Ik neem een hap van mijn eten, terwijl ik vanuit mijn ooghoek toe kijk hoe Xavier naast Jordan gaat zitten. Snel stoot ik Cassi aan en geef ik Izzy een trap onder de tafel. Axel kijkt me vragend aan, maar ik neem snel een hap van mijn eten om de blik niet te hoeven beantwoorden.

Gespannen eten we door, tot Xavier en Jordan plots opstaan en naar buiten lopen. Snel trek ik Cassi en Izzy, die nog aan het eten was, overeind. “Eet dat straks maar op, kom mee!”

Axel trekt een wenkbrauw op. “Is dit een meidending?”

“Zoiets,” mompel ik, en ik sleur de anderen mee naar boven. “Ik zie je straks nog wel, Axel!”

“En waarom mocht ik nou precies niet gewoon mijn eten opeten? Vraagt Izzy geïrriteerd, als we op haar slaapkamer zitten.

Ik geef geen antwoord, maar duw haar naar het raam. “Kijk maar.”

Ze kijkt tussen de kier van de gordijnen door. “Wat?” mompelt ze. Ze draait zich om naar ons. “Zijn dat Jordan en Xavier? Waar zijn ze in hemelsnaam mee bezig?”

“Ik weet het niet precies. Ik hoop alleen dat Xavier tot hem doordringt.”

“Moeten we er op af?” vraagt Cassi. Ze werpt een bezorgde blik naar buiten alvorens ons weer aan te kijken.

Ik werp ook even een aarzelende blik naar buiten. “Ik weet het niet. Ik denk het niet. Xavier is zijn beste vriend. Misschien voelt hij zich wat minder geïntimideerd als alleen hij met hem praat. We horen het vanavond of morgen wel. Een ding is zeker: er is iets en wij moeten het oplossen. Anders raken we Jordan nog kwijt.”

“Dus wat is het plan?” vraagt Izzy.

Ik bijt op mijn lip. Ik weet niet zeker of we hier goed aan doen, maar ik weet niet wat de andere opties zijn. “We gaan zo slapen en praten morgen met Xavier. Of straks, als we de kans krijgen. We proberen ervoor te zorgen dat Jordan dit alles niet gaat wantrouwen. Hij is slim genoeg om een paar bijeenkomsten op te merken.”

Cassi knikt. “Klinkt als een plan. Nou ja, min of meer.”

Ik zucht. “Heb jij een beter idee?”

“Ehm… Nou… Nee. Dat doet er niet toe.”

Ik zucht en sta hoofdschuddend op. “We zien wel.” Dan loop ik de kamer uit.

De volgende ochtend, tijdens de training, hebben we het antwoord op onze vragen al voor Xavier de kans heeft gekregen het uit te leggen. Jordan vliegt over het veld, pakt de bal af van Austin, breekt door het middenveld en dat allemaal met een grote glimlach op zijn gezicht.

Ik lach. “Goed gedaan, Xavier,” mompel ik tegen de roodharige jongen. “Wat heb je tegen hem gezegd?”

Xavier glimlacht even. “De waarheid. Gewoon de waarheid.”

Ik knik. “Hij-”

“Fay! Kom op, man, we moeten trainen!” galmt Hurleys stem weer over het plein.

Ik zucht. “Het lijkt erop dat ik nodig ben. Tot straks.” Ik ren richting Hurley. Tijd voor wat serieuze training!

Nu ik me minder zorgen maak, gaat het trainen ook meteen een heel stuk beter. Eigenlijk boekt iedereen grote vooruitgang: Shawn en Thor hebben soort van een idee, Archer stopt zowaar een bal -oké, het was niet precies de bedoeling en hij viel, maar hij deed in ieder geval zijn werk in plaats van zijn haren te kammen- en Jordan gaat alleen maar meer stralen.

De coach fluit en wenkt dat we allemaal bij elkaar moeten komen. “Verzamelen. We vormen twee teams voor een oefenwedstrijd, oké?” zegt hij.

“Oh, ze spelen tegen elkaar, ik kan niet wachten om dat te zien!” piept een stem.

Mijn haren gaan recht overeind staan en ik draai me met een ruk om, op het ergste voorbereid. Helaas is het nog erger dan dat. Het is Sue. Fantastisch. Gelukkig is Erik er niet, de arme jongen.

“Eh, wat doe jij hier eigenlijk, Sue?” vraagt Willy namens iedereen.

“Hallo,” antwoordt ze alleen maar.

“Maar je hebt me toch verteld dat je naar huis wilde?” Silvia kijkt haar verward aan.

“Oh ja, ik wilde eigenlijk naar huis, maar had bedacht dat dat een niet al te best idee was omdat ik de finale wilde bijwonen, en dus heb ik dan maar besloten bij Tori te blijven,” ratelt ze.

“Ik weet niet meer wat ‘goede nacht’ wil zeggen, Sue vertelt de ene mop naar de andere, ze houdt me wakker tot het lachen me vergaat,” zegt Tori, die aan komt lopen, vermoeid.

“Oké,” onderbreekt de coach hen. “Nu volgt de teamverdeling. In het eerste team zitten Mark, Hurley, Arche-”

Een voetbal vliegt het veld op, laat herinneringen terugkeren. In mijn hoofd ga ik vier maanden terug in de tijd. Het Voetbal Frontier Nationaal. De finale. Zeus. Wij… wij winnen. Cassi. De ontvoering. Gemini Storm. Jordan. De vernietiging van de scholen. Axel die uit het team gezet wordt. De zoektocht. Julia. Mijn mislukte reddingspoging. Epsilon. Dave. Cassi en Claude. Okinawa. Cassi’s terugkeer. Diamond Dust en Prominence, Claude en Bryce. Chaos. Genesis. Xavier en Izzy. Het laatste gevecht. De Dark Emperors. Nathan. Dit is geen spel, dit is ons leven. Voetbal. Het FFI.

Toen. Nu. Vier maanden tijd, en er is zoveel gebeurd. Een enkel schot laat alles terugkeren. Een enkel schot, in combinatie met die amberkleurige ogen en die stem die door merg en been gaat. Mark, stopt het schot, met nodige moeite. Allemaal kijken we in dezelfde richting, de richting waar de bal vandaan kwam.

“Ik verwacht niets minder van jou, Mark,” schalt de stem over het veld.

Ik kijk Cassi, Xavier, Jordan en Izzy even geschrokken aan en knijp in Axels hand.

Ondanks zijn ‘warme’ glimlach voel ik de kilte, ook al klinkt die nog zo zwak door zijn stem, ook als is die nog zo moeilijk uit zijn ogen af te lezen. Ik voel de angst die ik maanden geleden al voelde, waar dat ene schot van daarnet me weer aan herinnerd heeft. Onderdrukte herinneringen, dingen die ik zo graag zou willen vergeten, die ik al tijden probeer te vergeten.

Hij is terug. Dave Quagmire is terug.

Reacties (1)

  • Opperbibbsie

    Ahw, ik hoop dat ze Jordan kunnen helpen

    Helaas is het nog erger dan dat. Het is Sue. Fantastisch.

    xD

    Ohnee, Dave... Beh

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen