Foto bij Six

Rosemary Olivia Williams

'Hey Harry.' Ik tikte speels op zijn arm en hij keek afwezig op, maar toen hij me zag speelde er meteen een glimlach om zijn lippen en zijn ogen twinkelden ondeugend.
Hij was iets van plan.
We zaten nog steeds op het bankje buiten. Langzaam stond ik op.
'Weet je wat ik me plotseling afvraag?' zei Harry. Ook hij stond op. Hij pakte me voorzichtig vast bij m'n middel en trok me naar hem toe, waardoor ik erg dicht tegen hem aan stond en omhoog moest kijken om zijn gezicht te zien.
'Nou?' vroeg ik hem. Hij moest zijn kin op zijn borst leggen om me aan te kijken.
Hij glimlachte en zei: 'Of je net als vroeger nog steeds niet tegen kietelen kunt.'
Mijn ogen werden groot. Harry keek me grijnzend aan en wriemelde even met zijn wenkbrauwen.
'O nee, dat gaat niet gebeuren, Styles!' zei ik en schudde wild met mijn hoofd, maar Harry liet mijn middel los en precies op het moment dat hij wilde beginnen met kietelen draaide ik me om en zette het op een lopen. Ik rende rondjes door de tuin, om de ene boom, langs de andere boom. De mooi gekleurde bloemen schoten aan me voorbij. Harry rende achter me aan, maar ik was - gelukkig - sneller.
Kietelen was iets waar ik al mijn hele leven niet tegen kon, vroeger niet en nu nog steeds niet.
Ik keek even achter me om te om te zien hoever Harry achterlag, maar er was niemand te zien. Snel keek ik weer voor me en botste hard tegen iemand aan, Harry.
'Waah,' riep ik uit en we vielen samen op de grond. Gelukkig lag ik op hem en was hij degene die op de harde grond viel. Alhoewel, het was zacht gras, dus zo hard was de grond niet.
Lachend schudde hij z'n hoofd en ik bloosde licht. 'Oeps.'
Ik stond op en klopte mijn handen af aan m'n broek. Daarna stak ik mijn hand naar Harry uit om hem omhoog te helpen, maar hij trok me juist weer naar beneden toe. Toen bleef ik maar liggen, want waarschijnlijk zou hij me weer precies hetzelfde flikken als ik het opnieuw zou proberen. Ik steunde met mijn elleboog op Harry's borst en legde m'n hoofd in mijn hand om hem aan te kijken.
'Vertel me eens over die andere bandleden van je.' zei ik tegen Harry.
'Ex-bandleden,' verbeterde hij me. Hij had z'n arm onder zijn hoofd gelegd en ik tekende met mijn vrije hand figuurtjes op z'n borst.
'Heb je nooit iets over ze gehoord? Een poster gezien?' Zijn stem klonk verbaasd.
Ik schudde m'n hoofd. 'Ik probeerde altijd jouw hoofd zoveel mogelijk te ontlopen. Als jij in Holmes Chapel was bleef ik binnen tot je weer weg was. Je wil niet weten hoe moeilijk het was om niet naar je toe te gaan.'
'Ik wil het juist weten,' zei Harry. Hij ging rechtop zitten, ik lag niet meer op hem, maar zat op zijn schoot. Als we beide weer gingen liggen, lagen we in de vorm van een plus.
Harry draaide met zijn hand mijn hoofd naar hem toe, maar ik ontweek zijn blik.
'Hey,' zei hij zacht. 'Vertel me eens, wat is er allemaal gebeurt toen ik er niet was?'
'Gewoon, je weet wel. Liefdesverdriet en dingen.'
Mijn hoofd lag tegen zijn borst aan en hij had zijn armen om me heen geslagen. Ik kon zijn hart horen en voelen kloppen.
'Dingen?' merkte hij op. Ik wist gewoon dat hij nu een wenkbrauw optrok.
'Ja, gewoon dingen,' zei ik geïrriteerd. Ik had geen zin om er nu over te praten en het ging hem geen ene snars aan. 'Dingen die jou niks aangaan omdat jij er niet was!'
'Mag ik niet eens geïnteresseerd zijn in wat er allemaal gebeurt is in je leven?'
Ik stond op en zei bitchy: 'Nee dat mag je niet, want je hebt er zelf voor gekozen om daar nooit achter te komen!'
Ik keek hem boos aan en Harry keek minstens even kwaad terug.
'Het was een keuze tussen jou en dat. Ik koos voor dat. Wat is daar mis mee?!' zei hij.
Intussen was hij ook opgestaan en stonden we boos tegenover elkaar.
'Je weet zelf heel goed wat daar mis mee is! Je had makkelijk beide kunnen hebben, maar jij koos voor de beroemdheid!'
Verslagen ging Harry op het bankje zitten waar we eerst op zaten. Hij wist dat ik gelijk had en kon niks vinden om ertegenin te brengen.
'Heb je nu wat je wil Harry?'
Boos liep ik naar binnen toe.

De anderen zaten een beetje te geinen en moesten lachen om een grap die Carter had gemaakt, toen ik aan kwam lopen. Nog steeds boos liet ik me neerploffen op een van de banken.
'Ben je er weer?' vroeg Ian, die naast me zat, lachend, maar toen hij mijn boze blik zag, stopte dat meteen.
'Ging het niet zo goed?' vervolgde hij zacht. Ik schudde mijn hoofd, Ian trok me tegen zich aan en sloeg een arm om me heen. Niet uit liefde, want dat was er niet tussen ons. Gewoon uit vriendschap.
'Rose, je bent je koffie vergeten,' zei Kylie en ze gaf me de Starbucks beker aan.
'Laat haar maar even, Kyls,' zei Ian lief.
'Het is toch al koud geworden,' mompelde ik zacht.
Als ik niet door die klootzak naar buiten was gegaan had ik warme koffie gehad.
Voor mij was Harry nu een echte klootzak. Tien jaar lang had hij niks van zich laten horen en nu dacht hij dat hij zomaar weer even mijn leven binnen mocht komen wandelen. Niet dus.
Eerst was al het verdriet naar boven gekomen, maar nu brandde er een hevige woede in me. Een woede omdat hij me tien jaar lang had laten wachten op een moment waarvan hij wist dat het toch nooit zou komen. De kans is groot dat we elkaar nooit opnieuw zouden hebben gezien als een van ons twee geen auditie had gedaan.
Hij dacht dat hij wist waar ik doorheen was gegaan, maar Harry wist niks. Niks, nada, noppes. Misschien wist hij vijf procent van wat ik had meegemaakt toen hij er niet voor me was, en zelfs dat betwijfelde ik.
'Wat deden Harry en jij eigenlijk buiten?' vroeg Gabrielle nieuwsgierig.
Ik wilde net mijn mond opendoen om iets te zeggen, maar iemand was me net voor.

--
Oehhh, wie zou dat zijn geweest?

Reacties (2)

  • Smexy

    Ik heb het gevoel dat Harry iets zei en ik ben benieuwd wat.
    Snel verder.

    4 jaar geleden
  • Writex83

    Waarom wilt ze überhaupt nog met Harry praten???
    Tien jaar is een lange tijd en Harry heeft gekozen voor de muziek dus hij heeft geen recht van spreken.
    Laat staan dat ze hem tekst en uitleg moet geven.

    xxx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen