Mirundai is een combinatie van 'miru' en 'endai'. 'Miru' betekent 'uitzicht', 'endai' betekent '(zit)bank'. Deze keer geen Italiaans, maar Japans!

"Niemand gaat dit willen lezen."
Ik laat mijn hoofd hard op mijn bureau neervallen en zucht diep.
"Is dat boekje in zijn zak wel een goed idee?"
Ik vraag het alsof er nog iemand anders in mijn kamer staat, iemand die het antwoord weet, maar er is enkel stilte.
"Niets wat op deze stomme bladeren staat trekt op iets! Dit gaan ze nooit willen uitgeven!"
Weer stilte. Ik volg met mijn ogen een van de stofdeeltjes die in mijn kamer rond dwarrelen.
Ik blaas er naar en het vliegt weg. Ik zie het nog even in het rond zweven, dan verdwijnt het plots.
"Ik kan leven met de proloog denk ik... En het eerste hoofdstuk leek me wel oké... Maar de rest trekt nergens op. Maar ik ben te lui om het te herschrijven."
Dat laatste zeg ik met een halve grijns, voordat ik op sta en mijn kamer uit loop.
"Tssss, het is niet alsof ik veel motivatie had toen ik er aan begon... Dan kan ik even goed gewoon stoppen. Het is toch een pruts-idee," fluister ik tegen mezelf terwijl ik de trap af ga. Ik kom geïrriteerd de woonkamer binnen en kijk onwillekeurig naar buiten.
Dan vlieg ik opeens in volle vaart tegen het raam.
"Sneeuw!! Sneeuw, sneeuw, sneeuw!!" Ik lijk wel een kind van vier jaar oud, maar het kan me niet echt schelen.
Ik doe snel mijn jas, muts, sjaal en handschoenen aan en loop meteen naar de voordeur. Ik trek hem met een ruk open en roep nog naar binnen: "Ik ga even wandelen! Tot straks!"
Pas als ik buiten sta realiseer ik me dat ik nog mijn pantoffels aan heb.

Een beetje later wandel ik door de stad. Ik kijk geamuseerd naar de wolkjes die mijn adem vormt. Ik zie een heleboel winkels en huizen, maar ik ben nu niet geïnteresseerd in gebouwen. Mijn gedachten liggen immers op een plek die een beetje buiten de stad ligt.
De mirundai heuvel.
Echt niemand noemt die heuvel zo, eigenlijk heeft hij geen naam, maar ik vind het een zeer mooie en toepasselijke naam.
Het tofste aan die heuvel is dat er een soort platform is aangelegd, waar er een paar zitbankjes zich op bevinden.
Het platform is gemaakt van houten planken en bevind zich ongeveer in het midden van de zijkant van de heuvel die uitzicht biedt over de stad.
Binnenin liggen er een heleboel stenen op elkaar gestapeld met een grote, betonnen plaat bovenop die stenen. De betonnen plaat ligt natuurlijk juist onder de planken. Zonder die plaat en stenen zou de structuur minder stevig zijn en zouden mensen door een te groot gewicht de planken kunnen laten doorbuigen of breken.
Ik weet dit allemaal omdat ik zag hoe het allemaal gebouwd werd en ik zelfs toen ik jonger was al veel naar deze heuvel kwam. Daarom dat ik vaak zag hoe de bouw er voor stond en wat er gebeurde.
"Als ik zo denk lijk ik meer een architect dan een schrijver," mompel ik tegen mezelf. Ik bevind me al op het houten platform en ga op het bankje het dichtst bij de rand zitten. Daar heb je immers het beste uitzicht; of dat vind ik toch.
"Aaaaaaah... Hiervoor word ik elke dag wakker!"
Ik kijk met een glimlach naar het mooie uitzicht. De stad lijkt van hier een stuk minder druk en ook minder groot. Maar de stad is niet de hoofdrolspeler van dit decor. Nee, het decor is de hoofdrolspeler van dit uitzicht! De lucht, de wolken, het landschap...Over alles ligt een kleine laag witte magie en samen met de lichtgrijze hemel en de wolken vormt het een mooi schilderij. Een schilderij dat schreeuwt: 'De winter is er eindelijk!'
"Architect, dichter en nu ook kunstenaar! Ik kan vanalles worden met dit soort introvexpertise."
"Introvexpertise?"

Ergens denk ik dat dat zojuist mijn echo kan geweest zijn, maar ergens anders weet ik dat dat nergens op slaat.
Ik draai mijn hoofd langzaam om en mijn ogen ontmoeten die van een meisje.
Wat moet die van me?
Tegen jezelf praten is op zich al een beetje raar, hoewel ik er eigenlijk totaal geen probleem mee heb.
Waar ik wel een probleem mee heb is als mensen horen dat ik tegen mezelf praat.
Het meisje lijkt me ongeveer even oud als ik en kijkt me met een nieuwsgierige blik aan.
Bruin, licht krullend haar dat tot haar schouders komt, een donkerblauwe jas en een schattig, nieuwsgierig gelaat...
Haar uiterlijk op zich maakt me al ongemakkelijk.
"Eh, niet... Ik was tegen mezelf bezig."
"Dat merkte ik, ja."
Dat lijkt het meisje niet van gedachte te doen veranderen. Ze kijkt me nog altijd even nieuwsgierig aan.
Ik zucht en wend mijn blik weer naar het uitzicht.
"Wel, introvert plus expertise. Introvexpertise. Daar kan je toch zelf ook bij komen?"
"Dus je bent een expert in introvert zijn?"
"Nee. Het is omdat ik introvert ben dat ik een zekere graad van expertise verkrijg voor zekere vlakken van de menselijke geest."
Ze lacht kort. "Dat klonk inderdaad professioneel."
Even blijft het stil en hoop ik dat deze conversatie gedaan is, maar mijn hoop breekt al snel aan diggelen. Als een stuk ijs dat je tegen een muur gooit.
"Eigenlijk betekent introvert zijn vooral dat je beter werkt alleen of in kleine groepjes. Extravert betekent dan dat je juist beter werkt in grote groepen."
"Wel, ik werk beter in kleinere groepen, dus ook dat klopt."
"Maar kun je het dan echt nog introvexpertise noemen? Eerder iets als... gedachtexpertise."
"Misschien, maar... Dat klinkt niet."
"Hm, wat dacht je dan van... Kamerexpertise?.
"Al ietsje beter, maar ik houd het gewoon bij introvexpertise."
Ik glimlach wanneer ze niet meteen iets terugzegt en neem aan dat de conversatie deze keer wel voorbij is.

Weer fout.
"Hoe heet jij eigenlijk?"
"Lukas." Zeg ik bot.
"Mooie naam! Ik heet Lidia!"
Even doorbreekt ze mijn pantser van kalmte en kijk ik haar verbaasd aan.
Lidia? Zoals... In mijn verhaal?
Maar het moment duurt maar even.
Bij het zien van haar gezicht herinner ik me er weer aan dat dit toeval is en ze niet eens een beetje op mijn Lidia lijkt.
Het maakt niet uit hoe ze heet.
"Kom je hier vaak, Lukas?"
Even twijfel ik hoe ik ga reageren, maar ik neem al snel een stil besluit.
"Ik ben een willekeurig persoon die hier rustig op een bank zit. Waarom stel je me al deze vragen? Waarom praat je überhaupt met mij?"
Even kijkt ze me verbaasd, zelfs een beetje geschokt aan en ben ik plots bijna zeker dat ik iets fout heb gezegd.
Maar dan verzacht haar uitdrukking weer en geeft ze een antwoord, met diezelfde vrolijke toon in haar stem: "Je leek me gewoon leuk. Is dat zo erg?"
Even voelt het alsof ik zweef.
Zo'n moment waarop je je de zin van het leven afvraagt.
Is dat zo erg?
Natuurlijk is dat niet erg...
Wanneer was de laatste keer dat iemand dat zei?
Dit is nou mijn probleem.
Dus los het op.

En dan land ik weer met beide voeten op de grond.
Lidia kijkt me nog steeds met een glimlach aan.
"Sorry," is alles wat ik kan uitbrengen.
"Ach, geeft niets. Valt te begrijpen."
Nu de conversatie eindelijk voorbij lijkt te zijn heb ik opeens een leeg gevoel.
Het laatste gevoel dat ik had verwacht toen ik dit meisje bekeken had.
"Wel, ik schrijf verhalen."
Lidia's ogen lijken kort op te lichtten als ik dat zeg.
"Echt?"
"Jup. Ik werk voor het moment aan een liefdesverhaal: 'Liefde op krukken'."
"Oh! Klinkt interessant! Zou ik het eens mogen lezen?"
"Eh... Het is niet zo goed. Je vindt het waarschijnlijk slecht. Ik denk niet dat ik een erg goede schrijfstijl heb..."
"Ach, dat valt vast wel mee! Ik ben benieuwd!"
Hoewel mensen me altijd hebben gezegd dat ze wat ik schrijf mooi vinden, twijfel ik nog steeds of ik er wel wat van kan.
Als ik anderen hun verhalen lees voel ik me bij de eerste zinnen al een mislukkeling.
Schrijven is tot nu toe het enige talent dat ik lijk te hebben, maar de vraag is of ik er überhaupt een talent voor heb...
Of ik ergens wel een talent voor heb.
"Eh, ik moet er denk ik vandoor..." zegt Lidia plots, terwijl ze haar bruine haar achter haar oor legt.
"...Maar anders wil ik je me mijn nummer wel geven. Voor als je eens wil praten? Of wanneer je verhaal af is?"
Ze is duidelijk onzeker over mijn antwoord, maar ik maak geen twee keer dezelfde fout.
"Och, je lijkt mij eigenlijk ook wel leuk, dus waarom niet?"
Ze geeft me een beetje ongemakkelijk haar nummer en vertrekt meteen daarna.
"Tot nog eens, Lukas!"
Ik zwaai geluidloos naar haar en kijk haar gestalte nog na terwijl die verdwijnt in het gewoel van de stad.
Is dit nu een échte ontmoeting?

Reacties (5)

  • Histoire

    Heb ik het nu serieus zo slecht gelezen hiervoor dat ik nu pas door heb dat dit een verhaal is in een verhaal? Of is dat normaal? Anders heb ik serieus iets gemist

    4 jaar geleden
  • Duendes

    Oeehh het Japans is inderdaad gaaf! Ik vroeg me al af waar je die naam vandaan hadxD
    Geweldig geschreven!

    4 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    verhaalception!

    4 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Ik hou van Japans en dat moest ik even kwijt

    dat dit toeval is

    Toeval, toeval, hou toch op, ik geloof niet in toeval

    Wacht eens even... ik zie wat overeenkomsten tussen jou en Lukas... best wel veel zelfs... hm...

    4 jaar geleden
  • Long

    Ik snap de awkwardheid hahaha, geweldig stukje!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen