Foto bij 4. Het hoofdstuk waarin Leo liever thee dronk dan bier

Oké, het idee om regelmatig aan dit verhaal te werken is tot nu toe nog niet helemaal geslaagd, maar dat maakt niks uit, ik ga gewoon doen of ik nog steeds vertrouwen in mezelf heb.
Dit plaatje hierboven inspireerde me om een woordgrap in dit hoofdstuk te verwerken.

'Hier staat een nummer... Bereikbaar van acht uur dertig tot zeventien uur,' las ik voor. Ik keek Hamlet voorzichtig aan. 'Balen zeg.'
Hamlet haalde zijn schouders op. 'Het is nou eenmaal niet anders.'
'Heb je ergens om naartoe te gaan?' vroeg ik. 'Want anders... Ik heb een logeerbed. Nou ja, ik kan mijn bedbank uitschuiven tot tweepersoonsbed, maar...' Ik zweeg even, omdat ik doorhad waar ik mee bezig was. Kon ik niet meer nadenken of zo? 'Misschien is dat raar, omdat we elkaar eigenlijk nog nauwelijks kennen.'
'Ja,' zei Hamlet, 'ik bedoel, dat kan ik eigenlijk niet van je vragen. Omdat ik je pas net ken, dus. Iemand een slaapplek aanbieden is toch best wel een grote dienst, zeg maar, vergeleken met een een telefoonnummer opzoeken.' Ik knikte, zowel teleurgesteld als opgelucht. 'Maar,' zei Hamlet toen. Hij keek me wat verontschuldigend aan. 'Ik ben pas net hierheen verhuisd. Ik bedoel, ik ken natuurlijk wel wat mensen hier in Utrecht, maar ik weet ook van hen niet of ik ze goed genoeg ken om twaalf uur bij ze op de stoep te staan om te vragen of ze een slaapplaats voor me hebben. Ik weet dat ik het eigenlijk niet van je kan vragen en dat ik je nog niet goed ken, maar ik vroeg me af of misschien, toch, uh...'
Ik knikte vlug. 'Ja, ik bedoel, ik bood het per slot van rekening zelf aan. Ik denk niet dat het een probleem is. We zijn tenslotte buren, dan kun je af en toe wel iets voor elkaar doen.'
Hamlet knikte. 'Ja, precies, buren.'
'Nou, prima dan.'
'Echt ontzettend bedankt. Als ik ooit zoiets voor jou kan doen...'
'Dan laat ik het wel weten.' Ik glimlachte, maar in mijn hoofd verklaarde ik mezelf half voor gek. Natuurlijk was het geen probleem om iemand een slaapplaats aan te bieden, zeker niet als die persoon je buurman is, maar ik wist ook hoe mijn bed in elkaar zat en hoe ontzettend dicht bij elkaar we dan zouden liggen.

'Wil je iets te drinken?' vroeg ik Hamlet. 'Thee? Koffie? Water? Appelsap?'
'Ik dacht dat studenten vooral bier dronken?' zei Hamlet lachend. Ik rolde met mijn ogen.
'Nou, ik niet. Hou niet zo van bier. Ik denk ook niet dat ik überhaupt iets alcoholisch in huis heb, dus je zult het met deze keuzes moeten doen. Heel misschien heb ik nog wel een fles cola staan.'
'Nee, thee is wel prima,' zei Hamlet toen.
'Oké.' Ik begon water in mijn waterkoker te gieten. 'Heb je gedronken vanavond?' vroeg ik aan Hamlet. Ik wist niet of dat niet onbeleefd zou zijn, maar ik deed het toch.
'Nauwelijks, één biertje maar. Hoezo? Kom ik dronken over dan?'
Ik schudde mijn hoofd. 'Nee, maar bij sommige mensen zie je dat minder goed. Het klinkt gewoon als een verhaal waarbij je zou verwachten dat er alcohol in het spel was. Als in: "eergisteravond was ik zó bezopen en heb ik mijn sleutels in een put laten vallen, terwijl ik bijna van mijn fiets viel", zoiets.'
Hamlet lachte even. 'Net zoiets als: "toen ik bezopen was, heb ik ooit mijn fiets de gracht in gereden"?'
'Heb je dat weleens gedaan dan?'
Hamlet schudde zijn hoofd. 'Nee, maar een vriend van mij wel.' Ik moest even lachen. 'Ik kan je verzekeren dat dit niet zo'n verhaal is. Helaas ben ik al mijn hele leven belast geweest met genen die mij onhandig maken. Daar komt het door.'
Ik glimlachte. Het water kookte. Uit de kast haalde ik mijn theedoos en twee mokken tevoorschijn, voor mezelf en voor Hamlet. 'Kies maar een smaakje uit.'

Even later had Hamlet plaatsgenomen in de luie stoel die ik van mijn ouders had gekregen toen zij de woonkamer opnieuw gingen inrichten. Ik had zelf op mijn bed plaatsgenomen, mijn handen gevouwen om de mok thee die nog te heet was om te drinken. Hamlet nam al wel een slok. 'Au,' zei hij, toen hij erachter kwam dat het inderdaad te heet was. In een onhandige beweging morste hij daarnaast ook wat thee over zijn T-shirt.
Ik moest stiekem lachen. 'Sukkel,' mompelde ik zachtjes. Ik wist zeker dat Hamlet het toch gehoord had, omdat hij me een vuile, maar geamuseerde blik toewierp.
Plotseling grinnikte Hamlet in zichzelf. 'Nu is het een tea-shirt,' mompelde hij.
'Wat?'
'Thee, tea? Thee op mijn T-shirt? Een tea-shirt?' Hij legde nadruk op beide delen van het woord. 'Snap je?'
'Nee.'
'Jawel.'
'Nee, ik bedoel gewoon...' Ik zuchtte alleen maar. Hoe moest ik dit gevoel, dat diep in je naar binnendrong wanneer iemand een slechte woordgrap maakte, in woorden uitdrukken.
'Hé, ik heb een titel hoog te houden, hè?' Hamlet lachte zelf het hardst.

'Dus,' begon ik het gesprek, terwijl ik besloot mijn theemok even weg te zetten, 'wat studeer jij?'
'Ik begin nu net aan mijn studie Literatuurwetenschap,' antwoordde Hamlet, die ook zijn mok wegzette.
'Hmmm, is dat waarom je jezelf Hamlet noemt? Dat je erg van literatuur of Shakespeare houdt, of zo?'
'Nee, niet per se,' lachte Hamlet. 'Ik denk dat het eerder andersom is. Ik was op zoek naar iets om te studeren en hierop kwam, omdat ik mezelf al een tijdje Hamlet noem - ik weet dat dat geen goede reden is om iets te studeren,' voegde hij er snel aan toe, voordat ik verder iets kon zeggen. 'Het is óók dat ik literatuur erg interessant vind, hoor. Ik weet het niet zo goed. Ik hoop gewoon dat dit standhoudt.'
'Hoezo?'
'Het is nu al de derde studie waaraan ik begin. Ik hoop gewoon dat het een keer raak is, want dat mag nu wel een keer.'
'Wow.'
'Wat, verrast dat je?'
Ik dacht even na. Misschien was het gewoon dat ik al van begin af aan precies had geweten wat ik wilde qua studie, maar ik kon me nooit voorstellen dat mensen een studie kozen als ze niet dat honderd procent zekere gevoel van 'dit is wat ik wil' hadden wat ik altijd had gehad. Maar misschien dat andere mensen daar wel anders in stonden. 'Ik weet niet, misschien, maar gewoon omdat ik het zelf verschrikkelijk zou vinden om erachter te komen dat ik een verkeerde studie had gekozen. Ik zou van één studieswitch denk ik al zowat hopeloos worden, laat staan drie.'
Hamlet moest lachen. 'Daarin verschillen jij en ik dan blijkbaar. Ik vind het juist wel leuk om van alles geprobeerd te hebben.' Zo kon je het natuurlijk ook bekijken. 'Dus wat studeer jij dan?'
'Ik begin net met mijn master, Neuroscience and Cognition,' ratelde ik snel op. Het was een antwoord dat ik al vaak op diezelfde vraag had gegeven de laatste tijd.
'Cool, lijkt me.'
'Het is echt geweldig,' zei ik, terwijl mijn mond zich automatisch tot een brede glimlach vormde. 'Ik heb hersens al jarenlang verschrikkelijk fascinerend gevonden, dus toen ik ontdekte dat dit iets was wat ik kon studeren, ben ik er helemaal voor gegaan.'
'Ik kan het aan je zien,' zei Hamlet. Hij probeerde voorzichtig weer een slok thee. 'Dat je het geweldig vind, bedoel ik. Je gezicht begint gelijk helemaal te stralen.'
Ik moest glimlachen. Het was iets wat mensen weleens vaker tegen me gezegd hadden. 'Waarom zou je in vredesnaam iets gaan doen waar je niet dat gevoel van krijgt?'
'Welk gevoel bedoel je dan precies?'
'Je weet wel, dat gevoel van eindeloos enthousiasme, het gevoel dat je datgene wat je doet gewoon superleuk vindt.'
'Misschien hebben sommige mensen gewoon nog niet gevonden waar ze dat gevoel van krijgen,' mompelde Hamlet. Misschien had hij daar ook wel gelijk in. Het zou denk ik wel een hoop verklaren.

Reacties (2)

  • tubbietoost

    Yay <3 ze zijn echt zo leuk samen ^^
    Ik had het hoofdstuk zaterdagavond al een keertje gelezen, maar kon toen niet reageren, dus bij deze!
    Je schrijft top!

    3 jaar geleden
  • Sempre

    Ze zijn zo cute samen <'3

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen