louis op hem gericht. Hij zette zijn voet onder de bal en wipte hem zo omhoog. Hij hield een paar keer hoog en schoot de bal toen hard het doel in. Louis klapte in zijn handen en Harry was blij dat hij waarschijnlijk niet kon zien hoe rood hij was.
‘Indrukwekkend,’ zei Louis terwijl hij de bal uit het doel haalde.
‘Maar je moet meer vanuit je heupen schieten. Dan kan je veel meer kracht achter de bal zetten.’ Louis legde de bal opnieuw voor Harry neer en ging achter hem staan. Hij legde zijn handen op zijn heupen. Harry’s ogen vergrootten toen hij door hard wat Louis deed. Zijn adem stokte in zijn keel en Louis’ handen brandden op zijn heupen. Misschien was dit voor Louis normaal, Harry wist niet meer hoe hij moest ademhalen.
‘Dus als je schiet, gebruik je heupen.’ Zijn adem kriebelde tegen zijn nek. Louis duwde tegen Harry’s rechterheup om het voor te doen.
‘Probeer eens,’ moedigde Louis hem aan. Harry haalde een keer diep adem en zette een paar passen achteruit om een goede afstand van de bal te creëren. Hij nam een aanloop en schoot de bal snoeihard in de kruising.
‘Je bent de beste leerling die ik ooit heb gehad,’ lachte Louis. Harry keek hoe Louis de bal opnieuw uit het net viste.
‘Kom,’ zei Louis en zonder verdere uitleg liep hij richting de middenstip. Harry volgde zonder verder vragen te stellen. Op de middenstip stopte Louis en ging hij op het gras liggen.
‘Het is een heldere nacht,’ was het enige wat Louis zei. Langzaam ging Harry naast Louis liggen, op wat hem een gepaste afstand leek.
‘Geloof je dat mensen na hun dood een ster worden?’ vroeg Louis toen na een korte stilte. Harry wist niet wat hij op deze vraag moest antwoordden.
‘Ik weet het niet. Maar ik weet wel dat ze een manier vinden om over ons te waken, om toch nog bij ons te zijn,’ vertelde Harry hem naar eerlijkheid.
‘Ben jij iemand verloren?’
‘Mijn oma,’ zei Harry. ‘Maar ik was heel jong. Ik kan het me niet echt meer herinneren. Hoe ze was of hoe ze eruitzag.’
‘Ik ben mijn vriend verloren,’ zei Louis plots. Harry wilde vragen hoe het was gebeurd, maar Louis begon uit zichzelf alweer te praten.
‘We hadden al enkele weken een relatie, maar niemand wist van ons. We waren op weg om het zijn ouders te vertellen. Er was een dronken bestuurder en voor mijn neus…’ Louis stopte met praten en Harry hoorde hem naast hem snikken. Zonder er verder over na te denken pakte hij zijn hand vast en kneep er geruststellend in. Louis draaide zijn gezicht zodat hij Harry aan kon kijken, en er glinsterden tranen in zijn ogen.
‘Het spijt me,’ fluisterde Harry.
‘Het geeft niet, ik ben er zelf over begonnen,’ antwoordde Louis.
‘Soms mis ik hem zo erg hè. Dan sta ik op het voetbalveld en dan vraag ik me af waar ik dit aan verdiend heb. Waarom ik wel en hij niet. Zijn toekomst was zo bruut van hem afgenomen. Het is zo oneerlijk. Soms vraag ik me af of ik überhaupt we gelukkig mag zijn. Of dat niet gemeen is tegenover hem.’ Tranen rolden nu over zijn wangen en Harry draaide zich volledig op zijn zij.
‘Hij waakt over je, Louis. En hij wilt vast dat jij gelukkig wordt. En het is heel normaal dat je hem mist, maar het mag je leven niet overnemen. Je vriend zou hebben gewild dat je doorging. Dat je gelukkig wordt.’ Louis keek Harry aan.
‘Dat zegt iedereen, maar bij jou geloof ik het ook echt,’ fluisterde Louis zachtjes. Hij kneep zachtjes in Harry’s hand.
‘Je broertje vertelde me dat je op andere jongetjes viel,’ zei Louis plots.
‘Oh, god. Dat is zo gênant,’ kreunde Harry.
‘Ik vind het wel schattig,’ bekende Louis. Hij draaide zich nu ook op zijn zei zodat hij Harry helemaal aan kon kijken.
‘Hij betekent echt veel voor je, niet?’ Harry haalde zijn schouders op.
‘Mijn moeder en zijn vader werken veel. Ik ben alleen zijn grote broer. Ik wilde er vroeger altijd eentje. Iemand die me beschermde tegen alle pestkoppen op school. Iemand die er altijd voor me was. Maar ik heb een oudere zus. Ook heel lief, maar ze slaat geen pestkoppen voor me in elkaar.’ Harry lachte in een poging het onderwerp wat luchtiger te maken, maar zijn poging faalde. Hij snapte niet waarom hij zo open was naar Louis, maar het ging vanzelf, alsof ze elkaar al jaren kenden.
‘Waarom zou iemand jou pesten?’
‘Omdat ik een vieze vuile homo ben,’ antwoordde Harry meteen. Louis bestudeerde Harry uitvoerig.
‘Dat vind ik nu echt triest,’ zei Louis. Harry haalde zijn schouders op.
‘Je kunt er niks aan doen,’ was zijn antwoord.
‘Heb je een vriendje?’ vroeg Louis dan toch de vraag die al een tijdje door zijn hoofd spookte. Harry schudde zijn hoofd. De stoere voetbaljongen werd opeens een beetje verlegen.
‘Mag ik… Mag ik je kussen?’ vroeg Louis toen. Harry keek hem aan, om te kijken of hij geen grapje maakte. Maar Louis was bloedserieus. Uiteindelijk knikte Harry en Louis boog zich naar hem toen om zijn lippen op die van Harry te drukken. Hij gleed met zijn vrije hand door Harry’s krullen heen. Harry lag daar maar, op de middenstip met Louis die over hem heen hing. Louis die hem kuste. Gewillig kuste Harry hem terug, terwijl hij helemaal warm werd vanbinnen. Voor zijn gevoel veel te snel haalde Louis zijn lippen weer weg.
‘Ik… Ik moet gaan. Bedankt voor de leuke avond, Harry.’ Louis wist niet hoe snel hij overeind moest komen. Hij griste de bal van het gras en rende zo snel hij kon het veld af, Harry in verwarring achtergelaten.


***


Nadat Harry Tom de volgende morgen naar school had gebracht, liet hij zich met een diepe zucht op de tuinstoel zakken. Hij durfde Louis geen berichtje meer te sturen. Hij was niet voor niks weggerend nadat ze hadden gekust.
‘Harry, hier zijn nog wat brochures van scholen. Ze zijn net met de post gekomen,’ zei zijn moeder, terwijl ze de dikke enveloppen op het gras naast de stoel gooide.
‘Je moet echt snel een keuze maken, jongen,’ zei ze nog voor ze opnieuw naar binnen liep.
Harry was net geslaagd en moest na de zomer gaan studeren. Hij had echter nog steeds geen idee wat en waar.
Het pakte de eerste envelop van de stapel en scheurde deze open. Manchester. Verveeld bladerde hij erdoorheen. Een oud gebouw en veel te weinig studenten. Harry wilde op kunnen gaan in de menigte. Hij wilde niemand die zijn naam wist, die hem zou kunnen gaan pesten.
Hij scheurde de andere drie enveloppen open: Birmingham, Liverpool en London. Londen was het verste weg, zeker drie uur rijden. Hij zuchtte diep en veegde alle brochures van zijn schoot af.
Aan de ene kant wilde Harry heel graag weg hier, weg van alle pestkoppen. Maar aan de andere kant was hij bang dat het daar allemaal weer van voor af aan zou beginnen.
Hij moest hier thuis echt even weg. De brochures lagen hem vanuit het gras aan te staren. Hij sprong uit zijn stoel, griste de voetbal van het gras en liep naar de garage op zijn fiets te pakken. Met de bal onder zijn arm fietste hij naar het voetbalveld. De hekken waren gewoon open, maar het terrein was verlaten. Waarschijnlijk zaten ze binnen thee te drinken. Het was ook koud voor begin juli. Harry parkeerde zijn fiets in de fietsenstalling en liep naar het achterste veld. Hij begon de bal op doel te trappen. Hij gebruikte zijn heup, zoals Louis hem gisteren had geleerd. Hij probeerde alle frustratie uit zich te trappen. Waarom kon hij Louis niet gewoon vergeten? Waarom moest hij tussen al die scholen kiezen? Waarom was alles zo verschrikkelijk ingewikkeld?
‘Je hebt talent, Harry!’ Met een ruk draaide hij zich om. Daar stond Louis.
‘Ga weg,’ mompelde Harry en hij gaf opnieuw een trap tegen de bal.
‘Schreeuwen werkt ook.’
‘Wat?’
‘Om je frustratie kwijt te kunnen.’
‘Ik ben niet gefrustreerd!’ Louis lachte en liep langzaam naar Harry toe.
‘Ga weg,’ beet Harry hem nogmaals toe.
‘Nee, deze keer ga ik niet weg, Harry,’ verzekerde hij de krullenbol. Harry draaide zich naar Louis om en keek hem aan.
‘En waarom zou ik je in vredesnaam moeten geloven. Gisteren wist je ook niet hoe snel je van me moest vluchten.’
‘Dat kwam door Eric, ik moest opeens aan hem denken. Dat is geen excuus, ik weet het. Het spijt me echt, Harry.’
‘Spaar je smoesjes voor iemand anders. Ik trap er echt niet in.’ Opnieuw trapte Harry de bal het doel in. Hij wilde hem uit het net gaan vissen, maar Louis pakte hem bij zijn pols neer.
‘Luister alsjeblieft even naar me,’ smeekte hij. Harry zuchtte en keek hem aan.
‘Sinds het ongeluk van Eric heb ik er nooit meer met iemand over gepraat, tot gisteren. Jij was de eerste. En het voelde goed. Voor het eerst vond ik het fijn om erover te praten. En je hebt gelijk. Ik moet doorgaan met mijn leven, niet blijven hangen bij Eric. Daarom kuste ik je. Ik wilde verder, met jou, Harry.’ Verschrikt zette Harry een stap naar achter. Dit ging hem veel te snel.
‘Ik bedoel het niet zo. Wat ik eigenlijk wilde zeggen is… Ik vind je leuk, Harry.’
‘Dat zal wel,’ snoof Harry afkeurend. Louis zag meteen wat hij had aangericht. Louis had Harry gisteren gekwetst, en nu had Harry een muur om zich heen gebouwd, om een tweede keer te voorkomen.
Louis had maar een kans om door die muur heen te komen, dus voor hij zich kon bedenken overbrugde hij de afstand tussen hem en Harry en drukte zijn lippen op die van Harry. Zijn hand lag in zijn nek. Harry was enkele tellen te verbaasd om te reageren, maar gooide toen zijn armen in zijn nek en zoende Louis vol overgave terug. Louis legde zijn vrije hand op Harry’s kont en trok de jongen dichter tegen zich aan.
Door ademtekort moesten de jongens elkaar uiteindelijk loslaten.
‘Ik ga niet meer weg, Harry. Echt niet!’
‘Gelukkig,’ murmelde de jongen, terwijl hij zijn hoofd tegen Louis’ gespierde borst legde.
En in zijn hoofd had Harry zijn schoolkeuze al gemaakt: Londen.


Dit verhaal heb ik een aantal jaar geleden al een keer gepost, dus als het je bekend voorkomt, het is gewoon van mij.
Hope you like it! X

Reacties (1)

  • Niallerslove

    Ah dit is zo extreem schattig! Love itt

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen