Foto bij 2.23 V5 pov

Toen ik weer wakker werd, merkte ik dat mijn hoofdpijn eindelijk weg was. Yes. Ik ga rechtzitten en zwaai mijn benen voorzichtig over de bedrand, om me dan af te zetten en recht te staan. Tot mijn ontzetting zak ik echter door mijn benen en stoot ik mijn hoofd tegen de muur, waardoor de hoofdpijn terug komt. Shit. Ik vloek luidop en probeer terug recht te staan, maar dat lukt niet. Great. “Hallo? Kan iemand mij helpen?” roep ik zo luid mogelijk terwijl ik het nogmaals probeer, zonder resultaat. “Och jongen toch”, hoorde ik opeens en ik werd opgetild. Het was Ilse die me te hulp schoot. Jezus, ik begon haar eng te vinden, vooral als ze zo moederlijk deed… Maar goed, ik zat wel terug in bed, yay… “Heb jij je pijn gedaan?” vroeg ze me en ik antwoordde: “Bwa, enkel terug die hoofdpijn…” Ze glimlachte en dekte me onder, om dan te zeggen: “Ik kom zo ranja brengen…”, en weg was ze. Wat? Wat in godsnaam was ranja? Waar was ik eigenlijk?

Al snel was Ilse terug en ze gaf me een glas met iets erin. Ik pakte het aan en dronk het maar leeg, het zou geen vergif zijn zeker, toch? Zodra ik het glas veilig had weggezet, vroeg ik: “Waar ben ik eigenlijk?” “Je bent in de kliniek”, zei ze en ik fronste. Kliniek? Het ziekenhuis? Wat? “Maar ik zat toch al in een kliniek? Waarom ben ik dan naar ergens anders overgebracht?” vroeg ik voor de duidelijkheid. “Nee, je was in een ziekenhuis, nu ben je in een kliniek…”, antwoordde ze weer en ik knikte, ik dacht dat ik het snapte… Ik wreef even in mijn ogen en vroeg dan: “Wanneer gaan we beginnen met… alles?” Ze glimlachte en zei: “Wel, volgende week gaan we echt beginnen. Ik ga je eerst hier wat wegwijs maken en laten wennen, voordat we beginnen. Ik zal ook de regels vertellen, we hebben graag dat je er aan houdt.” Ik knikte. “Fijn, wat zijn de regels dan? En wanneer kan ik uit bed komen?” vroeg ik.

“Je mag uit bed wanneer je dat kan. Voor de rest moet jij je aan de volgende regels houden: er gaat een piepende zoemer af als je wakker moet worden of als je moet komen eten. Je bent verplicht aanwezig. Je krijgt verschillende therapieën hier als aanbod, waar we graag hebben dat je heen gaat. Je kunt de eerste keer gewoon aanwezig zijn om te wennen, maar daarna moet je wel meedoen. Je mag ook meteen meedoen als je wilt. Euhm, wat nog… Verder mag je gewoon doen wat je wilt, buiten de dingen die verboden zijn, zoals roken, drugsgebruik, alcohol, zelfverminking en nog van die zaken. Je mag ook overdag in de tuin binnen de hekken, maar als het donker wordt mag dat niet meer. Dit is om jullie in het oog te kunnen houden. Er zijn hier ook meerdere mensen, allemaal met een verschillende problematiek”, vertelde ze.

Ik schrok. Ik moest verplicht aanwezig zijn, maar hoe kan ik dat in godsnaam als ik niet eens kan lopen? Kijk maar naar daarjuist, ik viel tegen de vlakte! “Maar… ik kan niet eens lopen, hoe kan ik dan aanwezig zijn?” vroeg ik en ze glimlachte weer. “Je kunt een rolstoel gebruiken van hier, en ik neem aan dat je zo meteen wel terug kunt lopen hoor”, zei ze. Ik knikte en vroeg dan: “Kunt u me dan al de weg laten zien?” De regels vielen nog te onthouden, ze leken me logisch… en ik kon dan eindelijk deze kamer uit, ik had het wel gezien daar… Ze knikte en hielp me in de rolstoel. De duwde me de kamer uit en liet haar kantoor zien, wat niet zo ver van mijn kamer was. Verder waren nog de douches, de leefruimte, de wc’s en nog van die dingen. Vreemd genoeg kwamen we niemand tegen, op een paar begeleiding na. “Waar zijn de anderen?” vroeg ik. Ze glimlacht weer, wat ze vaak leek te doen, en zei: “Ze hebben sport en spel buiten, dat is ook verplicht.” Balen, ik dacht dat ik nooit meer moest sporten. Lang, lang geleden moest ik dat doen, maar daar was ik dus barsten slecht in…

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen